Ποιες είναι τελικά οι ευρωπαϊκές επιδιώξεις της Τουρκίας; Ποια είναι η σχέση της Τουρκίας με την Ευρώπη ,όχι μόνο σήμερα, αλλά ιστορικά, διαχρονικά; Έχει η Τουρκία ανάγκη της Ευρώπη ή μήπως σήμερα συμβαίνει το αντίθετο; Η Ελλάδα με τη στάση της , δίνει ευρωπαϊκό διαβατήριο στην Τουρκία;
Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*
Τα αμέτρητα δεδομένα της λίστας Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να
παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες
αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν
προειδοποιήσει: η δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για
τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού, αυτός ο απόλυτος εγωισμός που
καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει
τον άλλο και όλο τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή, είναι το
μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός
«γυμνού» καπιταλισμού. Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η
δυναμική της βύθισης των Φώτων (και του διαφωτισμού) στα σκοτάδια και
την «άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου», όπως λέμε, δηλαδή η αναζήτηση της
ηδονής και της ικανοποίησης στην καταστροφή, υπήρξε ένα θέμα φιλοσοφικού
αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού. Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα
εκείνος που απορρέει ρομαντικά και «αναγενησιακά» από την αρχαιοελληνική
πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, ήταν εκείνος που λειτούργησε
πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδικού πάθους
των ανθρώπινων «υπέρ φύσιν ζώων» και επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά
τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες
κοινότητες. Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό μια ιεροποίηση των πλαισίων της
κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και
σεβαστή από όλους. Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε
να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους,
για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (ή, με
σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας
στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης
κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά,
παράλογη, ανίερη και απαράδεκτη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις
ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε συγκροτημένη κοινωνία ήταν εξίσου
πιθανό ότι οι ιερόσυλοι,( με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς εν
δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε
να πει περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)
Φωτιές καίνε δυνατά γύρω από τη χώρα… Από τα Βαλκάνια, μέχρι τη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία αναδεικνύεται σε σκληρό παίκτη που διαπραγματεύεται σκληρά και «πουλά» ακριβά τη θέση της. Από την άλλη η Ελλάδα εκπέμπει την εικόνα κανονικής αμερικανικής αποικίας. «Αλώθηκε ο εγκέφαλος μας και η ψυχή μας», λέει στο militaire channel ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου.
Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο [1] και όλη αυτή την
προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες
βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα
κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται
συστηματικά. Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά,
διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης,
παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό
της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και «φιλάνθρωπα» και
λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα
σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται «ξαφνικά» τη διάκριση
αριστεράς – δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται
ξεπερασμένη)… Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια
ρητορική το επιχείρημα περί του «σκιάχτρου του διχασμού αριστεράς –
δεξιάς», για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και
στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού «προοδευτικού και
εγγράμματου» πολίτη. «Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω.», που λέει
και μια γνωστή παροιμιώδης φράση.
Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να
αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και
ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:
Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος συνομιλεί με τον καλεσμένο του οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα, Ηλία Παπαναστασίου, για την έντονη φημολογία που υποκινείται από την Ουάσιγκτον και τα Δυτικά ΜΜΕ ότι οι ΗΠΑ θα (ξανα)χτυπήσουν το Ιράν.
Ολα αυτά, εν μέσω της δημοσιοποίησης του «φακέλου Επστάιν», που περιλαμβάνει τουλάχιστον 3 εκατομμύρια έγγραφα και καταγγελίες για απίστευτες αθλιότητες (ακόμα και κανιβαλισμούς) από πρόσωπα της αμερικανικής και διεθνούς ελίτ των πλουσίων. Μεταξύ των άλλων, φιγουράρουν τα ονόματα του νυν προέδρου των ΗΠΑ, Τραμπ, και του πρώην, Μπιλ Κλίντον.
0:00 Έναρξη εκπομπής. Ο Τραμπ θα ξανά-βομβαρδίσει το Ιράν; Παγκόσμιο σόου σε μια προσπάθεια να κρυφτεί η κατηφορική πορεία. Έλληνες και Ελλάδα, τι;
4:15 Δεν πάει καθόλου καλά έξω ο Τραμπ. Κινήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Επίθεση κατά του Ιράν μπορεί να αποβεί καταστροφική για ΗΠΑ-Ισραήλ.
7:15 Δυτικά ΜΜΕ, μαζί και ελληνικά, διαστρεβλώνουν την εικόνα για την ζωή μέσα στο Ιράν… Ελλάδα, αντίγραφο της αμερικανικής πολιτικής. Σε αντίθεση με την Τουρκία που ελίσσεται
10:35 Ο Τραμπ αποσύρθηκε από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Τώρα το… κατηγορεί. Οι γυναίκες στο Ιράν σε 60-70% σπουδάζουν!
12:55 Ελλάδα «κατάφερε» να χαλάσει τις σχέσεις με παραδοσιακούς συμμάχους πριν λίγες δεκαετίες. Άριστη σχέση με Ιράν πριν 30 χρόνια
15:35 Το Ιράν μας έδινε πετρέλαιο επί πιστώσει όταν κανένας «σύμμαχος» δεν έδινε. Ο σουλτάνος, πριν δυο αιώνες ήθελε φόρο υποτελείς τους Έλληνες. Ο ρόλος των Εγγλέζων
19:35 Τραμπ σήμερα λεηλατεί, όπως οι πρώτοι διδάξαντες οι Βρετανοί.
23:00 Γιατί τα κάνει όλα αυτά ο Τραμπ αν στις ΗΠΑ ήταν όλα καλά και ωραία μέσα; Ξεφτίζει το πολυδιαφημισμένο «αμερικανικό όνειρο»;
25:15 Στις ΗΠΑ ο συνοριακός στρατός οργιάζει κατά των μεταναστών. Μειώνεται η ροή του δολαρίου στον κόσμο. Παγκόσμιος Νότος ανέρχεται
28:40 Η Αμερική βρίσκεται σε κατάσταση εκφυλισμού. Ποιος ανέδειξε την Κίνα; Μα, οι αμερικανοί καπιταλιστές πριν από 45 χρόνια!
30:50 Η ανερχόμενη Ρωσία έγινε στόχος των αγγλοσαξώνων με εφαλτήριο την Ουκρανία από το 2004 με τη λεγόμενη «πορτοκαλί επανάσταση».
33:10 Δίνονται εικόνες-τροφή για μελέτη και δυνατότητα γνώσης του παγκόσμιου σκηνικού. Τέλος εκπομπής Μεταξύ των άλλων, επισημάνθηκαν τα εξής:
