Σχολείο: Από το κακό στο χειρότερο…

 

Της

 

Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*





«Οι γονείς σήμερα δεν τολμάνε να πουν όχι στα παιδιά. Ό,τι πουν τα παιδιά, ό,τι ζητήσουν και μην τα στεναχωρήσουμε. Δεν πάει έτσι… Υπάρχουν κανόνες κι ας τα στεναχωρούμε. Στην παρέλαση δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν θέλουν.
Στις παραστάσεις τους δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν θέλουν. Στις εκδρομές δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν παιδιά που δεν θέλουν. Αύριο αυτό το παιδί δεν θα θέλει να πάει στη δουλειά, δεν θα θέλει να μεγαλώσει το παιδί του ή να κάνει παιδί, δεν θα θέλει να κουραστεί στη δουλειά του γιατί από μικρό έμαθε πως όταν κάτι δεν μ’ αρέσει δεν το κάνω. Δεν μαθαίνει πως κάποια πράγματα μ’ αρέσουν, δεν μ’ αρέσουν αποτελούν υποχρεώσεις.»

Μητέρα με δυο παιδιά· ένα αγόρι στην 1η δημοτικού και ένα κορίτσι στην 6η δημοτικού. Η κόρη της είναι η μόνη από όλη την έκτη που δεν έχει δικό της κινητό, προφίλ σε social media, tik tok κλπ.

 

 

 Από τις γραφίδες και τα στόματα των κάθε λογής ειδικών γράφονται και ακούγονται κατά καιρούς κάθε λογής ερμηνείες των φαινομένων της βίας, της παραβατικότητας και της προκλητικής συμπεριφοράς των εφήβων και των νέων. Τίθεται συχνά το ερώτημα: Ποιος φταίει για την αυξανόμενη τάση παραβατικότητας των νέων; «Μα βέβαια», η οικογένεια («που δεν έχει τον καιρό να ασχοληθεί και να βάλει κάποια όρια στα παραμελημένα παιδιά της»). «Μα βέβαια» τα ΜΜΕ και η τεχνολογία (τα κινητά, οι οθόνες, τα βιντεοπαιχνίδια που «εθίζουν τα παιδιά στο θέαμα της βίας»). «Μα βέβαια», το σχολείο «οι ανήμποροι να αντιδράσουν ή οι αδιάφοροι εκπαιδευτικοί, που αδυνατούν να συνδέσουν την εκπαίδευση με μια ευρύτερη παιδεία». «Μα βέβαια», η ευρύτερη κοινωνία των ενηλίκων ή των συνομηλίκων (που ανέχεται τα πάντα και έχει χάσει την όρεξη και τη δυνατότητα να επιβάλλει κάποιον έλεγχο στις ατομικές παρεκτροπές). «Μα βέβαια» το κράτος, πιο ευγενικά «η πολιτεία», που δεν ξέρει τίποτα άλλο παρά την εκ των υστέρων καταστολή, (η οποία, όταν δήθεν λαμβάνει χώρα εκ των προτέρων, κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται και πρόληψη)... Τέτοιες μισές αλήθειες που είναι χειρότερες από τα χειρότερα ψεύδη, συντελούν στην αποσπασματική, αλλά αληθοφανή αποδόμηση της πραγματικότητας με κούφιες δηλώσεις και επιστημονοφανείς αερολογίες.

Η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας τμήμα του σχεδίου της Υπερεθνικής Ελίτ για την ιδιωτικοποίηση της Κοινωνίας

 

ΣΧΟΛΙΟ
του Τάκη Φωτόπουλου

 

1. Ο επαρχιακός θίασος της Υπερεθνικής Ελίτ που κυβερνά την Ελλάδα προχωρά τώρα ακάθεκτος, μετά την ιδιωτικοποίηση της οικονομίας, στην ιδιωτικοποίηση της ίδιας της Κοινωνίας, κτυπώντας και τα τελευταία οχυρά κοινωνικών υπηρεσιών: την Υγεία και την Παιδεία.

 

2. Έτσι, μετά την ιδιωτικοποίηση της Υγείας, του άλλου βασικού κοινωνικού αγαθού, τώρα προχωρά ακάθεκτη και στην ιδιωτικοποίηση της Παιδείας. Όμως, αγαθά που καλύπτουν βασικές ανθρώπινες ανάγκες πρέπει να είναι υπεράνω της αγοράς –δηλαδή του πλειστηριασμού των σχετικών υπηρεσιών με βάση το πορτοφόλι– και να θεωρούνται απόλυτα αγαθά, στα οποία έχει δικαίωμα, χωρίς διακρίσεις, κάθε πολίτης μιας χώρας. Ειδάλλως δεν μιλάμε βέβαια για κοινωνία, αλλά απλά για τη ζούγκλα της αγοράς που παριστάνει την κοινωνία.

Κώστας Γανωτής: Μύστης αιωνιότητος

 





Του Ηλία Λιαμή, Σύμβουλου Ενότητας Πολιτισμού

21 Μαρτίου 2023


Η παιδαγωγία αποτελεί περίπλοκο πνευματικό σύστημα, το οποίον εμπλέκει τη νοημοσύνη, ∙το συναίσθημα, τις ηγετικές ικανότητες, τις δεξιότητες και την ιεράρχηση αρχών και αξιών. Επιπλέον, αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα της συνέχειας μεταξύ των γενεών. Από την παιδαγωγία των νέων εξαρτάται το τι θα αντέξει στο χρόνο, το κατά πόσον η αλήθεια όλων των πεδίων της ανθρώπινης δραστηριότητας θα παραμείνει αναλλοίωτη αλλά και το κατά πόσον η κάθε επόμενη γενιά θα αποκτήσει τις δυνατότητες, ψυχικές και νοητικές, ώστε να αλλάξει τα κακώς κείμενα.

Πέραν όμως όλων αυτών, κέντρο της παιδαγωγικής παραμένει μία σχέση. Σχέση ανάμεσα στον διδάσκοντα και στον διδασκόμενο. Κανένα παιδαγωγικό σύστημα και καμία παιδαγωγική δομή ή νομοθεσία δεν κατάφερε -και όλα δείχνουν πως δεν θα καταφέρει ποτέ- να υποκαταστήσει τον ψυχικό δεσμό ανάμεσα στον δάσκαλο και τον μαθητή, δεσμό που, αν λειτουργήσει σωστά, είναι σε θέση να σφραγίσει μία ολόκληρη ζωή ενώ, αν δεν λειτουργήσει σωστά, οδηγεί σε μαρασμό την ψυχή του μαθητή και τέλος τέλος στην απαξίωση του ίδιου του γνωστικού αντικειμένου. Με άλλα λόγια, η αγάπη προς την κάθε είδους επιστήμη ξεκίνα από την αγάπη του μαθητή προς το δάσκαλο.

Το στημένο πλαίσιο του political correct για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες – διεμφυλικές ομάδες (Ευγ. Σαρηγιαννίδη)

 

Η Ευγενία Σαρηγιαννίδη που  εργάζεται ως Ψυχολόγος και είναι Συντονίστρια του Δικτύου «psy-counsellors»,  κάτοχος πτυχίου Ψυχολογίας και μεταπτυχιακού με αντικείμενο την Ψυχολογία και το Διαδίκτυο, μιλάει στον 98.4 με αφορμή την εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη σε παιδικό σταθμό με πρόσκληση για παιδιά 3 έως  12 ετών , ως εκπαιδευτική δράση με ανάγνωση από drag queens παραμυθιού, μιλάει στον 98.4 για το πώς ένα στημένο πλαίσιο ενός ξενόφερτου politcal correct για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες- διεμφυλικές ομάδες, οδηγεί σε μια άγονη αντιπαράθεση άκρων διαφωνούντες και επικροτούντες τέτοιες δράσεις.

 

Τι ξεμπροστιάζει η παραίτηση του καθηγητού του ΕΠΑΛ;

 

 

 

Η ψυχολόγος Ευγενία Σαρηγιαννίδη παρουσιάζει το ξεχαρβάλωμα της ελληνικής εκπαίδευσης στην εκπομπή του Α. Τσίγγου στον MetropolisFM

 https://www.youtube.com/watch?v=ja8ux12tUwE

 

Γονείς ξυπνήστε, μαγαρίζουν τα παιδιά σας

 Toυ Δημητρίου Νατσιού

 

 

 

«Το ζήτημα δεν είναι σε τι κόσμο θ’ αφήσουμε τα παιδιά μας, αλλά τι παιδιά θα αφήσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο»

 

 

 

Δίδασκα τις προάλλες, λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία. Κάποια στιγμή, εν τη ρύμη του λόγου, ανέφερα μια φράση που περιείχε την λέξη «τρανός». Το μάθημα ήταν Ιστορία Στ’ δημοτικού, το κεφάλαιο για την Κύπρο. Ομιλούσα για τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον «αητό του Μαχαιρά», ο οποίος είχε υπηρετήσει, ως έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού, στα σύνορα του Κιλκίς με τα Σκόπια, στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Η φράση ήταν : «Ο άνθρωπος αυτός ήταν ήρωας, σπουδαίος, τρανός». Αφύπνιση, θόρυβος και αναταραχή στην αίθουσα. Κάποιοι μαθητές ξέσπασαν και σε χειροκροτήματα. Αν και τέλος της σχολικής χρονιάς, παιδιά έκτης δημοτικού, ζέστη και προσμονή των θερινών διακοπών, ξαφνιάστηκα με την περίεργα ενθουσιώδη αντίδραση. Χάρηκα. Κρυφοκαμάρωσα. Πέτυχε η παράδοση. Προσγειώθηκα, όταν με ρώτησε ένας μαθητής:

Τι θα έγραφε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Νεοελληνική Γλώσσα αν έδινε Πανελλήνιες Εξετάσεις;

 Του Πάσχου Λαζαρίδη

 

 

Το ερώτημα είναι εντελώς υποθετικό. Καταρχήν επειδή η ευρύτερη οικογένεια Μητσοτάκη ουδεμία σχέση έχει με τις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Το κυβερνών σόι και η άρχουσα τάξη δεν έχουν ανάγκη εξετάσεων – η αριστεία ρέει στο αίμα τους. Δεν έχουν χρεία συνωστισμού με τους κοινούς θνητούς για μια θέση στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Τους περιμένει με ανοιχτές αγκάλες το Χάρβαρντ και το Γέιλ. Λόγω ονόματος, περιουσίας, ισχύος και διασυνδέσεων, όλοι μα όλοι οι γόνοι θα αποφοιτούν ντε φάκτο από τα κλασάτα ιδρύματα του εξωτερικού, κι ας είναι «αχαΐρευτοι» – κατά την ευφυή διατύπωση της Μαρίκας Μητσοτάκη για τον εγγονό της.

"Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν".

 

Τριάντα δύο υπουργοί Παιδείας στα τελευταία σαράντα οκτώ χρόνια, πέτυχαν σε συνεργασία με τα ΜΜΕ να μετατρέψουν τους νέους σε αλλοτριωμένους και απόλυτα χειραγωγήσιμους καταναλωτές ιδεών και αγαθών.

Είναι η γενιά των smartphones, των greeklish, των κοινωνικών δικτύων, των influencers…

Είναι η γενιά της παραλιακής, των οπαδών, των realities, των κουτσομπολίστικων εκπομπών και των εκπομπών μαγειρικής...

Είναι η γενιά του δικαιωματισμού - ατομισμού, του όλα επιτρέπονται αρκεί να περνάμε καλά...

Είναι η γενιά των φροντιστηρίων και της παραπαιδείας, των πανελληνίων εξετάσεων για να "κερδίσουν" τη ζωή...

κα Υπουργέ της Παιδείας, ακούς;

 

 

Είμαι δασκάλα και δουλεύω στο 3ο Δ.Σ. Βύρωνα. Δεν κατάφερα, χθες, να κάνω τηλεκπαίδευση. Σας αναφέρομαι λοιπόν για να μην κουράζεστε να με βρίσκετε!

 

…Και ξαφνικά δεν αντέχω άλλο! Πνίγομαι! Σας γράφω λοιπόν κάποιες σκέψεις μου, γιατί, αν δεν τις πω, θα σκάσω. 

Περίπου δύο χρόνια πριν, ξεκινάει μία πανδημία, όπως όλοι γνωρίζουμε καλά! Και προκύπτει η εύλογη ανάγκη της τηλεκπαίδευσης.  Όλοι, λοιπόν  εμείς οι ευσυνείδητοι εκπαιδευτικοί, τρέξαμε μόνοι μας, χωρίς καμία κρατική βοήθεια, να αγοράσουμε υπολογιστές, να εξοπλίσουμε τα σπίτια μας με οπτικές  ίνες, να διαμορφώσουμε χώρους κατάλληλους και ήσυχους στην κρεβατοκάμαρα, στο σαλόνι,… για να τους μετατρέψουμε σε σχολικές τάξεις και φυσικά να μάθουμε τα πάντα για τη WEBEX, ρωτώντας ο ένας τον άλλον, με αυτοσχέδια σεμινάρια μεταξύ μας και πολύωρες συνδέσεις για να κατανοήσουμε πώς θα ανταπεξέλθουμε στη νέα πραγματικότητα, που ξεδιπλωνόταν μπροστά μας ! Παράλληλα ,προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε τους πιο φτωχούς μαθητές μας, φροντίζοντας να τους εξασφαλίσουμε ένα ταμπλετάκι ή ένα παλιό λαπ τοπ ή τέλος πάντων ό,τι μπορούσαμε να βρούμε από δω κι από κει. 

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

http://socialistikiprooptiki.blogspot.com/2021/12/blog-post.html

 Η αξιολόγηση-στοχοποίηση των εκπαιδευτικών κομβικό σημείο της νεοφιλελεύθερης αντιμεταρρύθμισης 

Η επίθεση στους εκπαιδευτικούς μας αφορά όλους. Γιατί είναι επίθεση
συνολικά ενάντια στη δημόσια παιδεία, ενάντια στα εργασιακά και 
κοινωνικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται μέσω αυτής, ενάντια στη
νέα γενιά, αλλά και ενάντια στα συνδικαλιστικά δικαιώματα όλων των 
εργαζομένων.

 

 

 

Η κυβέρνηση με τους νόμους που έχει ψηφίσει επιχειρεί να προχωρήσει σε έναν ριζικό μετασχηματισμό της δημόσιας παιδείας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επίθεση που έχει δεχθεί τις τελευταίες δεκαετίες το δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο. Μέτρα όπως η αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και των πανεπιστημίων, η αξιολόγηση-υποταγή των εκπαιδευτικών με την επαναφορά του επιθεωρητισμού, η κατηγοριοποίηση των σχολείων, η προωθούμενη απεμπλοκή του κράτους από τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, η πανεπιστημιακή αστυνομία, η ισοτίμηση των πτυχίων με αυτά των ιδιωτικών κολεγίων, οι εξετάσεις πανελλαδικού τύπου στην Στ΄ Δημοτικού και την Γ΄ Γυμνασίου, η τράπεζα θεμάτων στο λύκειο, δείχνουν ότι στόχος είναι η πλήρης ισοπέδωση της δημόσιας εκπαίδευσης, η κατάργηση των συλλογικών δικαιωμάτων που απορρέουν από τον ενιαίο χαρακτήρα της και η επιβολή της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας.

Η δική μας απάντηση στο θέμα της Γλώσσας των πανελληνίων

Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας

 

 

 
 

 

 Κι δάσκαλοι της νεολαίας οι γδαρτάδες

 

 

 κόβουν στα μέτρα τους τούς μαθητάδες

 

 

να είναι στο μυαλό νωθροί μα υπακοή νάχουν περισσή…

 

 

 Όλο και πιο απροκάλυπτα, οι υποψήφιοι των πανελλαδικών εξετάζονται στο μάθημα της Γλώσσας βάσει κειμένων που εξυμνούν και προωθούν νεοφιλελεύθερες και εντελώς αντιδραστικές ιδέες. Δεν θα σταθούμε εδώ στο ότι το εκπαιδευτικό σύστημα προωθεί με κάθε τρόπο την κυρίαρχη ιδεολογία, ούτε στο πώς λοβοτομείται το μυαλό και η σκέψη των νέων, ούτε πώς η γλώσσα και η λογοτεχνία «στεγνώνει» από τον πλούτο και την ομορφιά της και καταντάει κουτάκια και σχήματα. 

Ο Φίλης, αμετανόητος, επιτίθεται ξανά στην Εκκλησία και στο μάθημα των Θρησκευτικών

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

 

 

 

 
Αθήνα, 18 Ιουνίου 2021

 Αριθμ. Πρωτ. 67

 

 

Ο Φίλης, αμετανόητος, επιτίθεται ξανά

στην Εκκλησία και στο μάθημα των Θρησκευτικών 

 

 

Ο κ. Νίκος Φίλης, πρώην Υπουργός Παιδείας επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, επανέρχεται με επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσε στη βουλή προς την κα Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, σχετικά με ένα πολύ αγαπημένο του θέμα, την πολεμική του δηλαδή, εναντίον του χριστιανικού μαθήματος των Θρησκευτικών.

Πραγματικά, δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς με τα μονίμως επαναλαμβανόμενα και γι΄ αυτό κουραστικά, μπαρουφοειδή, ιδεοληπτικά, αντισυνταγματικά, αντιχριστιανικά, αντορθόδοξα, φληναφήματα του κ. Φίλη, όταν μάλιστα τα ποσοστά των απαλλαγών από το μάθημα των Θρησκευτικών, στις οποίες αναφέρεται η ερώτησή του, είναι ανάξια λόγου καθώς δεν υπερβαίνουν το 1% συνολικά στην ελληνική επικράτεια. 

 

Ελληνική γλώσσα: το πολυτίμητό μας τζιβαϊρικό

 

 

 

 Του 

 

Δημήτρη Νατσιού

«….Στα χρόνια μας, πρέπει να μην το ξεχνάμε, το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε
καθαρεύουσα ή δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε, ή όχι, ελληνικά».
Είναι του Σεφέρη η προειδοποίηση, για την εισβολή των ξένων λέξεων, φαινόμενο που έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις στις μέρες μας.

Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που οδηγούν στην άλωση της γλώσσας μας από τους λεγόμενους ξενισμούς; Πού οφείλεται αυτή η αδικαιολόγητη χρήση ξένων λέξεων και φράσεων; Εν τάχει απαριθμούμε κάποιους απ’ αυτούς. 

Όταν τα παρασιτοποιημένα ασπόνδυλα κάνουν πάρτι

 

Του Ηλία Παπαναστασίου


Στις 14/5 ανοίγει επίσημα ο Τουρισμός, η Ελλάδα ανοίγει τα φτερά της για να «πετάξει» στην Διεθνή Τουριστική Αγορά. Μην ξεχνάμε πως εάν υπάρχει αναπλήρωση της τάξης του 50–60% των εσόδων του 2019 αυτό θα ήταν μια μεγάλη επιτυχία. Όμως, από τι εξαρτάται αυτό; Απλούστατα, από την πετυχημένη διαχείριση της Πανδημίας, την αυτοπροστασία του πληθυσμού, την διατήρηση της ατομικής και κοινωνικής του ευθύνης και φυσικά την συνολική επανεκκίνηση της Οικονομίας. Αν σκεφτούμε πως: 

Διδάγματα από τα 200 χρόνια της Επανάστασης του ’21 και νέα καθήκοντα – Τι να κάνουμε ;

 

Του Ηλία Παπαναστασίου  

Διακόσια χρόνια από την έναρξη της Επανάστασης είναι μια καλή αφορμή για την ανάπτυξη ενός γόνιμου διάλογου και μιας παραγωγικής συζήτησης πάνω στο «δέον γενέσθαι» επ΄ ευκαιρία αυτής της επετείου. Η στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου, η πρόσκληση εκπροσώπων των τριών Δυνάμεων της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου και οι ανάλογες εκδηλώσεις των επισήμων ήταν θετικές και αναγκαίες αλλά δεν αρκούν. Ουσιαστικά απαιτείται ένα κύμα, γιατί όχι ένα τσουνάμι ενημέρωσης και εκδηλώσεων σε όλη την χώρα αλλά και όπου ζει και εργάζεται ο ελληνισμός της Διασποράς. Οι επίσημες εκδηλώσεις της Επιτροπής Εορτασμού για τα 200 χρόνια, παρόλες τις παρεισφρήσεις «σταγονιδίων» ιδεολογίας Πολιτικής Ορθότητας – Καθηγητής Χατζής– παρουσιάζει και θα παρουσιάσει πολλές δραστηριότητες οι οποίες όμως θα πρέπει να διευρυνθούν, συμπληρωθούν, ανανεωθούν και αναβαπτιστούν στην κολυμβήθρα της Λαϊκής Ελληνικής Αληθείας και Ψυχοσύνθεσης, συνδυάζοντας θεωρητική/επιστημονική γνώση και βιωματικές εμπειρίες των Αγωνιστών του ’21 όπως αναγράφονται στα Απομνημονεύματά τους και όχι όπως «ανακαθαίρονται» από την λογοκρισία της κατεστημένης «γνώσης» δηλαδή της πανεπιστημιακής πολιτικής ορθότητας, τουλάχιστον από ένα μεγάλο ποσοστό των εκπροσώπων της. Προτείνουμε τις παρακάτω δράσεις:

Η εκδίκηση της Μάγκι Θάτσερ: το ηθολογικό όνειδος της δυτικής κοινωνίας όπως το αποκαλύπτει η πανδημία Covid-19. (Εξαιρετικό!)

 

Γεράσιμος Γραμματικόπουλος, γιατρός νευρολόγος

 

 

«And, you know, there’s no such thing as society. There are individual men and women and there are families.» M. Thatcher, 1987
(M.τ.Σ.: “Και, ξέρετε, δεν υπάρχει αυτό που λέμε ‘κοινωνία’. Υπάρχουν μεμονωμένοι άνδρες και γυναίκες, και υπάρχουν οικογένειες”).
Μέσα Αυγούστου 2020, πανδημία Covid-19. Υπάρχει ένα αξιοσημείωτο επιδημιολογικό γεγονός στο βόρειο ημισφαίριο. Οι ευρωπαϊκές χώρες που είχαν τιθασεύσει μέσα από σκληρά περιοριστικά μέτρα και λίγο ή πολύ γενικευμένα lockdown την εξάπλωση του ιού βρίσκονται μπροστά σε ένα πρόωρο 2ο κύμα που θεριεύει πολύ νωρίτερα από ότι προέβλεπαν τα μοντέλα και υπέθεταν οι επιστημονικές επιτροπές.

Κοινωνική Ενσυναίσθηση και Κοινωνική Αναισθησία ή πως δεν κάνεις εύκολα «αντιπολίτευση» με νεκρούς και οικονομικά ερείπια – Η περίπτωση των Λούμπεν ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ

 

Του Ηλία Παπαναστασίου

 

 

 

 

 Έπρεπε να έλθει η πανδημία του Κορονοϊού για να καταλάβουμε το μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας που λέγεται Μαζικός Θάνατος.
Έπρεπε να αφήσουν τα εγκόσμια εκατοντάδες συνάνθρωποι μας για να καταλάβουμε την έννοια της τραγωδίας όχι μόνο σε ατομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο.
Έπρεπε να φτάσουμε στο σημείο να κυκλοφορούμε με μάσκες για να συνειδητοποιήσουμε την γειτνίαση του Θανάτου σε κάθε μας βήμα και σε κάθε μας κίνηση. Να νιώθουμε την σκοτεινή εικόνα του φρικτού κουκουλοφόρου που λέγεται θάνατος, όπως περίπου νιώθουμε την ανάσα του διπλανού μας στο λεωφορείο ή τον κινηματογράφο.

Το «ΕΜΒΟΛΙΟ» σε φάση ΙΙΙ των «κοινωνικών» δοκιμών

 

Του Γιατρού Θανάση Παπαγεωργίου

 

 

Τα «διπλά μηνύματα» είναι αυτά που κατάφεραν να μεγιστοποιήσουν μια ισχνή περιθωριακή μειοψηφία, αρνητών της ύπαρξης του ιού και κατ’ επέκταση αυτής καθ’ αυτής της πανδημίας.
Τα διπλά μηνύματα είναι αυτά που απέβλεπαν στην ελαχιστοποίηση και αποδυνάμωση της κριτικής, που θα έπρεπε να δέχεται η ελλειμματική κυβερνητική πολιτική ως προς τη διαχείριση της πανδημίας, μεταφέροντας το πεδίο της «αντιπαράθεσης» από το επιστημονικό σε ένα εύκολα διαχειρίσιμο, αφελές και ευτελές πεδίο, δηλαδή στην «αντιπαράθεση με τους αρνητές», που θα διαψεύδονταν εύκολα από την ίδια την πραγματικότητα!

Αν δεν έχετε να προσθέσετε κάτι, βγάλτε το σκασμό (Εξαιρετικό!)

 

 Σαρηγιαννίδη Ευγενία

 Στις δικές μας σημερινές μεταβατικές, χαοτικές, πιεστικές, "καταθλιπτικές" συνθήκες ζωής, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που διακρίνει τους ανθρώπους είναι η υπερκινητικότητα, τουλάχιστον στο πεδίο του λόγου.
Η ακατάσχετη πολυλογία εφαρμόζεται παντού: Όλοι μιλούν πολύ, δημόσια, ιδιωτικά, στον εαυτό τους, στους γύρω τους.

Στο στόχαστρο και η Επιστήμη

 Ο Pietro Daniel Omodeo και μόνο από το ανωτέρω απόσπασμα από το βιβλίο του αναδεικνύει έναν από τους στρατηγικούς στόχους του ΥΠΕΡ-εθνικού κεφαλαίου και των διεθνών πολιτικών ελίτ της παγκοσμιοποίησης (Νέα Τάξη): Την κηδεία και της Επιστήμης…
Στο στόχαστρο, συνεπώς, της Νέας Τάξης (όπως έχουμε αναλύσει διεξοδικά) δεν είναι μόνο η Ιστορία, ο Πολιτισμός, η Γλώσσα, τα Συνθετικά Σύνολα των κοινωνιών, η Πολιτική, γενικά κάθε ιστορική κατάκτηση στο επίπεδο των Ιδεών και της Επαναστατικής Πρακτικής, αλλά και η Επιστήμη: Οι κατακτήσεις της επιστημονικής Γνώσης…