Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*
Κάπου στην περιοχή της Κυψέλης υπήρξε προσφάτως μια «ωραία πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα». Με ανήλικα παιδιά που πάσχουν από σύφιλη και ένα κατεψυγμένο μωρό με πολλαπλά τραύματα στην πλάτη. Με άλλα λόγια, μια από τα ίδια. Αφού τέτοια έχουμε ξαναδεί και σίγουρα θα ξαναδούμε.
Η ιδεολογική δυσανεξία στις ιδέες της ιστορικής συνέχειας και της πολιτισμικής συνεκτικότητας που συγκροτούν την πεμπτουσία των λαών και των εθνικών τους συνειδήσεων, είναι ως γνωστό χαρακτηριστική της φιλελεύθερης γκλομπαλιστικής ιδεοληψίας. Τα ιδεολογήματα της διαφορετικότητας, δηλαδή της πολιτικά ορθής απεριόριστης ανεκτικότητας σε όλες τις διαφορές και επιτρεπτικότητας σε όλες τις παρεκκλίσεις από τους καθιερωμένους ηθικούς κανόνες που οργάνωναν την κανονική κοινωνική ζωή των πολιτών, αποτελούν σήμερα κάτι σαν ιδεολογικό συμπλήρωμα διατροφής της πολιτικά ορθής σκέψης όλων των κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου που ορκίζονται στο όνομα μιας παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας ομιλούντων διπόδων, με την αίσθηση μάλιστα ότι έτσι γίνονται και φαίνονται «προοδευτικοί» ή /και «αριστεροί»…
