Της
Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*
Παρατηρούμε καθημερινά πως ένας ιστορικός λαός
μοιάζει σταδιακά να αποσυντίθεται. Όχι μόνο λόγω οικονομικής κρίσης,
κατάρρευσης και φτώχειας, αλλά επίσης πολιτισμικά, ιδεολογικά,
δημογραφικά, ενδεχομένως θα λέγαμε και ανθρωπολογικά, με την ευκαιρία
λόγου χάρη της πρόσφατης υπερψήφισης του νομοσχεδίου για το γάμο
ζευγαριών ιδίου φύλου – και κατά προέκταση, της πιθανότητας απόκτησης
παιδιών.
Δεν θα αναλύσουμε βέβαια στο παρόν άρθρο τα ήδη χιλιογραμμένα περί των
πολιτικών ευθυνών, των προμνημονιακών, μνημονιακών και μεταμνημονιακών
κυβερνήσεων γι’ αυτή την πολύπλευρη κατάρρευση, ούτε για τη μαφιοποίηση
της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Δεν θα επικεντρωθούμε στις
συνταγματικές εκτροπές, ούτε στη θεσμική παρακμή της δικαιοσύνης, της
εκπαίδευσης ή της ενημέρωσης των πολιτών από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Δεν θα
επισημάνουμε τους κινδύνους μιας γενικευμένης πτώχευσης, ούτε θα
αναφερθούμε στη διαφθορά, στην καθημερινή εγκληματικότητα που διαρκώς
επιδεινώνεται, στην ασυδοσία των ισχυρών και των κυβερνώντων ή στην
ατιμωρησία των υπευθύνων για διαχρονικά εγκλήματα που άλλοτε θα είχαν
οδηγήσει ίσως σε λαϊκούς ξεσηκωμούς (π.χ. Τέμπη, Μάνδρα, Μάτι).


Τ





















