Ζωνιανά, Χανιά, Βορίζια … μια Ντραγκέτα Δρόμος

Tης Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

 

Ποια λοιπόν μορφή αναδύεται μέσα από τα δραματικά γεγονότα του καιρού μας;
Από την μία πλευρά, επιστροφή στην αγριότητα, από την άλλη ο λήθαργος, οι δυο ακραίες μορφές της ανθρώπινης παρακμής συνυπάρχουσες σε μια χρονική περίοδο.
Φρήντριχ Σίλλερ

Τα πρόσφατα γεγονότα στα Βορίζια της Κρήτης συνιστούν ένα ενδεικτικό παράδειγμα μαφιοποίησης της κοινωνίας. Εννοείται δεν είναι το μόνο. Έχουμε ξεχάσει τα Ζωνιανά και την εμπορία ναρκωτικών; Την απόπειρα εξάρθρωσης εγκληματικής οργάνωσης στα Χανιά; Τη διερεύνηση για εμπλοκή και υποβοήθηση από την πλευρά στελεχών της αστυνομίας; Την καταπάτηση και απόπειρα πώλησης σε ξένους αγοραστές μοναστηριακών στρεμμάτων με πιθανή εμπλοκή του ανώτερου κλήρου; Και τόσα άλλα που μπορεί να αντλήσει κανείς από το αστυνομικό ρεπορτάζ.

«Εξισορροπώντας τη σκιά με το φως»…

 

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*

Η αίσθηση της παρακμής της Δύσης (σωστή ή καταχρηστική) συναρτάται κυρίως με την κατάρρευση του δυτικού, χριστιανικής ιδίως πολιτισμικής καταγωγής, αξιακού της συστήματος. Εμφανίζεται μέσα από την αποϊεροποίηση και την απομάγευση των δυτικών συνειδήσεων (αυτό που ο Νίτσε στην εποχή του ονόμαζε ευρωπαϊκό μηδενισμό), δηλαδή το νεωτερικό θάνατο του θεού που συνδέεται με τις αναγνώσεις του διαφωτισμού και προεκτάθηκε στον μετανεωτερικό θάνατο της ιστορίας της γηραιάς Ηπείρου (είναι γηραιά ακριβώς επειδή έχει ιστορία). Πιο απλά, προεκτάθηκε στις διάφορες αποδομήσεις της ιστορικής συνέχειας και μνήμης των συλλογικών υποκειμένων.

Λόγω ακριβώς αυτής της αλλαγής νοοτροπιών σε κοσμοθεωρητικό επίπεδο, τα υπερβατικά πρότυπα της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο απαξιώθηκαν μαζί με τα μοντέλα του Ήρωα και του Αγίου. Η εποχή μας έχει ωστόσο τόσο ανάγκη από ήρωες που αναγκάζεται να στραφεί στους αθλητές για να τους ανακαλύψει. Έχει βέβαια ανάγκη και από Αγίους, αλλά εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Εντωμεταξύ, οι δυτικές κοινωνίες εξατομικεύονται και εξαγριώνονται. Η αστυνόμευση και η διαρκής επιτήρηση των πολιτών από τους κατέχοντες την εξουσία, χωρίς τα ηθικά πρότυπα (των αγίων που θα διατηρούσαν την συνεκτικότητα της κοινωνίας), δεν μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα για την εσωτερική ειρήνευση των κοινωνιών. Πράγματι, τα συλλογικά υποκείμενα (έθνη και κοινωνικές τάξεις) αποτελούν κοινότητες πεπρωμένου. Ο νεοφιλελεύθερος μεταμοντέρνος γκλομπαλισμός αποδόμησε αυτό το αίσθημα της κοινότητας και οι δυτικές κοινωνίες παραδόθηκαν σε πολλαπλές μειονοτικές αντιπαλότητες και εξατομικευμένες συγκρούσεις.

Από την «Αριστερά του Χαβιαριού» στην «Αντι-συστημική Δεξιά» – Η αντιστροφή των Κοινωνικών Μπλοκ

 

 

 Του

Ηλία Παπαναστασίου

 

  

Ευθύς εξ αρχής θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε την σχετικότητα των όρων που χρησιμοποιούμε. Όπως δεν υπάρχει μόνο η «Αριστερά του Χαβιαριού» έτσι και ο «αντισυστημικός πατριωτικός χώρος» όπως αυτοαποκαλείται δεν είναι μόνο ή κυρίως «Δεξιός». Και αν ονομάζεται «ακροδεξιά» από τους δημοσκόπους του συστήματος της Φιλελεύθερης Αστικής Ελίτ, ο όρος δεν μας βρίσκει σύμφωνους όχι μόνο για πολιτικούς αλλά και για κοινωνικούς και ταξικούς λόγους.

 

 

Από πολιτική άποψη η λεγομένη «Ακροδεξιά» όπως την χαρακτηρίζουν οι συστημικοί δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι και δημοσκόποι, προβάλλει έναν εντονότατα πατριωτικό, εθνικοκρατικό και πολλές φορές αντι-ολιγαρχικό λόγο, με σαφή –σε πολλές περιπτώσεις– αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα Πρόεδρο παρόμοιου Κόμματος της Βουλής που κατονόμασε τους Ολιγάρχες με τα ονόματά τους, ταυτόχρονα ο ίδιος καταγγέλλει εντονότατα τους «Καπιταλιστές και Ολιγάρχες» αλλά και την ίδια την Δικαιοσύνη (παρόμοιες καταγγελίες δεν έκαναν οι πλήρους αστικής και μικροαστικής ευγένειας μελιστάλακτοι «αριστεροί/κεντροαριστεροί» του λεγόμενου προοδευτικού χώρου). Θα μπορούσαμε δε να αναφέρουμε πολλά παρόμοια παραδείγματα όπου ο εθνοκρατικός λόγος με έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά και αντι/ολιγαρχική πολεμική είναι εντονότατος. Και εάν παρόμοια τακτική χαρακτηρίζεται «Λαϊκισμός» και «Δημαγωγία» ας θυμηθούμε εάν παρόμοιος λόγος κυριαρχούσε ή όχι και στον ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012-15 ή στο ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1974-81. Άλλωστε, περιμένουμε να μας διαφωτίσουν οι φωστήρες της συστημικής Δημοσιογραφίας τι εστί «Λαϊκισμός» γιατί με την φόρα που έχουν πάρει και ο Σοσιαλισμός –γι’ αυτούς– θεωρείται λαϊκισμός όπως και οποιαδήποτε κριτική που ασκείται στα πεπραγμένα της Αστικής Ελίτ. Οι κεραυνοί και τα αστροπελέκια περί «Λαϊκισμού» πέφτουν βροχηδόν μόλις κάποιος κάνει κριτική στην Ελίτ και ειδικότερα στην Οικονομική/Κοινωνική Πολιτική της. Δημιουργήθηκε ένας «Υγειονομικός χώρος», μια Buffer Zone (Ανασχετική ζώνη), όπου ο παραβαίνων τα όρια είναι αυθωρεί και παραχρήμα εξοβελιστέος και αποβάλλεται σαν μικρόβιο!

Χριστούγεννα με Φ.Κόντογλου: «Το παραπάνω απ’ ότι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον»

 Ο Δρ Δημήτρης Σταθακόπουλος μας έσωσε για πάντα από τη ρουτίνα των τυπικών ευχών για τα Χριστούγεννα. Το κείμενο του Φώτη Κόντογλου που μας καλεί να διαβάσουμε, είναι νομίζουμε απόλυτα ταιριαστό με το πνεύμα της ημέρας.

 
 

Φώτης Κόντογλου, από το βιβλίο «Χριστού Γέννησις. Το φοβερόν Μυστήριον» (εκδ. Αρμός, σελ 14): * Οτι πιό ανθρωπιστικό και προοδευτικό , γραμμένο από έναν που σήμερα “ανοήτως” θα λέγαμε συντηρητικό ελληνο-χριστιανό:

 
 

“Το παραπάνω απ’ ότι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον. «Μακάριον το διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν».

 
 

«Αδέρφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγιελιώσαστε με τα ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. Μην κάνετε επιδείξεις.

 
 

«Ευφράνθητε εορτάζοντες ……………. σαν γυρίσετε ( από την εκκλησία  εννοεί) εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας …………. Δώστε και κανενός φτωχού όστις να υστερήται».

Ο Luc Montagnier πάντα αγωνιζόταν για την ελεύθερη επιστήμη...

 

Της Ιωάννας Υψηλάντη

 

"Σε ηλικία 89 ετών (18 Αυγούστου 1932 - 8 Φεβρουαρίου 2022), ο καθηγητής Luc Montagnier πέθανε, χθες, στο... Αμερικανικό Νοσοκομείο στο Neuilly-sur-Seine. Ο γιατρός Gérard Guillaume , ένας από τους πιο πιστούς συνεργάτες του, μας λέει ότι έφυγε με την ησυχία του, περιτριγυρισμένος από τα παιδιά του.

Κωνσταντίνος Βαθιώτης: Ας μισήσουμε επιτέλους την σκλαβιά της ασφάλειάς μας, κι ας ερωτευθούμε παράφορα την ελευθερία μας.

 

Αγαπημένοι μου συναιχμάλωτοι της παγκόσμιας υγειονομικής δικτατορίας. Αγαπημένοι μου συγκρατούμενοι στοv θαυμαστό ανάποδο κόσμο. … 

 

Το 2001 οι θηριοδαμσστές της παγκόσμιας ανθρωποφάρμας μας, ανακοίνωσαν ότι έπρεπε να περιοριστούν κάποιες ελευθερίες μας για να συλληφθεί ένας «φονικός αόρατος εχθρός». Εκείνος ο «αόρατος εχθρός» ονομαζόταν Αλ Κάιντα. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, αρρώστια που μάστιζε την ανθρωπότητα, ήταν η τρομοκρατία, και αντιστοίχως «κρούσματα πιθανά, ύποπτα» ή «επιβεβαιωμένα» ήταν οι τρομοκράτες. Γι’ αυτό οι παγκόσμιοι θηριοδαμαστές μας υποτίθεται ότι έπρεπε να προστατεύσουν τις ζωές μας διεξάγοντας πόλεμο κατά του τότε «αόρατου εχθρού»! 

Οι επιπλοκές των εμβολίων υποδηλώνονται απαράδεκτα στη χώρα μας.

Γράφει ο Γάκης Δημήτριος, πρ. Διοικητής Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ.

 

ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΥΠΟΔΗΛΩΝΟΝΤΑΙ –ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ- ΟΙ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ ΜΕ ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΚΑΡΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , σε σύγκριση με τις Ευρωπαϊκές χώρες, ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΜΑΣ.

 

Μετά κοπιώδη τριήμερη αναζήτηση, στα Ευρωπαϊκά sites, συνελέγησαν τα παρακάτω , απογοητευτικά στοιχεία, για την χώρα μας, όσον αφορά την δήλωση ανεπιθύμητων ενεργειών των εμβολίων (Κίτρινων Καρτών) σε σύγκριση με την Ευρώπη, συνολικά, και με τις χώρες που προηγούνται, Ολλανδία και Μεγ. Βρετανία.

Λάβετε υπόψιν σας ότι σε καμία χώρα το ποσοστό των κίτρινων καρτών δεν ξεπερνά το 50% αυτών που θα έπρεπε να ήταν…Η Μεγάλη Βρετανία , μάλιστα, δηλώνει ότι είναι κάτω από 10%

ΦΑΣΙΣΜΟΣ....

Του Δημήτρη Μπελαντή 

 

 

 

 

 

Δεν χρησιμοποιώ εύκολα την έννοια φασισμός και πάντοτε απεχθανόμουν όσους κολλούσαν παντού την έννοια φασισμός ή φασίστες. Είμαι όμως έντονα προβληματισμένος με την δημόσια συζήτηση...     Δεν είμαι προβληματισμένος με τους Μητσοτάκηδες και τους Τσίπρες γιατί ξέρω τι μέρος του λόγου είναι και τι να περιμένω. 

 

 

 

 Είμαι προβληματισμένος με ανθρώπους που (δυστυχώς μάλλον) θεωρούσα για δεκαετίες συντρόφους και για τους οποίους έτρεφα πολιτική, πνευματική, ανθρώπινη και ηθική εκτίμηση, που ένιωθα ότι έχουμε κοινή πορεία...  Η στάση τους  τώρα με τρομάζει, ακόμη ορθότερα με τρομοκρατεί. Παρά τον πειρασμό, δεν θα γράψω ονόματα και θα μιλήσω γενικά…