Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Γιατί άραγε πριν την τελετή της "ενθρόνισης" ξεβρακώνονται οι "πρίγκηπες";

ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ


Η "πολιτική λύση" του νέου Τσιριμώκου (Τσίπρα) είναι ένα "νέο σχέδιο Μάρσαλ"
Μπορεί να μην είμαι απο εκείνους που θεωρούν τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ ως την "αριστερή -ριζοσπαστική" ...εναλλακτική θεραπεία "δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν", ωστόσο πρέπει να του αναγνωρίσω ότι ως πρός την ελαστικότητα ιδεών και θέσεων έχει ξεπεράσει όλους τους προηγούμενους "σωτήρες" της Ελλάδας.



Πρίν λίγες ημέρες,
στα πλαίσια των powered by USA "γυμναστικών" επιδείξεων o "ανεπιθύμητος" των Ευρωπαίων αριστερός "επαναδιαπραγματευτής" και υποψήφιος εντολοδόχος πρωθυπουργός της Ελλάδας, συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου.

Στην συνέντευξη τύπου που δόθηκε
μετά το πέρας αυτών των "γυμναστικών επιδείξεων", ο κ. Σούλτς του ανακοίνωσε ότι τελικά πέρασε τις "εξετάσεις" λέγοντας με νόημα :"Θα σας συμπεριφερθώ ως πρωθυπουργό. Μόνο πρωθυπουργοί έρχονται σε αυτήν την αίθουσα".

Αυτό το εξ Αμερικής "μήνυμα" φαίνεται ότι ενθουσίασε τόσο πολύ τον κ.Τσίπρα, ώστε πέταξε με μιάς όλα τα αριστερά του πανωφόρια και μένοντας μόνο με τα ευρωπαϊκά του εσώρουχα είπε την "μαγική φράση"-"εισιτήριο" για την εξουσία :
«Η Ευρώπη χρειάζεται ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ...Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα χρέους στην ευρωζώνη δεν μπορεί να έχει λύση τεχνική, αλλά πολιτική».

Μέσα σε αυτόν τον κουρνιαχτό
που έχει σηκωθεί απο το φτερούγισμα τόσων όρνεων που γυροφέρνουν την ετοιμοθάνατη χώρα μας και απο τις κωλοτούμπες του "πολιτικού προσωπικού" της, ακόμα και εκείνοι που θυμούνται ή εκείνοι που έχουν στοιχειώδεις γνώσεις της ιστορίας της νεώτερης Ελλάδας, δεν αντιλήφθηκαν τι σήμαινε αυτή η επανάληψη της παλαιότερης πρότασης του αρχιδωσίλογου Παπανδρέου για ένα "νέο σχέδιο Μάρσαλ".

Τόσο ο Παπανδρέου όσο και ο Τσίπρας όταν μιλούν για "νέο σχέδιο Μάρσαλ", δεν εννοούν αυτό που φαντάστηκε μετά την προηγούμενη κατοχή ο καθημαγμένος ελληνικός λαός, αλλά αυτό που είχαν και τότε και τώρα στο μυαλό οι εντολείς τους και που δεν είναι άλλο παρά η εγκαθίδρυση μιας βάρβαρης made in USA αρμοστείας.


Μιας αρμοστείας
που θα έχει την δική της αξία στον νεώτερο γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής αλλά καμία απολύτως σημασία σε ότι αφορά την προγραμματισμένη δια της "αφαιμάξεως" των Ελλήνων, αύξηση των κερδών της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας.

Με μικρά "θραύσματα ιστορίας"
θα αποπειραθούμε να θυμίσουμε στους παλιότερους και να ενημερώσουμε τους νεώτερους τι ήταν το "σχέδιο Μάρσαλ" υπέρ του οποίου μιλά ο Τσίπρας:

« Αι αμερικανικαί εταιρείαι αι έχουσαι εργολαβίας μετά της Αμερικανικής Κυβερνήσεως ή άλλαι ξέναι εταρείαι, αίτινες θα συμβληθώσι μετ’ αυτής προς εκτέλεσιν έργων εν Ελλάδι και οι αμερικανικαί ή ξέναι εταιρείαι αι μετ’ άλλων συνεργαζόμενοι έχουν αύται και το προσωπικόν των τα κάτωθι δικαιώματα:
α. Απαλλάσονται από τας διατυπώσεις και την διαδικασίαν της υφισταμένης νομοθεσίας περί αλλοδπαών εταιρειών.
β. Απαλλάσσονται από κάθε άμεσον ή έμμεσον φορολογίαν δια την περιουσίαν των τα εισαγόμενα υπ’ αυτών είδη.
γ. Το αλλοδαπόν προσωπικόν των δεν έχει ανάγκη αδείας εργασίας εις την Ελλλάδαν.
δ. Το αλλοδαπόν προσωπικόν των απαλλάσσεται από κάθε φόρον εισοδήματος και από όλους τους άλλους φόρους…»

Γράφει ο Ν.Μπογιόπουλος

"...το σχέδιο Μάρσαλ πράγματι ήταν «καλό». Οχι, όμως για την Ελλάδα του ελληνικού λαού. Ηταν «καλό» για τους απόντες από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και τους συνεργάτες των Γερμανών, που καθόλου δεν είχαν στο μυαλό τους τη βελτίωση των συνθηκών ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων παρά μόνο την αποκατάστασή τους στην εξουσία.
Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν «καλό» ως αντεπαναστατικό σχέδιο του ιμπεριαλισμού για το στέριωμα του καπιταλισμού στη Δυτική Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Αυτός ήταν και ο λόγος, μιλώντας ειδικά για την Ελλάδα, που τα κεφάλαια του δόγματος Τρούμαν και του σχεδίου Μάρσαλ χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά εναντίον του λαϊκού κινήματος, για τη διατήρηση - και με στρατιωτικά μέσα - των πλουτοκρατών στην εξουσία και προς όφελος του προσωπικού θησαυρισμού των κεφαλαιοκρατών.

Τι ήταν, όμως, αυτή η περίφημη «αμερικανική βοήθεια» το μαρτυρά το γεγονός ότι εκατοντάδες προσωπικές και οικογενειακές επιχειρήσεις έγιναν εν μια νυχτί βιομηχανίες στην καθημαγμένη Ελλάδα με τα κεφάλαια του σχεδίου Μάρσαλ.

Μόνο δέκα βιομηχανίες, σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Συντονισμού Γ. Καρτάλη, τον Απρίλη του 1952, είχαν «απορροφήσει το 60% των πιστώσεων» που εκταμιεύτηκαν σε εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ. Αλλα 200 εκατομμύρια μοιράστηκαν σε 50 βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις. Από τα χρήματα αυτά, που διασπαθίστηκαν απροκάλυπτα και που όσοι τα έλαβαν δεν πλήρωσαν ποτέ μια δραχμή, αναδύθηκαν, πολλές φορές μέσα από τους μαυραγορίτες και τους δοσίλογους, τα νέα τζάκια των αμερικανοθρεμμένων μεγαλοβιομηχάνων και μεγαλεμπόρων.

Ο απεσταλμένος του Τρουμαν ομολογεί

Οι ΗΠΑ, όπως ομολογούσε ο ίδιος ο Porter, ο απεσταλμένος του Τρούμαν στην Ελλάδα, έκαναν «μια τόσο μεγάλη....επένδυση» στη χώρα και συνεργάστηκαν με μια ελληνική κυβέρνηση που
«επικαλούμενη τον ίδιο της τον τεραστίων διαστάσεων αντικομμουνισμό ως επιχείρημα για την παροχή βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες (είχε) στόχο της... να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση μιας μικρής κλίκας από τραπεζίτες και εμπόρους, που αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα ».


Περιγράφοντας δε την ελληνική άρχουσα τάξη, της οποίας τον κλάδο των εφοπλιστών αποκαλούσε «αργυρώνητους ηλίθιους», δε δίσταζε να προσθέτει ότι
«είναι αποφασισμένη, πάνω απ' όλα, να προστατεύσει τα οικονομικά της προνόμια, όποιο κι αν είναι το κόστος σε ό,τι αφορά την οικονομική υγεία της χώρας».1

Ακόμα και οι εκτιμήσεις της εποχής ότι μόλις 500 οικογένειες των Αθηνών ελέγχουν την Ελλάδα αποδείχτηκαν... επιεικείς.

«Λέγεται - ανέφερε ο Μαρκεζίνης - ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όμως πιστεύω ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι μόνο 200».2
Οσο για τη χρηματοδότηση του μεγάλου κεφαλαίου συνεχιζόταν με σκανδαλώδη τρόπο. Το βεβαιώνει και πάλι ο Porter, ο οποίος σημειώνει:
«Οι βιομήχανοι δεν επένδυαν περιμένοντας "δανεικά κεφάλαια", αν και κατά διάφορες εκτιμήσεις είχαν χρυσές λίρες. Οι εμπορικές τράπεζες όχι μόνο δεν διέθεταν πιστώσεις, αλλά δανείζονταν από την Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους».


Αποτέλεσμα ήταν νέα μεγαλύτερα ελλείμματα και δημόσια χρέη που, ως συνήθως, επιχειρήθηκε να καλυφθούν είτε με άγριες φοροεπιδρομές στα πενιχρά εισοδήματα του λαού είτε με καινούργιους δανεισμούς.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, με τα μέλη της εγχώριας πλουτοκρατίας που αποτελούσαν «μέλη της κομψής διεθνούς κλίκας» από τον Οκτώβρη του '44 μέχρι τον Ιούνη του 1953 να έχουν ξεκοκαλίσει τα πάνω από 3,2 δισ. δολάρια της λεγόμενης «βοήθειας» (σ.σ.: με το σχέδιο Μάρσαλ να ανέρχεται περίπου στα 2 δισ. δολάρια, χωρίς εδώ να υπολογίζεται η άμεση στρατιωτική βοήθεια στο αστικό κράτος), με τους υπέρογκους εξοπλισμούς που άγγιζαν το 50% του προϋπολογισμού και με τη διατήρηση του υπέρογκου κρατικού καταπιεστικού μηχανισμού,
είναι φανερό γιατί η «βοήθεια» και η «σωτηρία» δεν είχαν σχέση με το λαό, αλλά με τη σωτηρία του καπιταλιστικού συστήματος.

Το τίμημα, αντίθετα, για το λαό ήταν βαρύ. Και πληρώθηκε σε πολλά επίπεδα.

Πληρώθηκε με τη φτώχεια, τη μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων, με τις ναπάλμ του Εμφυλίου, με τους «Νέους Παρθενώνες» και με μια δημοκρατία, που ο ίδιος ο Αμερικανός υπεύθυνος του σχεδίου στην Ελλάδα, ο Τζέιμς Γουόρεν, την περιέγραφε σε συνέντευξή του ως εξής:

«(Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν)...μια πολύ αυστηρή συμφωνία, πολλές πτυχές της οποίας αποτελούσαν σαφή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας. Μπορεί κάλλιστα να πει κανείς ότι επρόκειτο όχι για απλή παρέμβαση, αλλά για επέμβαση στην εθνική κυριαρχία της χώρας».

Και παρακάτω:

«Η επιτυχία (σ.σ.: των «πατριωτών» κυβερνώντων - όπως τους αποκαλεί ο Αμερικανός) ήταν ότι έφεραν τους Αμερικανούς, όχι απλά ως συμβούλους, αλλά ως ελεγκτές και υπεύθυνους των αποφάσεων. Για τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα έπρεπε να καταπιεί την περηφάνια της και να αποδεχτεί ευρείες παρεμβάσεις. Αυτό ήταν το πνεύμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών».3

Προφανώς, όταν τα παραπάνω τα δηλώνουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί, εμείς δε χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο, ούτε για το «σχέδιο Μάρσαλ», ούτε για τους... νοσταλγούς του.

1. Paul A. Porter: «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα - Ημερολόγιο ενός προεδρικού απεσταλμένου», έκδοση «Bήμα - Μαρτυρίες».
2. Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940 - 1950, εκδόσεις «Θεμέλιο».
3. Εφημερίδα «Καθημερινή», 17 Ιουνίου 2007.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6938

  © Blogger templates Newspaper by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP