"Ξεπλένουμε" την Τουρκία! Κανονικά πια...

 

Του Θανάση Κ. 

 

Πριν τέσσερις περίπου μήνες, αρχές Δεκεμβρίου 2023 υπογράφηκε η "Συμφωνία των Αθηνών". 

Μια "Συμφωνία" που μετονομάστηκε αμέσως σε "Διακήρυξη των Αθηνών, ή "Διακήρυξη ΠΕΡΙ Φιλίας και σχέσεων Καλής Γειτονίας" μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας...

"Περί Φιλίας..." 

Όπως λέμε περί πάντων και άλλων τινών...

Που τόνιζε η ίδια, στην τελευταία της παράγραφο, ότι ΔΕΝ είναι δεσμευτική για τίποτα - και για κανένα από τα δύο μέρη!

Κι ονομάστηκε "Διακήρυξη" κι όχι "Συμφωνία" γιατί όποιο διπλωματικό κείμενο ΔΕΝ δεσμεύει κανένα και για τίποτα ΔΕΝ θεωρείται "Συμφωνία".

 

Στις Διεθνείς Σχέσεις οι ΜΗ δεσμευτικές "διακηρύξεις αρχών" μεταξύ κρατών έχουν μικρότερη αξία απ' ό,τι το χαρτί πάνω στο οποίο είναι τυπωμένες. 

Ιδιαίτερα όταν οι Διεθνείς Σχέσεις καθορίζονται από το Διεθνές Δίκαιο, όποιο διμερές κείμενο ΔΕΝ είναι δεσμευτικό θεωρείται απλώς "έκθεση ιδεών". Μηδενικής πρακτικής σημασίας...

Γιατί ό,τι δεν "δεσμεύει" και δεν δημιουργεί δικαιώματα και υποχρεώσεις εκατέρωθεν, δε "θεραπεύει" αδικίες του παρελθόντος, ούτε αποτρέπει αδικίες του μέλλοντος. Ούτε αποκαθιστά ισορροπίες δυνάμεων...

Κι εμφανίστηκαν κάποια γελοία "κέντρα" εδώ στην Ελλάδα - πολιτικοί, δημοσιογραφικοί και διπλωματικοί κύκλοι - να πανηγυρίζουν ότι "για πρώτη φορά οι Πρωθυπουργοί Ελλάδας και Τουρκίας δεσμεύτηκαν για σχέσεις καλής γειτονίας"...

Υπογράφοντας μια... "διακήρυξη" που η ίδια τόνιζε πως δεν είναι "δεσμευτική" για τίποτα απολύτως! 

Οταν μιλούν οι πρέσβεις...

 

Οι πρέσβεις μίλησαν. Και είναι αποκαλυπτικοί. Οχι τόσο για το παρελθόν, όσο για το παρόν και το μέλλον. Αναφερόμαστε στις μαρτυρίες Αμερικανών πρέσβεων που πέρασαν από την Αθήνα τα τελευταία 80 χρόνια και καταγράφονται στο βιβλίο ενός διπλωμάτη των ΗΠΑ (αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν στα ΝΕΑ).

* * *

Ο Τζ. Πάιατ, που θήτευσε σε όλη σχεδόν τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, «στάζει μέλι» για εκείνη την περίοδο (πριν ήταν πρέσβης των ΗΠΑ στο Κίεβο). Η αποστολή του - όπως την περιγράφει - ήταν να πάει ένα βήμα πιο πέρα την ελληνοαμερικανική στρατιωτική συνεργασία και να «επιστρέψουν» οι ΗΠΑ στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και την Κίνα στην περιοχή της Β. Ελλάδας.

Ρωσία και Ελλάδα – Ποιος χάνει;

 

Του

 

 

 

Ηλία Παπαναστασίου

 

 

 

Μετά την έναρξη του Ρωσο/Ουκρανικού πολέμου έχουμε γράψει δεκάδες άρθρα που στοχεύουν σε μια «άλλη ματιά» σε αυτόν τον πόλεμο ( Στην πραγματικότητα πόλεμος Αμερικανο/Ευρωπαίων και Ρώσων). Προσπαθήσαμε να τονίσουμε πολλές πλευρές του πολέμου αλλά σχεδόν καθόλου δεν αναφερθήκαμε εκτενώς στην θέση της χώρας μας, όχι μόνο σε αυτήν της «Σωστής πλευράς της Ιστορίας» όπως αυτάρεσκα αυτοαποκαλείται, αλλά κυρίως σε αυτήν που ίσως θα έπρεπε να κρατήσει στην Ρωσο/Ουκρανική σύρραξη.

Ευτυχώς που η Ιστορία δεν φέρει στον εξοπλισμό της κεραυνούς

  

Kατ’ αρχάς, να ευχαριστήσουμε τους Θεούς, διότι η παρουσία Μητσοτάκη στο Κογκρέσο επέφερε τις μικρότερες καταστροφές που θα μπορούσε! Αν εξαιρέσουμε το σκουλαρίκι της κυρίας Πελόζι που έπεσε από το αυτί της (από τον ενθουσιασμό του με αυτά που άκουγε), κι αν εξαιρέσουμε ότι μόλις είπε ο Μητσοτάκης «Μαριούπολη», έπεσε το Αζοφστάλ, ουδέν άλλο αξιοσημείωτο συνέβη.

………………..

 
Κατά τα άλλα, όλοι οι Θερσίτες της επικράτειας πρέπει να παραδεχθούμε ότι η παρουσία Μητσοτάκη στον Ναό της Αμερικανικής Δημοκρατίας υπήρξε αξιοπρεπής! Ο πρωθυπουργός μας δεν θύμιζε σε τίποτα
κάποιο βλαχοσυμπέθερο που κατέφθασε στην πρωτεύουσα του μισού κόσμου φορτωμένος με κοφίνια και νταμουζάνες.