«ΕΜΠΟΡΟΠΑΝΗΓΥΡΙ» Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΕΘ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

 

Ο ανησυχητικός μαρασμός της Μακεδονίας για την οποία υποτίθεται ανησυχούμε! 

Ηλίας Παπαναστασίου

Η «πολιτική σεζόν» ξεκινά στην Ελλάδα με την ομιλία του εκάστοτε πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Πολύ παλαιότερα αυτές οι ομιλίες είχαν ίσως κάποιο νόημα. Γρήγορα οι πρωθυπουργικές παρουσίες στη ΔΕΘ εξελίχθηκαν σε μία πολύ καλή ευκαιρία για τετραήμερη τουλάχιστον «ντόλτσε βίτα» κυβερνητικών αξιωματούχων. Κάπως έτσι η ΔΕΘ εξελίχθηκε ,όπως λέει ο οικονομολόγος Ηλίας Παπαναστασίου στη «τεχνητή νοημοσύνη της κυβερνητική προπαγάνδας». Η ΔΕΘ κατάντησε από σοβαρό οικονομικό-επιχειρηματικό γεγονός σε ένα ανούσιο πανηγυράκι όπου ο κάθε πρωθυπουργός εμφανίζεται όχι για να δώσει το πολιτικό-οικονομικό του στίγμα αλλά να κάνει καθαρή προπαγάνδα. Φέτος ζήσαμε αυτή την πραγματικότητα σε υπερθετικό βαθμό με το λεγόμενο «καλάθι Μητσοτάκη»…

Περί Ψυχολογίας & Παροχής Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στην Σύγχρονη Ελλάδα

 

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη 

 

            Στην καθημερινή κλινική πράξη ως ψυχολόγος, αλλά και ως μέλος αυτής της κοινωνίας έρχομαι αντιμέτωπη, όπως ενδεχομένως ερχόμαστε όλοι μας, με διάφορες κοινωνικές ιστορίες που σκιαγραφούν μια κοινωνική πραγματικότητα θραυσματικού τύπου, όπου τα άτομα (αλλά και οι συλλογικότητες), νιώθουν κατακερματισμένα, αδυνατούν να «ενώσουν τα κομμάτια τους», ώστε να δημιουργήσουν ένα αποτέλεσμα στη δική τους ζωή και των συνανθρώπων τους. Τα άτομα αυτά συχνά ταλανίζονται από διάφορες ψυχικές διαταραχές, (εντός και εκτός εισαγωγικών), βιώνουν συναισθήματα δυσφορίας, μελαγχολίας, απουσίας νοήματος, έλλειψης ικανοποίησης, έλλειψης ενδιαφέροντος κλπ. Παράλληλα, συχνά αισθάνονται ένα γνωστικό και ταυτόχρονα συναισθηματικό χάος και υπαρξιακό κενό, μοναξιά, αδυναμία στοχοθεσίας, απουσία προσανατολισμού, δυσκολία στη λήψη απόφασης. Μοιάζουν πολλές φορές να νιώθουν ή να είναι λίγο ή πολύ  «εκτός τόπου και χρόνου». Συγχρόνως, τα άτομα αυτά αποτελούν τμήματα ενός λαού που υφίσταται το ένα σοκ μετά το άλλο και βιώνουν σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο μια πολυδιάστατη κρίση. 

Ελλάδα: Αντί για γέφυρα πολιτισμών, αποικία-Ηλίας Παπαναστασίου

 

 

Κοιτώντας τη θέση της Ελλάδας στο χάρτη, οποιοσδήποτε θα μπορούσε να υποθέσει ότι είναι μια χώρα που ο ρόλος της είναι να αποτελέσει μια γέφυρα πολιτισμών. «Ακουμπώντας» σε Ανατολή και Δύση δεν θα μπορούσε να έχει άλλη αποστολή. Παρόλα αυτά κατόρθωσε με το πολιτικό προσωπικό που διαθέτει να γίνει μια αποικία. Αποικία χρέους αλλά όχι μόνο αυτό.

«Ανήκομεν εις την Δύσιν» ή μήπως όχι μόνο σ' αυτή; Ηλίας Παπαναστασίου

 

«Ανήκομεν εις τη Δύσιν»...Η φράση ανήκει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ειπώθηκε πριν μισό και βάλε αιώνα και ακόμη μας «κυνηγά» ...Όχι επειδή δεν θέλουμε να έχουμε σχέση με τη Δύση... Κάθε άλλο. Μόνο που η διαρκής και επίμονη προσπαθειά μας να αποδείξουμε ότι είμαστε «δυτικοί» μας έκανε να ξεχάσουμε τη θέση μας στο χάρτη. Αρκεί κάποιος να τον κοιτάξει για να καταλάβει ότι ΔΕΝ ανήκομεν μόνο στη Δύση κι αυτό είναι μεγάλο προνόμιο, το οποίο οι κυβερνήσεις μας σπάνια αξιοποίησαν.

Συμπληρώματα Διαστροφής

 Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*

   

Κάπου στην περιοχή της Κυψέλης υπήρξε προσφάτως μια «ωραία πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα». Με ανήλικα παιδιά που πάσχουν από σύφιλη και ένα κατεψυγμένο μωρό με πολλαπλά τραύματα στην πλάτη. Με άλλα λόγια, μια από τα ίδια. Αφού τέτοια έχουμε ξαναδεί και σίγουρα θα ξαναδούμε.

 

Η ιδεολογική δυσανεξία στις ιδέες της ιστορικής συνέχειας και της πολιτισμικής συνεκτικότητας που συγκροτούν την πεμπτουσία των λαών και των εθνικών τους συνειδήσεων, είναι ως γνωστό χαρακτηριστική της φιλελεύθερης γκλομπαλιστικής ιδεοληψίας. Τα ιδεολογήματα της διαφορετικότητας, δηλαδή της πολιτικά ορθής απεριόριστης ανεκτικότητας σε όλες τις διαφορές και επιτρεπτικότητας σε όλες τις παρεκκλίσεις από τους καθιερωμένους ηθικούς κανόνες που οργάνωναν την κανονική κοινωνική ζωή των πολιτών, αποτελούν σήμερα κάτι σαν ιδεολογικό συμπλήρωμα διατροφής της πολιτικά ορθής σκέψης όλων των κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου που ορκίζονται στο όνομα μιας παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας ομιλούντων διπόδων, με την αίσθηση μάλιστα ότι έτσι γίνονται και φαίνονται «προοδευτικοί» ή /και «αριστεροί»…

«Θα υπάρχει ελληνικό Έθνος σε 30 χρόνια;»- Ηλίας Παπαναστασίου

 «΄Εχουμε πιο πολλούς Γραικύλους εντός Ελλάδος παρά εκτός… Αν θέλουμε να γίνουμε Γραικύλοι των Αγγλοσαξόνων και των Αμερικανών και να μην ασχοληθούμε με τα προβλήματα του δημογραφικού και της παραγωγής, ας προετοιμαστούμε, γιατί μπορεί σε 20 ή 30 χρόνια θα εξαφανιστούμε ως Έθνος…Η Ελλάδα είναι πολύ πιο ανεπτυγμένη απ’ όσο νομίζουμε, γιατί έχει ρίζες βαθιές. Πρέπει να αντισταθούμε με τον πολιτισμό μας και να σκεφθούμε επιτέλους τα παιδιά μας».

Οι αναμνήσεις μας είναι η δύναμή μας: Σάκο & Βαντσέτι!

 

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

 

«Η αστική δημοκρατία είναι ένα πτώμα.

Πέθανε ακριβώς τη στιγμή που γραφόταν η διακήρυξη των "Δικαιωμάτων του Ανθρώπου",

όπου εγγυάται τα πάντα εκτός από την κοινωνική ισότητα των ανθρώπων

κι ένα πτώμα δεν έχει δικαίωμα να βρωμίζει την ατμόσφαιρα: πρέπει να θαφτεί.

Το καθήκον των αληθινών επαναστατών είναι ν' ανοίξουν ένα τάφο

και να ρίξουν μέσα την αστική δημοκρατία.»

Ρικάρδο Φλόρες Μαγόν (1874-1922)

Σαν σήμερα (23 Αυγούστου 1927) δολοφονήθηκαν στις ΗΠΑ οι Ιταλοί αναρχικοί Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι. Πλήρωσαν με δικαστική απόφαση την ιδεολογία τους και οδηγήθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα... ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Το «κοινωνικό επαναστατικό κίνημα» του χριστιανισμού-Ανατολή εναντίον Δύσης-Ηλίας Παπαναστασίου

 

Militaire News

Η Ορθοδοξία έναντι του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού…Ο χριστιανισμός που ξεκίνησε σαν κίνημα με επαναστατικό περιεχόμενο έγραψε γι’ αυτό η Ρόζα Λούξεμπουργκ μετατράπηκε από τον Καθολικισμό σε θρησκεία των αποικιοκρατών και θρησκεία του χρηματιστηρίου από τους Προτεστάντες. Η ανατολική εκδοχή του μέσω της Ορθοδοξίας διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τις αρχές του και γι’ αυτό δέχτηκε σκληρές επιθέσεις. Όπως και οι λαοί της Ανατολής.

Ρωσοφοβία στην Ευρώπη! Τι και πότε την προκάλεσε; Ηλίας Παπαναστασίου

 

Επιδημία «ρωσοφοβίας» έχει πλήξει όλη την Ευρώπη! Η Ελλάδα έχει πληγεί στα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας αλλά αντιστέκεται σε επίπεδο κοινής γνώμης, όπως έχουν δείξει και σχετικές δημοσκοπήσεις. Πως προέκυψε αυτή η ρωσοφοβία; Όχι δεν ξεκίνησε με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Που πήγαν οι ναζί μετά τον πόλεμο; Το σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης - Ηλίας Παπαναστασίου

 

Η Ευρώπη έχει ένα πολύ σκοτεινό παρελθόν… Το είχε παρουσιάσει ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου σε συνέντευξη του στο militaire news. Ο κ. Παπαναστασίου, επανέρχεται επικεντρώνοντας σ’ ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ευρωπαϊκής ιστορίας. Που πήγαν οι ναζί μετά από το τέλος του πολέμου; Πως και ποιοι τους διευκόλυναν να φύγουν από την Ευρώπη, βρίσκοντας καταφύγιο στη Λατινική Αμερική κι αλλού;

Περί του δημογραφικού προβλήματος

 

Της 

Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*

Το δημογραφικό πρόβλημα είναι ένα από τα ζητήματα που προσεγγίζεται συχνά (εκτός από κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις), με μισές αλήθειες, με στενά οικονομίστικους όρους, με γενικολογίες και μονομέρειες.

 

Το δημογραφικό πρόβλημα όλων των δυτικών κοινωνιών, συνεπώς και της Ελλάδας, δεν εντοπίζεται μόνο στην πληθυσμιακή αντικατάσταση των αυτοχθόνων από εισαγόμενους λαθρομετανάστες που στο όνομα του δήθεν αντιρατσισμού και του δήθεν ανθρωπισμού, βαφτίζονται συλλήβδην «κατατρεγμένοι πρόσφυγες». Εντοπίζεται πολύ περισσότερο στην υπογεννητικότητα των γυναικών του δυτικού κόσμου και ιδιαίτερα της Ευρώπης. Βεβαίως, αυτά τα δύο (η πληθυσμιακή συρρίκνωση και η πληθυσμιακή αντικατάσταση) συνδέονται άμεσα.

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!»

 

Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*

 

 

 Με αφορμή το citizen vigilante

  

 

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!», είναι το μότο με το οποίο έκλεινε το τραγούδι διασκευή, σε στίχους Παντελή Αμπαζή, με τίτλο «Madame».
΄
Τι εννοούσε ο ποιητής; Εννοούσε ότι δεν υπάρχει εθνικό κράτος. Εκείνο που διαθέτει το μονοπώλιο της βίας για να προστατεύει τους εγχώριους πολίτες του από κάθε απειλή τόσο εξωτερική, όσο και εσωτερική. Εθνικό κράτος, δηλαδή εκείνο που φροντίζει ως κράτος πρόνοιας τους πολίτες, με τις ανάλογες υπηρεσίες στους τομείς λόγου χάρη της υγείας, της παιδείας ή της δικαιοσύνης. Ωστόσο, κράτος υπάρχει και παραϋπάρχει! Μόνο που δεν είναι πλέον εθνικό. Είναι μορφή διεθνοποιημένης πολιτικής εξουσίας, άτυπου αυτοκρατορικού τύπου, με τοπικούς τοποτηρητές που ονομάζονται «πολιτική ηγεσία του τόπου». Κάποτε αναφανδόν μαφιοποιημένοι, οι παραπάνω τοποτηρητές προσχηματικά εξακολουθούν να εμφανίζονται ως «εκλεγμένοι από το λαό», δηλαδή από μια κοινή γνώμη που αν δεν απέχει από τις εκλογές διότι έχει σιχαθεί τις απατηλές «ψευτοδημοκρατικές» διαδικασίες, χειραγωγείται πολύ εύκολα, καθοδηγείται από τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπήσεις και «επιλέγει» βάση των προειλημμένων αποφάσεων των ελίτ. Υπάρχει λοιπόν ένα παγκοσμιοποιημένο υποκατάστατο του πρώην εθνικού κράτους, με δικαστές καθοδηγούμενους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία και οπωσδήποτε αρκετά «προοδευτικούς», ώστε να καταπατούν ανερυθρίαστα ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματα στην προστασία και στη δικαιοσύνη των πολιτών της κοινωνίας από την οποία προέρχονται. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα σώματα ασφαλείας που, σε μια μαφιοποιημένη κοινωνία της αρπαχτής, μαφιοποιούνται τα ίδια με μεγάλη ταχύτητα. Το ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας – ξενοδοχείο, χωρίς πολιτικά σύνορα (ονομάζεται επίσης με «ανοιχτά σύνορα») και πάμπολλες ανθρωπιστικές ΜΚΟ να προασπίζονται μετά μανίας και με το αζημίωτο, τόσο τον ανοιχτό χαρακτήρα των συνόρων, όσο και τα νομικά «ανθρώπινα δικαιώματα» όλων εκείνων που στην πολιτικά ορθή διάλεκτο ονομάζονται «πρόσφυγες», (ενώ πρόκειται για επιδοτούμενους από διάφορες «open society» λαθρομετανάστες), έχουν συγκροτήσει τις ηθικο-πολιτικές νοοτροπίες του πλήθους των κατά φαντασίαν «πολιτών του κόσμου». Στο μυαλό όλων των ημιμαθών δυτικών ιδιωτών έχει εδραιωθεί το σύγχρονο πολιτικό τοπίο: Τα γκέτο των σύγχρονων δυτικών και δυτικοευρωπαϊκών μητροπόλεων έχουν γίνει ένα δείγμα νομοτελειακής «φυσικής» εξέλιξης.

Η Ιστορία διδάσκει. Αλλά μόνο αυτούς που την σέβονται! Ηλίας Παπαναστασίου

 

Οι δυτικές προπαγανδιστικές μονταζιέρες ζήλεψαν δόξα Γκαίμπελς 

Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος και ο καλεσμένος του, οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμων και νομικός, Ηλίας Παπαναστασίου, συνομιλούν για τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων στο ουκρανικό μέτωπο και για τον βομβαρδισμό της δυτικής προπαγάνδας, τη γραμμή της οποίας ακολουθούν ως συνήθως τα ελληνικά συστημικά ΜΜΕ, ότι η Ρωσία οσονούπω ηττάται.

  0:00 Έναρξη εκπομπής. Ελλείψεις σε ενέργεια στην Ε.Ε αλλά τα κλιματιστικά στους ορόφους όπου βρίσκεται η… Ουρσουλα, δουλεύουν. Η Ρωσία, σε ενέργεια, δεν χάνει…

 3:35 Ελλάδα-χώρα τουρισμού χωρίς προοπτικές. Η Ευρώπη δεν έχει ηγεσία. Βρίσκεται σε εκφυλισμό. Δύση-όρος της βρετανικής αποικιοκρατίας.

 6:35 Δεν γίνεται πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας αλλά ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Δεκάδες χιλιάδες κυρώσεις κατά Ρωσίας αλλά αντέχει

 9:45 Ρώσοι-Ουκρανοί-αδελφοί λαοί. Τσάρος Πασών Ρωσιών! Θρησκευτική συγγένεια έχουμε και εμείς. Φιλική Εταιρία στην Οδησσό της Ρωσίας!

 13:25 Τι θα έκανε η Αμερική αν ο Καναδάς ή το Μεξικό έκαναν συμμαχία με τη Ρωσία και γυμνάσια κοντά στα σύνορα της; Ποιοι έκαναν τη διαφυγή των Ναζί στις χώρες της Λατινικής Αμερικής

 16:00 Αν και ο Κίσσιγκερ είχε προειδοποιήσει, ωστόσο η αμερικανική ελίτ εργαζόταν για τεμαχισμό της Ρωσίας. Η υπόθεση με τα ντρόουν, αναστρέφει την πραγματική εικόνα.

Η τριπλή καταστροφή στη Βενεζουέλα...

 

Σχολιάζει ο

 Νίκος Κλειτσίκας

  

 

Καταστροφικός διπλός σεισμός στη Βενεζουέλα: απροσδιόριστος αριθμός νεκρών, χιλιάδες αγνοούμενοι, τραυματίες και άστεγοι.
 

 Στεκόμαστε στο πλευρό του λαού της Βενεζουέλας, που έχει πληγωθεί από αυτή τη φυσική καταστροφή, και συμμεριζόμαστε το συλλογικό πένθος που έχει επηρεάσει ιδιαίτερα τις εργατικές γειτονιές.
 

 Αυτή η καταστροφή διαδέχεται τις καταστροφές:
- Την κοινωνική σφαγή που προκάλεσε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μετά τους βομβαρδισμούς που άφησαν περισσότερους από 200 νεκρούς και την απαγωγή του εκλεγμένου Προέδρου Νικολάς Μαδούρο...
 

 - Μια κυβέρνηση προδοτών στην εξουσία, μια κλίκα αποστατών που υπηρετούν την Ουάσινγκτον και τις  πολιτικές της λεηλασίας, αποκηρύσσοντας μονομερώς την κυριαρχία τους 

 👉 Τραμπ: «Η Ντέλσι κάνει φανταστική δουλειά»!

Η τριπλή καταστροφή στη φτωχή, βασανισμένη Βενεζουέλα του Τσάβες!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

"Ιμπεριαλιστική σύγκρουση και ανταγωνισμός" κατά το ΚΚΕ

Του Δημήτρη Μπελαντή 

"Ριζοσπάστης" σημερινό άρθρο. Γράφει ότι η ανακωχή και επικείμενη  συμφωνία Ιράν -ΗΠΑ αναβάλλει για κάποιον καιρό την "ιμπεριαλιστική σύγκρουση".  Και ότι οι ΗΠΑ είναι σε σύγκρουση "με τους ανταγωνιστές τους", εννοείται το έτερο ιμπεριαλιστικό μπλοκ Ρωσία - Ιράν- Κίνα.

Σε απλά ελληνικά, κατά την ιδιάζουσα διάλεκτο του ΚΚΕ, δεν είχαμε μια ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ σε μια ανεξάρτητη χώρα, και βασική εστία της αντίστασης κατά των ΗΠΑ και του Σιωνισμού στην περιοχή όπως το Ιράν. Αλλά μια σύγκρουση ισοδύναμων  η συμμετρικών η εξίσου άθλιων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που τώρα πήρε μια  πρόσκαιρη αναστολή. Δεν είχαμε ήττα του  ενός και μόνου ιμπεριαλισμού αλλά  περίπου.... ενίσχυση του ιρανικού ιμπεριαλισμού.

Δηλαδή, να μην τολμήσουμε να χαρούμε για την ήττα των ΗΠΑ και Ισραήλ, αφού τους νίκησε το ιμπεριαλιστικό Ιράν. "Δεν επιλέγουμε μεταξύ ιμπεριαλιστών". Αυτή δεν είναι η γραμμή ;;;

Η σκοτεινή Ευρώπη, μια ιστορία εγκλημάτων! Ηλίας Παπαναστασίου

 

 

Militaire News

«Η Ευρώπη της Δημοκρατίας», «η Ευρώπη του πολιτισμού», «οι ευρωπαϊκές ηθικές αξίες», «η Ευρώπη των πολιτών»… Γι΄ αυτή την Ευρώπη μας είπαν πολλά , τα ακούσαμε και τα πιστέψαμε… Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την σκληρότητα των «πολιτισμένων Ευρωπαίων» για να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει μια άλλη Ευρώπη που τελικά είναι και η πραγματική: η σκοτεινή Ευρώπη!

Έθνη και κοινωνίες υπό διάλυση... (Με αφορμή τα γεγονότα στη Γαλλία μετά τη νίκη της Παρί Σεν Ζερμέν)

Της 

 

Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*

Γιορτή Φίλαθλης Νίκης; 

 

Ή ευκαιρία για εκδήλωση ρατσιστικού, αντιδυτικού μίσους;

 

Ή τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και εμείς στρουθοκαμηλίζοντας αποφεύγουμε να κάνουμε την «μετάφραση»;
                                                                                                                                                                      
Μετά τη νίκη της ομάδας «Παρί Σεν Ζερμέν» στις 30/5/2026 οι «Γάλλοι» φίλαθλοι για να «γιορτάσουν», προχώρησαν σε μεγάλες καταστροφές του κέντρου του Παρισιού ειδικά στις περιοχές των Ηλυσίων Πεδίων, του Τροκαντερό και του Πύργου του Άιφελ. Εκτός από το Παρίσι παρόμοιοι «πανηγυρισμοί» έλαβαν χώρα σε 71 γαλλικές πόλεις. Οι συζητήσεις που επακολούθησαν όχι μόνο σε ζητήματα δημόσιας ασφάλειας και δικαιοσύνης, αλλά και στο θέμα της κοινωνικής συνεκτικότητας της γαλλικής κοινωνίας, είναι ενδεικτικές της παρακμής και της αποσάθρωσης των συνεκτικών κοινωνιών του παρελθόντος. Ακόμα κι ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, μετά από 10 χρόνια στην εξουσία, φαίνεται να εκνευρίστηκε με την κατάσταση που έχει ανεχτεί και ενδεχομένως έχει δημιουργήσει το καθεστώς του. Βέβαια, από την πλευρά του ο Γάλλος Υπουργός Εσωτερικών δήλωσε πως όλα είναι υπό έλεγχο και πως «ήταν ένα υπέροχο κλίμα ευδαιμονίας με λίγα δυστυχώς έκτροπα από κάποιους χούλιγκαν». Φαίνεται πως δεν είχε προλάβει να συνεννοηθεί με τον Πρόεδρο Μακρόν και από σφάλμα προέβησαν σε αντίθετες δηλώσεις... 

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ στη μεγάλη οθόνη! Από τον Γκαίμπελς στο Χόλιγουντ- Ηλίας Παπαναστασίου

 

 

 Προπαγάνδα… Όχι δεν γίνεται μόνο από μέσα ενημέρωσης…Υπάρχουν κι άλλα μέσα που χρησιμοποιεί , που μάλλον είναι πολύ πιο αποτελεσματικά. Ίσως το μεγάλο της όπλο να είναι ο κινηματογράφος! Μέσα από την 7η τέχνη, η προπαγάνδα πολλές φορές «μεγαλουργεί». Καθεστώτα σκληρά και απάνθρωπα χρησιμοποίησαν τον κινηματογράφο για να περάσουν την προπαγάνδα τους. Οι Γερμανοί ναζί για παράδειγμα. Πως φθάσαμε από τον Γκαίμπελς …στο Χόλιγουντ, το οποίο προφανώς έχει χρησιμοποιηθεί αμέτρητες φορές για να προωθήσει την αμερικανική προπαγάνδα;

 

«Το Ιράν ΔΕΝ πολεμά μόνο του»-Ηλίας Παπαναστασίου

 

Πολεμάει μόνο του το Ιράν τους Αμερικανούς και το Ισραήλ; Ποια είναι η στάση Ρωσίας και Κίνας; Παρέχουν βοήθεια ή έχουν μείνει μόνο στις δηλώσεις υποστήριξης; Τα ερωτήματα αυτά απασχολούν από τις πρώτες ημέρες του πολέμου. Ο Ηλίας Παπαναστασίου, οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας, απαντά σ’ αυτά τα ερωτήματα, ανατρέχοντας και στις ιστορικές σχέσεις Ρωσίας-Κίνας με το Ιράν.

Το «θέλημα Θεού» στον πόλεμο ! Ηλίας Παπαναστασίου

 

 

 

Μπορεί να υπάρξει πόλεμος που να είναι θέλημα Θεού; Ποιος Θεός θέλει τον πόλεμο; Κανείς λέει η κοινή λογική, αλλά σ’ όλη την ιστορία της ανθρωπότητας ο κάθε Θεός χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθούν πόλεμοι… Έτσι και στο Ιράν…Τραμπ και Νετανιάχου χρησιμοποιούν τους δικούς τους Θεούς και δαιμονοποιούν τον Θεό των Ιρανών για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή , που απειλεί να βάλει φωτιά στον πλανήτη… 

Ιράν: Η θρησκευτική διάσταση του πολέμου- Ηλίας Παπαναστασίου

 

ΗΠΑ και Ισραήλ για να δικαιολογήσουν την επίθεση στο Ιράν επικαλέστηκαν το «θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης». Μόνο που εξετάζοντας τα δεδομένα του πολέμου και των αντιπάλων η θεοκρατία και η θρησκοληψία φαίνεται ότι αφορά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και όχι το Ιράν! 

 

Ο Ηλίας Παπαναστασίου, οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας αναλύει την θρησκευτική διάσταση του πολέμου, αλλά από την πλευρά των επιτιθέμενων ΗΠΑ και Ισραήλ. Μιλά για το οικονομικό κόστος του πολέμου που όπως λέει οι ΗΠΑ είναι δύσκολο έως αδύνατον να αντέξουν αν παραταθεί. 

 

Περιγράφει το φοβερό αδιέξοδο στο οποίο έχει εγκλωβιστεί ο Τραμπ ,διαπιστώνοντας ότι είναι αυτοκτονία να συνεχίσει τον πόλεμο και μεγάλη ήττα να υποχωρήσει. 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΚΟΜΙΣΑΡΙΟΣ ΓΙΟΓΚΙ

 Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*

Η ασύμμετρη απειλή της ψυχοπολιτικής αερολογίας Ο πρόσφατος πόλεμος ΗΠΑ – Ισραήλ κατά του Ιράν έχει δώσει την ευκαιρία σε πολλούς εξειδικευμένους γεωπολιτικούς αναλυτές να εκθέσουν τις απόψεις τους. Μαζί τους εμφανίστηκαν στο δημόσιο λόγο και πολλοί απόστρατοι αξιωματικοί που έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια για να πουν «τα δικά τους». Δίπλα σε όλους αυτούς οι πολίτες είχαν επίσης την ευκαιρία να ακούσουν και αρκετούς άλλους «εμπειρογνώμονες»: όχι μόνο ιστορικούς, πολιτικούς επιστήμονες ή δημοσιογράφους, αλλά και ψυχολόγους. Από τον αχταρμά των πληροφοριών και των ερμηνευτικών προσεγγίσεων του πολέμου δημιουργήθηκε μια Βαβέλ, ένα βουητό πολυγλωσσίας, ενδεχομένως μια «χάβρα» που μάλλον συσκοτίζει παρά διαφωτίζει το κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Σχολείο: Από το κακό στο χειρότερο…

 

Της

 

Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*





«Οι γονείς σήμερα δεν τολμάνε να πουν όχι στα παιδιά. Ό,τι πουν τα παιδιά, ό,τι ζητήσουν και μην τα στεναχωρήσουμε. Δεν πάει έτσι… Υπάρχουν κανόνες κι ας τα στεναχωρούμε. Στην παρέλαση δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν θέλουν.
Στις παραστάσεις τους δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν θέλουν. Στις εκδρομές δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν παιδιά που δεν θέλουν. Αύριο αυτό το παιδί δεν θα θέλει να πάει στη δουλειά, δεν θα θέλει να μεγαλώσει το παιδί του ή να κάνει παιδί, δεν θα θέλει να κουραστεί στη δουλειά του γιατί από μικρό έμαθε πως όταν κάτι δεν μ’ αρέσει δεν το κάνω. Δεν μαθαίνει πως κάποια πράγματα μ’ αρέσουν, δεν μ’ αρέσουν αποτελούν υποχρεώσεις.»

Μητέρα με δυο παιδιά· ένα αγόρι στην 1η δημοτικού και ένα κορίτσι στην 6η δημοτικού. Η κόρη της είναι η μόνη από όλη την έκτη που δεν έχει δικό της κινητό, προφίλ σε social media, tik tok κλπ.

 

 

 Από τις γραφίδες και τα στόματα των κάθε λογής ειδικών γράφονται και ακούγονται κατά καιρούς κάθε λογής ερμηνείες των φαινομένων της βίας, της παραβατικότητας και της προκλητικής συμπεριφοράς των εφήβων και των νέων. Τίθεται συχνά το ερώτημα: Ποιος φταίει για την αυξανόμενη τάση παραβατικότητας των νέων; «Μα βέβαια», η οικογένεια («που δεν έχει τον καιρό να ασχοληθεί και να βάλει κάποια όρια στα παραμελημένα παιδιά της»). «Μα βέβαια» τα ΜΜΕ και η τεχνολογία (τα κινητά, οι οθόνες, τα βιντεοπαιχνίδια που «εθίζουν τα παιδιά στο θέαμα της βίας»). «Μα βέβαια», το σχολείο «οι ανήμποροι να αντιδράσουν ή οι αδιάφοροι εκπαιδευτικοί, που αδυνατούν να συνδέσουν την εκπαίδευση με μια ευρύτερη παιδεία». «Μα βέβαια», η ευρύτερη κοινωνία των ενηλίκων ή των συνομηλίκων (που ανέχεται τα πάντα και έχει χάσει την όρεξη και τη δυνατότητα να επιβάλλει κάποιον έλεγχο στις ατομικές παρεκτροπές). «Μα βέβαια» το κράτος, πιο ευγενικά «η πολιτεία», που δεν ξέρει τίποτα άλλο παρά την εκ των υστέρων καταστολή, (η οποία, όταν δήθεν λαμβάνει χώρα εκ των προτέρων, κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται και πρόληψη)... Τέτοιες μισές αλήθειες που είναι χειρότερες από τα χειρότερα ψεύδη, συντελούν στην αποσπασματική, αλλά αληθοφανή αποδόμηση της πραγματικότητας με κούφιες δηλώσεις και επιστημονοφανείς αερολογίες.

ΚΙΝΑ: Πως σε 35 χρόνια έγινε «παγκόσμιος παίκτης» και οικονομική υπερδύναμη- Ηλίας Παπαναστασίου

 

Πως η Κίνα έχει φθάσει σήμερα να έχει κερδίσει την οικονομική πρωτοκαθεδρία ,κατά πολλούς να προηγείται σε κάποιους τουλάχιστον τομείς τεχνολογικά και να καλύπτει τάχιστα το κενό που την χωρίζει από τις ΗΠΑ στον στρατιωτικό τομέα; 

 

 Πολλά αν όχι τα πάντα άλλαξαν στην Κίνα τα τελευταία 35 χρόνια. Αλλά η ιστορία της Κίνας είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερη και για να καταλάβουμε τι συμβαίνει στη χώρα , καλό είναι να τη μάθουμε.

Η πρώτη χώρα που κατέρριψε ένα F-35 κι έβαλε τέλος στον μύθο...

 

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας  

 

 

Το Ιράν έβαλε τέλος στον μύθο του F-35...

Mohammad Safi al-Din, διευθυντής του Ρωσικού Δικτύου Ειδήσεων:
«Το Ιράν έβαλε τέλος στον μύθο του αμερικανικού μαχητικού αεροσκάφους stealth πέμπτης γενιάς F-35, το οποίο μας το σερβίριζαν εδώ και χρόνια» 

Η θρησκευτική διάσταση του πολέμου κατά του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ. ΗλίαςΠαπαναστασίου

 

«Στον απάνθρωπο πόλεμο εναντίον του Ιράν, ο Τραμπ δεν έχει στρατηγική βάθους. Έχει το Ισραήλ, το οποίο επιδιώκει τον διαμελισμό του Ιράν. Αυτός ο πόλεμος έχει και τη θρησκευτική του διάσταση και αυτό δεν αφορά το Ιράν! Αφορά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ»! Ο πολιτικός επιστήμονας και οικονομολόγους Ηλίας Παπαναστασίου αναδεικνύει μία από τις πολλές πτυχές του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Μπορεί η Δύση να μιλά για το «θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης», αλλά μήπως η θεοκρατία πρέπει να αναζητηθεί κι αλλού;

«Η Ευρώπη έχει πλέον ανάγκη την Τουρκία»! Ηλίας Παπαναστασίου

 

Ποιες είναι τελικά οι ευρωπαϊκές επιδιώξεις της Τουρκίας; Ποια είναι η σχέση της Τουρκίας με την Ευρώπη ,όχι μόνο σήμερα, αλλά ιστορικά, διαχρονικά; Έχει η Τουρκία ανάγκη της Ευρώπη ή μήπως σήμερα συμβαίνει το αντίθετο; Η Ελλάδα με τη στάση της , δίνει ευρωπαϊκό διαβατήριο στην Τουρκία;

Über Alles: Οι Λίστες Epstein και το θλιβερό καρναβάλι της παγκόσμιας ελίτ

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*


Τα αμέτρητα δεδομένα της λίστας Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν προειδοποιήσει: η δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού, αυτός ο απόλυτος εγωισμός που καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει τον άλλο και όλο τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή, είναι το μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός «γυμνού» καπιταλισμού. Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η δυναμική της βύθισης των Φώτων (και του διαφωτισμού) στα σκοτάδια και την «άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου», όπως λέμε, δηλαδή η αναζήτηση της ηδονής και της ικανοποίησης στην καταστροφή, υπήρξε ένα θέμα φιλοσοφικού αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού. Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα εκείνος που απορρέει ρομαντικά και «αναγενησιακά» από την αρχαιοελληνική πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, ήταν εκείνος που λειτούργησε πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδικού πάθους των ανθρώπινων «υπέρ φύσιν ζώων» και επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες κοινότητες. Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό μια ιεροποίηση των πλαισίων της κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και σεβαστή από όλους. Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους, για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (ή, με σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά, παράλογη, ανίερη και απαράδεκτη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε συγκροτημένη κοινωνία ήταν εξίσου πιθανό ότι οι ιερόσυλοι,( με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς εν δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε να πει περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)

Βαλκάνια, Μέση Ανατολή: Η «ευρωπαία» Ελλάδα αποσύρεται δίνοντας χώρο στην Τουρκία- Η.Παπαναστασίου

  

 

Φωτιές καίνε δυνατά γύρω από τη χώρα… Από τα Βαλκάνια, μέχρι τη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία αναδεικνύεται σε σκληρό παίκτη που διαπραγματεύεται σκληρά και «πουλά» ακριβά τη θέση της. Από την άλλη η Ελλάδα εκπέμπει την εικόνα κανονικής αμερικανικής αποικίας. «Αλώθηκε ο εγκέφαλος μας και η ψυχή μας», λέει στο militaire channel ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου.

Χίος

Της
Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

 

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο [1] και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά. Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και «φιλάνθρωπα» και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται «ξαφνικά» τη διάκριση αριστεράς – δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)… Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του «σκιάχτρου του διχασμού αριστεράς – δεξιάς», για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού «προοδευτικού και εγγράμματου» πολίτη. «Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω.», που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση.

Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε: