Περί Ψυχολογίας & Παροχής Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στην Σύγχρονη Ελλάδα

 

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη 

 

            Στην καθημερινή κλινική πράξη ως ψυχολόγος, αλλά και ως μέλος αυτής της κοινωνίας έρχομαι αντιμέτωπη, όπως ενδεχομένως ερχόμαστε όλοι μας, με διάφορες κοινωνικές ιστορίες που σκιαγραφούν μια κοινωνική πραγματικότητα θραυσματικού τύπου, όπου τα άτομα (αλλά και οι συλλογικότητες), νιώθουν κατακερματισμένα, αδυνατούν να «ενώσουν τα κομμάτια τους», ώστε να δημιουργήσουν ένα αποτέλεσμα στη δική τους ζωή και των συνανθρώπων τους. Τα άτομα αυτά συχνά ταλανίζονται από διάφορες ψυχικές διαταραχές, (εντός και εκτός εισαγωγικών), βιώνουν συναισθήματα δυσφορίας, μελαγχολίας, απουσίας νοήματος, έλλειψης ικανοποίησης, έλλειψης ενδιαφέροντος κλπ. Παράλληλα, συχνά αισθάνονται ένα γνωστικό και ταυτόχρονα συναισθηματικό χάος και υπαρξιακό κενό, μοναξιά, αδυναμία στοχοθεσίας, απουσία προσανατολισμού, δυσκολία στη λήψη απόφασης. Μοιάζουν πολλές φορές να νιώθουν ή να είναι λίγο ή πολύ  «εκτός τόπου και χρόνου». Συγχρόνως, τα άτομα αυτά αποτελούν τμήματα ενός λαού που υφίσταται το ένα σοκ μετά το άλλο και βιώνουν σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο μια πολυδιάστατη κρίση. 

Ελλάδα: Αντί για γέφυρα πολιτισμών, αποικία-Ηλίας Παπαναστασίου

 

 

Κοιτώντας τη θέση της Ελλάδας στο χάρτη, οποιοσδήποτε θα μπορούσε να υποθέσει ότι είναι μια χώρα που ο ρόλος της είναι να αποτελέσει μια γέφυρα πολιτισμών. «Ακουμπώντας» σε Ανατολή και Δύση δεν θα μπορούσε να έχει άλλη αποστολή. Παρόλα αυτά κατόρθωσε με το πολιτικό προσωπικό που διαθέτει να γίνει μια αποικία. Αποικία χρέους αλλά όχι μόνο αυτό.

«Ανήκομεν εις την Δύσιν» ή μήπως όχι μόνο σ' αυτή; Ηλίας Παπαναστασίου

 

«Ανήκομεν εις τη Δύσιν»...Η φράση ανήκει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ειπώθηκε πριν μισό και βάλε αιώνα και ακόμη μας «κυνηγά» ...Όχι επειδή δεν θέλουμε να έχουμε σχέση με τη Δύση... Κάθε άλλο. Μόνο που η διαρκής και επίμονη προσπαθειά μας να αποδείξουμε ότι είμαστε «δυτικοί» μας έκανε να ξεχάσουμε τη θέση μας στο χάρτη. Αρκεί κάποιος να τον κοιτάξει για να καταλάβει ότι ΔΕΝ ανήκομεν μόνο στη Δύση κι αυτό είναι μεγάλο προνόμιο, το οποίο οι κυβερνήσεις μας σπάνια αξιοποίησαν.

Συμπληρώματα Διαστροφής

 Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*

   

Κάπου στην περιοχή της Κυψέλης υπήρξε προσφάτως μια «ωραία πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα». Με ανήλικα παιδιά που πάσχουν από σύφιλη και ένα κατεψυγμένο μωρό με πολλαπλά τραύματα στην πλάτη. Με άλλα λόγια, μια από τα ίδια. Αφού τέτοια έχουμε ξαναδεί και σίγουρα θα ξαναδούμε.

 

Η ιδεολογική δυσανεξία στις ιδέες της ιστορικής συνέχειας και της πολιτισμικής συνεκτικότητας που συγκροτούν την πεμπτουσία των λαών και των εθνικών τους συνειδήσεων, είναι ως γνωστό χαρακτηριστική της φιλελεύθερης γκλομπαλιστικής ιδεοληψίας. Τα ιδεολογήματα της διαφορετικότητας, δηλαδή της πολιτικά ορθής απεριόριστης ανεκτικότητας σε όλες τις διαφορές και επιτρεπτικότητας σε όλες τις παρεκκλίσεις από τους καθιερωμένους ηθικούς κανόνες που οργάνωναν την κανονική κοινωνική ζωή των πολιτών, αποτελούν σήμερα κάτι σαν ιδεολογικό συμπλήρωμα διατροφής της πολιτικά ορθής σκέψης όλων των κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου που ορκίζονται στο όνομα μιας παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας ομιλούντων διπόδων, με την αίσθηση μάλιστα ότι έτσι γίνονται και φαίνονται «προοδευτικοί» ή /και «αριστεροί»…