του Τάκη Φωτόπουλου
Ο θάνατος της Ελισάβετ, μετά από πολύχρονη βασιλεία (επί) του λαού
«της» που κράτησε 7 δεκαετίες, επανέφερε το ερώτημα της σχέσης
δημοκρατίας με την εθνική κυριαρχία στην επικαιρότητα. Φυσικά, δεν
υπάρχει κανένας υποστηρικτής της δημοκρατίας που υπερασπίζεται τον
φεουδαρχικό βασιλικό θεσμό, εφόσον όμως ως δημοκρατία ορίζουμε την
πραγματική αυτοκυβέρνηση του λαού και όχι τις απομιμήσεις δημοκρατίας
που επικράτησαν στα αστικά καθεστώτα της Δύσης, συνήθως με τη προσωνυμία
«αστική» ή «κοινοβουλευτική» δημοκρατία. Η αστική δημοκρατία δεν είναι
βέβαια παρά μια απλή αντίφαση στους όρους εφόσον, εξ ορισμού, είναι ένα
καθεστώς που το κυβερνά μια τάξη, η αστική τάξη, και όχι ο ίδιος ο λαός,
όπως συνέβαινε στην πρώτη μορφή δημοκρατίας, την Αθηναϊκή, έστω και αν ο
«λαός» οριζόταν με βάση τα στενά κριτήρια της εποχής.
Όμως, στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης (ή της Νέας Διεθνούς Τάξης της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης,
όπως την ορίζουμε εμείς) οι μεγάλοι βασιλικοί οίκοι όπως ο Βρετανικός
είναι υπό (ρητή, ή συνήθως, σιωπηρή) αμφισβήτηση από την Υπερεθνική Ελίτ
(Υ/Ε),
ακριβώς γιατί -από τη φύση της θέσης τους, αντικειμενικά- στηρίζουν την
εθνική κυριαρχία που είναι φυσικά ανάθεμα για την Υ/Ε, καθώς είναι εξ
ορισμού ασύμβατη με την κυριαρχία της Υπερεθνικής Ελίτ. Οι εκατοντάδες
χιλιάδες λαού που μετείχαν στις εκδηλώσεις πένθους για το θάνατο της
Βασίλισσας δεν ήταν επομένως απλώς φιλοβασιλικοί «κάλοι», όπως τους
παρουσιάζουν οι δήθεν δημοκράτες στην Ελλάδα οι οποίοι σήμερα ασπάζονται
τον κάθε εκλεκτό που επιλέγει η Υ/Ε για να ενσωματώσει ακόμη καλύτερα
τη χώρα μας στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είτε αυτός
λέγεται Μητσοτάκης είτε Τσίπρας ή Ανδρουλάκης κ.λπ.