Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

Η «πεπονόφλουδα» της «αριστερής» ταχυδακτυλουργίας που «πατάει» ο Στάθης…



Στο άρθρο μας «Ο «καυγάς» της κυβέρνησης με τους δημοσιογράφους…», αναλύσαμε τη διεστραμμένη δολιότητα της «αριστερής» κυβέρνησης, δολιότητα μέσω της οποίας επιχειρεί να συμψηφίσει και να ξεπλύνει τα δικά της ΜΕΓΑΛΑ εγκλήματα με τα εγκλήματα των δημοσιογράφων…
Στο σημερινό κείμενο, ο φίλος Στάθης, πέφτει στην παγίδα αυτής της δολιότητας. Αντί να ξεσκεπάσει το ταχυδακτυλουργικό τέχνασμα ΑΠΑΤΗΣ της κυβέρνησης, παγιδεύεται στη «λογική» του ταχυδακτυλουργικού τεχνάσματος:


«Πανικόβλητος πλέον ο κ. Παππάς κατηγορεί τους δημοσιογράφους ότι αποδέχονται τον ρόλο του ομήρου των αφεντικών. Πράγματι, εξόχως αριστερή αντίληψη εκείνη που ταυτίζει εργαζόμενους και εργοδότες, που παρουσιάζει τους εργαζόμενους κολίγους των εργοδοτών.
Οταν δηλαδή εκατοντάδες αριστεροί δημοσιογράφοι σε όλα τα ΜΜΕ υποστήριζαν την άνοδο της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ήταν φερέφωνα των αφεντικών; Ηταν κολίγοι των εργοδοτών;».

Ολόκληρο το κείμενο του Στάθη, εδώ:
http://www.enikos.gr/stathis/408829,Oi-lagokefaloi-h-ta-paxoyla-piranxas.html


Πολύ συνοπτικά:

α). Ο Στάθης, δίχως να το αντιλαμβάνεται (παγιδευμένος από την κυβερνητική ταχυδακτυλουργία), εμφανίζει τον Παππά να μην είναι «φερέφωνο» και «κολίγος» των αφεντικών!!!

Έτσι η κυβέρνηση της «αριστερής» ΑΠΑΤΗΣ, μια κυβέρνηση «φερέφωνο», «κολίγος» και ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ του 4ου Ράιχ και της τοκογλυφικής διεθνούς κακουργίας, μας εμφανίζεται και «κατήγορος» του δημοσιογραφικού πεδίου. «Κατήγορος» των εστιών προπαγάνδας των μεγάλων ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ: Αυτών της ίδιας της κυβέρνησης και της ελληνικής αποικίας, των ίδιων μεγάλων αφεντικών του καθεστώτος ΣΥΝΟΛΙΚΑ, τόσο των εκτελεστών (κυβέρνηση), όσο και των προπαγανδιστικών εστιών (ΜΜΕ).

Ο φίλος Στάθης πατάει την «πεπονόφλουδα» της ταχυδακτυλουργικής, κυβερνητικής δολιότητας. Δεν ξεσκεπάζει την ΑΠΑΤΗ και δεν αποκαλύπτει ότι τόσο η κυβέρνηση, όσο και τα προπαγανδιστικά όργανα του καθεστώτος, βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο, «κολίγοι» του 4ου Ράιχ, ανεξάρτητα από κάποιες επεισοδιακές συγκρούσεις, τακτικού χαρακτήρα, με κάποιους παλιούς «νταβάδες».

β). Στην ίδια «λούμπα» πέφτει ο Στάθης και στην πολεμική του εναντίον του Λαζόπουλου…

Έρχεται ο Λαζόπουλος να υπερασπιστεί την κυβέρνηση και να κτυπήσει τους δημοσιογράφους!!! Ποιος ο Λαζόπουλος; Ένας από τους μεγάλους αστέρες της δημοσιογραφικής πορνείας, ένας από τους πλέον κραγμένους «κολίγους» του αφεντικού του…

Για την «κακοήθεια-Λαζόπουλος» έχουμε γράψει πολλά.
Ενδεικτικά παραπέμπουμε σε κάποια συγκεντρωμένα κείμενα, εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=9896


γ). Πολύ σωστά λέει ο Στάθης να μην γενικεύουμε. Οι αφαιρέσεις πράγματι είναι ένα τέχνασμα ΑΠΑΤΗΣ, φασιστικού χαρακτήρα, μέσω του οποίου συγκαλύπτονται, αποκρύπτονται και συγχωρούνται πολλές αμαρτίες των εξουσιών.


Άλλο, βεβαίως, να μην γενικεύουμε και άλλο να μην διακρίνουμε τα ποιοτικά, κοινωνικά και πολιτικά, χαρακτηριστικά μιας κατάστασης και την ενιαία λειτουργία ενός πεδίου: Του δημοσιογραφικού στην περίπτωσή μας.

Πράγματι δεν πρέπει να γενικεύουμε: Οι δημοσιογράφοι δεν είναι ΟΛΟΙ με το καθεστώς…

Δεν είναι ΟΛΟΙ με το καθεστώς, υπάρχουν και αριστεροί, αλλά ως ατομικές περιπτώσεις, ως άτομα έξω από το δημοσιογραφικό πεδίο…


Όταν λειτουργούν μέσα στο δημοσιογραφικό πεδίο, ως λειτουργία δηλαδή, είναι ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΙ στους εξαναγκαστικούς νόμους αυτής της λειτουργίας: Άκρως καθεστωτικής (και τα αριστερά άλλοθι) …

Και είναι δόλια σχηματοποίηση, άλλη και δόλια γενίκευση η ΤΑΥΤΙΣΗ του δημοσιογράφου με τον «προλετάριο», με το «μισθωτό δούλο».

Με τέτοια απλοϊκά σχήματα του «εργαζόμενου δημοσιογράφου» παρακάμπτεται το πιο ουσιαστικό: η φύση και η λειτουργία της δημοσιογραφικής εργασίας, καθώς και ο κοινωνικός και πολιτικός ρόλος του δημοσιογράφου.

Όταν παρακάμπτεις και παρασιωπάς αυτά τα ΟΥΣΙΩΔΗ δεν μπορείς ΠΟΤΕ να αντιταχθείς και να αντισταθείς στο ελάχιστο απέναντι στη φασιστική δικτατορία και λειτουργία των ΜΜΕ.

Ο φίλος Στάθης τα παρακάμπτει τα ΟΥΣΙΩΔΗ, παγιδευμένος από το δόλιο τέχνασμα της «αριστερής» ΑΠΑΤΗΣ…

Όλα αυτά τα αναλύουμε πολύ συγκεκριμένα στο παρακάτω κείμενό μας, το οποίο μαζί με άλλα βρίσκεται εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=34197#34197


ΜΜΕ: Το σύγχρονο «παρακράτος»…



Όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές οι βιομηχανίες του Τύπου και των καναλιών αποτελούν τους πλέον θηριώδεις και μοχθηρούς προπαγανδιστικούς μηχανισμούς του κεφαλαίου…

Και όλα αυτά τα ηχηρά περί «ελευθερίας έκφρασης» και «πλουραλισμού» είναι παραμύθια για μωρά παιδιά: δόλια άλλοθι του δημοσιογραφικού κατεστημένου και των «αριστερών» άλλοθι…


Ο δημοσιογραφικός κλάδος, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, αποτελούσε τον εξωθεσμικό και «παρακρατικό» μηχανισμό των «νταβάδων», του νεοταξικού καθεστώτος και των υπηρεσιών του.

Ήταν τα ΜΜΕ που εξωράιζαν και δικαιολογούσαν όλα τα εγκλήματα και τα ψεύδη του καθεστώτος και των κυβερνητικών ανδρεικέλων του 4ου Ράιχ.

Ήταν αυτά που αποτελούσαν τον υστερικό ΤΡΟΜΟΚΡΤΑΤΗ του καθεστώτος και τον διεστραμμένο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ του τρόμο-θεάματος και των ποικίλων τρόμο-σήριαλ…

Σήμερα τόσο το ψεύδος, όσο και η τρομοκρατική, τελετουργική λειτουργία των ΜΜΕ (τρόμο-θεάματα, κινδυνολογίες, εκβιαστικά διλλήματα κ.λπ) έχουν πάρει αποκρουστικές διαστάσεις: Αναπαράγουν τα ΜΜΕ όλο το φαιό οπλοστάσιο της κυβερνητικής συμμορίας και όλα τα τρομοκρατικά κατασκευάσματα της ακροδεξιάς κακουργίας των ανδρεικέλων του 4ου Ράιχ…

Θεωρούμε, λοιπόν, σκόπιμο
να αναδημοσιεύσουμε ένα παλιό μας κείμενο σχετικό με τη φύση, το χαρακτήρα και τη λειτουργία των ΜΜΕ…
Είναι γραμμένο το Δεκέμβριο του 2010 και βρίσκεται εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5172


ΜΜΕ: Η «σύνθεση» της ιμπεριαλιστικής αχρειότητας

Ο άμεσος καρπός της χρεοκοπίας της αστικής δημοκρατίας είναι ο ολοκληρωτισμός της «δημοκρατίας» της αγοράς, δηλαδή ο ολοκληρωτισμός του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Ο φασισμός δεν είναι τίποτε άλλο από τη «σύνθεση» αυτής της ιμπεριαλιστικής αχρειότητας και βαρβαρότητας.

Οι σύγχρονες βιομηχανίες των ΜΜΕ δεν είναι μόνο πλήρως υποταγμένες στους νόμους της αγοράς, συνακόλουθα και στους «νονούς» της αγοράς (πλανητικούς και εγχώριους), αλλά είναι και οι μήτρες της ιδεολογίας αυτής της αγοράς και των «νονών» της. Τα ιμπεριαλιστικά αυτά συγκροτήματα των ΜΜΕ αποτελούν το μακάβριο πρόσωπο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας, τη «σύνθεση» της πλανητικής ιμπεριαλιστικής αχρειότητας: το φασισμό του πλανητικού ιμπεριαλισμού.

Μέσα σ’ αυτό το προπαγανδιστικό καθεστώς που «συνθέτει» την ιμπεριαλιστική αχρειότητα οι δημοσιογράφοι αποτελούν τα «γρανάζια» του. Το διευθυντικό προσωπικό, οι παραγωγοί των «ειδήσεων», των εκπομπών και των «ψυχαγωγικών» προγραμμάτων, καθώς και οι τηλεστάρ (ιδιαίτερα αυτοί) αποτελούν τα ακριβοπληρωμένα «όργανα» των αφεντικών τους: Εκτελούν, σαν στυγνοί μπράβοι, τις εντολές των αφεντικών τους.

Όλοι αυτοί, ανεξάρτητα το πώς εμφανίζεται ο καθένας έχουν τη βαθιά ψυχολογία του λακέ και του «μπράβου».


Το τι προβάλλουν, όλοι αυτοί και ποιους καλούνε στις εκπομπές τους αποτελεί την πιο αυθεντική καταγραφή των σκοπών και των σχεδίων των αφεντικών: αποτελεί το αποτύπωμα αυτής της «σύνθεσης» της ιμπεριαλιστικής αχρειότητας.

Όταν π.χ. προβάλλουν τόσο σκανδαλωδώς προκλητικά και αφηνιασμένα τον Καρατζαφέρη και τον θίασό του, αυτό αποκαλύπτει και δείχνει πολλά. Όταν για κάθε ζήτημα και σε όλα τα ΜΜΕ (τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά και έντυπα) και σχεδόν σε όλες τις εκπομπές (ακόμα και στα «κόπρανα» των μεσημεριάτικων παραθύρων) παρελαύνει ο θίασος του ΛΑ.Ο.Σ., το γεγονός αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη σχετικά με το τι είναι ο ΛΑ.Ο.Σ. ποιο ρόλο και ποια διατεταγμένη υπηρεσία εκτελεί.

Η «σύνθεση» της ιμπεριαλιστικής αχρειότητας (ΜΜΕ) τα τέκνα της και τους διατεταγμένους «πράκτορές» της προωθεί και προβάλλει με τέτοια παθολογική εμμονή: Όλους αυτούς που εκτελούν τις εντολές της ιμπεριαλιστικής αχρειότητας…

Κάποια από αυτά τα Μέσα της ιμπεριαλιστικής αχρειότητας το παρακάνουν ή πλασάρουν τις «εντολές» με «λακέδες» πολυτελείας (Χατζηνικολάου π.χ) ή «λακέδες» με «προοδευτικά» προσωπεία ηθικού εισαγγελέως: Τριανταφυλλόπουλος, Χαρδαβέλλας και άλλοι…

Ο «αριστερός» Χαρδαβέλλας π.χ., καλεί σε κάθε εκπομπή του, για κάθε θέμα και έναν του ΛΑ.Ο.Σ για να δημαγωγεί. Ο αγαπημένος του είναι ο Βελλόπουλος. Συχνά χωρίς κανένα από άλλο κόμμα. Και μετά ποζάρει για «ανεξάρτητος». Τόσο μυαλό διαθέτει μέσα στον οίστρο του λακεδισμού του…

Από την άλλη τα συνδικαλιστικά όργανα του δημοσιογραφικού κλάδου, όλοι αυτοί οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές κρύβονται πίσω από το επιχείρημα του «εργαζόμενου δημοσιογράφου». Ταυτίζουν δηλαδή το δημοσιογράφο με τον «προλετάριο», με το «μισθωτό δούλο». Με αυτή την ταχυδακτυλουργία ξεγελούν τους εαυτούς τους και εξαπατούν τον ελληνικό λαό. Φυσικά δεν τον εξαπατούν, αγωνίζονται να τον εξαπατήσουν. Ο ελληνικός λαός τους έχει κατατάξει εκεί που ανήκουν και δεν θέλει ούτε ζωγραφιστούς να τους δει…

Με τέτοια απλοϊκά σχήματα του «εργαζόμενου δημοσιογράφου» παρακάμπτεται το πιο ουσιαστικό: η φύση και η λειτουργία της δημοσιογραφικής εργασίας, καθώς και ο κοινωνικός και πολιτικός ρόλος του δημοσιογράφου.

Όταν παρακάμπτεις και παρασιωπάς αυτά τα ουσιώδη δεν μπορείς ΠΟΤΕ να αντιταχθείς και να αντισταθείς στο ελάχιστο απέναντι στη φασιστική δικτατορία και λειτουργία των ΜΜΕ.

Το έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές. Το πεδίο της δημοσιογραφίας έχει ιδιαιτερότητες. Είναι εξαρτημένο και υποταγμένο στους νόμους της αγοράς περισσότερο από κάθε άλλο πεδίο πολιτισμικής παραγωγής. Είναι ένα πεδίο που συμμορφώνεται ακαριαία με την επικύρωση της αγοράς και ολοκληρωτικά υποταγμένο στους «νονούς» της αγοράς.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό το γεγονός: Δηλαδή ότι το δημοσιογραφικό πεδίο είναι ολοκληρωτικά υποταγμένο στους οικονομικούς και καθεστωτικούς εξαναγκασμούς.

Είναι και κάτι άλλο που συντελεί (χωρίς καταναγκασμούς) στη διάβρωση και στη δουλεία των δημοσιογράφων: Η σπουδαιότητα και η εξουσία που αποκτούν και οι ίδιοι μέσα στην κοινωνία από το γεγονός ότι κατέχουν το μονοπώλιο στα εργαλεία παραγωγής και διάδοσης της πληροφορίας και της ψυχαγωγίας.

Δια μέσου αυτών των εργαλείων οι δημοσιογράφοι αποκτούν το μονοπώλιο στην πρόσβαση των πολιτών, καθώς και των άλλων πολιτισμικών παραγωγών, επιστημόνων, πολιτικών, διανοουμένων κ.λπ.

Έτσι, αν και «κατέχουν μια κατώτερη (όπως λέει ο Πιερ Μπουρτιέ), κυριαρχημένη θέση μέσα στα πεδία πολιτισμικής παραγωγής, ασκούν μια εξαιρετική μορφή κυριαρχίας, έχουν εξουσία πάνω στα μέσα της δημόσιας έκφρασης, δημόσιας ύπαρξης, δημόσιας γνωστοποίησης, πρόσβασης στη δημόσια φήμη (πράγμα που, για ορισμένους πολιτικούς και ορισμένους διανοούμενους αποτελεί κεφαλαιώδες διακύβευμα). Γι’ αυτό το λόγο και περιβάλλονται (τουλάχιστον οι πιο ισχυροί) από μια ευυποληψία η οποία συνήθως είναι δυσανάλογη με τις διανοητικές τους ικανότητες…»

Με δύο λόγια. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν μέσα στο δημοσιογραφικό πεδίο (δημοσιογράφοι) ασκούν εξουσία και χειραγωγούνται ως μεταπράτες της εξουσίας των ισχυρών οικονομικών ελίτ. Δηλαδή, είναι εξίσου χειραγωγούμενοι, όσο και χειραγωγοί. Χειραγωγούμενοι από τον οικονομικό και πολιτικό εξαναγκασμό και χειραγωγοί (εξουσιαστές) της κοινωνίας. «Χειραγωγούν μάλιστα πολύ καλύτερα, συνήθως, όσο περισσότερο χειραγωγούμενοι είναι οι ίδιοι και όσο μικρότερη επίγνωση έχουν ότι χειραγωγούν» (Μπουρτιέ).

Χωρίς να συνειδητοποιηθεί αυτός ο ρόλος του δημοσιογράφου, ο ρόλος του ανδρεικέλου της καπιταλιστικής εξουσίας, ο ρόλος του «μπράβου» του καθεστώτος, τότε αυτά περί «εργαζόμενου» είναι κοπανιστός αέρας για την επιβίωση των ποικίλων συνδικαλιστών.

Γιατί ο συνδικαλισμός που δεν θέτει αυτά τα ουσιώδη και δεν οργανώνεται εναντίον αυτού του ρόλου και της λειτουργίας της δημοσιογραφικής εξουσίας, είναι κρατικός συνδικαλισμός, συνδικαλισμός των «νονών» των ΜΜΕ…


 Διαβάστε και εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10319

  © Blogger templates Newspaper by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP