«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!»

 

Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*

 

 

 Με αφορμή το citizen vigilante

  

 

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!», είναι το μότο με το οποίο έκλεινε το τραγούδι διασκευή, σε στίχους Παντελή Αμπαζή, με τίτλο «Madame».
΄
Τι εννοούσε ο ποιητής; Εννοούσε ότι δεν υπάρχει εθνικό κράτος. Εκείνο που διαθέτει το μονοπώλιο της βίας για να προστατεύει τους εγχώριους πολίτες του από κάθε απειλή τόσο εξωτερική, όσο και εσωτερική. Εθνικό κράτος, δηλαδή εκείνο που φροντίζει ως κράτος πρόνοιας τους πολίτες, με τις ανάλογες υπηρεσίες στους τομείς λόγου χάρη της υγείας, της παιδείας ή της δικαιοσύνης. Ωστόσο, κράτος υπάρχει και παραϋπάρχει! Μόνο που δεν είναι πλέον εθνικό. Είναι μορφή διεθνοποιημένης πολιτικής εξουσίας, άτυπου αυτοκρατορικού τύπου, με τοπικούς τοποτηρητές που ονομάζονται «πολιτική ηγεσία του τόπου». Κάποτε αναφανδόν μαφιοποιημένοι, οι παραπάνω τοποτηρητές προσχηματικά εξακολουθούν να εμφανίζονται ως «εκλεγμένοι από το λαό», δηλαδή από μια κοινή γνώμη που αν δεν απέχει από τις εκλογές διότι έχει σιχαθεί τις απατηλές «ψευτοδημοκρατικές» διαδικασίες, χειραγωγείται πολύ εύκολα, καθοδηγείται από τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπήσεις και «επιλέγει» βάση των προειλημμένων αποφάσεων των ελίτ. Υπάρχει λοιπόν ένα παγκοσμιοποιημένο υποκατάστατο του πρώην εθνικού κράτους, με δικαστές καθοδηγούμενους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία και οπωσδήποτε αρκετά «προοδευτικούς», ώστε να καταπατούν ανερυθρίαστα ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματα στην προστασία και στη δικαιοσύνη των πολιτών της κοινωνίας από την οποία προέρχονται. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα σώματα ασφαλείας που, σε μια μαφιοποιημένη κοινωνία της αρπαχτής, μαφιοποιούνται τα ίδια με μεγάλη ταχύτητα. Το ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας – ξενοδοχείο, χωρίς πολιτικά σύνορα (ονομάζεται επίσης με «ανοιχτά σύνορα») και πάμπολλες ανθρωπιστικές ΜΚΟ να προασπίζονται μετά μανίας και με το αζημίωτο, τόσο τον ανοιχτό χαρακτήρα των συνόρων, όσο και τα νομικά «ανθρώπινα δικαιώματα» όλων εκείνων που στην πολιτικά ορθή διάλεκτο ονομάζονται «πρόσφυγες», (ενώ πρόκειται για επιδοτούμενους από διάφορες «open society» λαθρομετανάστες), έχουν συγκροτήσει τις ηθικο-πολιτικές νοοτροπίες του πλήθους των κατά φαντασίαν «πολιτών του κόσμου». Στο μυαλό όλων των ημιμαθών δυτικών ιδιωτών έχει εδραιωθεί το σύγχρονο πολιτικό τοπίο: Τα γκέτο των σύγχρονων δυτικών και δυτικοευρωπαϊκών μητροπόλεων έχουν γίνει ένα δείγμα νομοτελειακής «φυσικής» εξέλιξης.

Η Ιστορία διδάσκει. Αλλά μόνο αυτούς που την σέβονται! Ηλίας Παπαναστασίου

 

Οι δυτικές προπαγανδιστικές μονταζιέρες ζήλεψαν δόξα Γκαίμπελς 

Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος και ο καλεσμένος του, οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμων και νομικός, Ηλίας Παπαναστασίου, συνομιλούν για τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων στο ουκρανικό μέτωπο και για τον βομβαρδισμό της δυτικής προπαγάνδας, τη γραμμή της οποίας ακολουθούν ως συνήθως τα ελληνικά συστημικά ΜΜΕ, ότι η Ρωσία οσονούπω ηττάται.

  0:00 Έναρξη εκπομπής. Ελλείψεις σε ενέργεια στην Ε.Ε αλλά τα κλιματιστικά στους ορόφους όπου βρίσκεται η… Ουρσουλα, δουλεύουν. Η Ρωσία, σε ενέργεια, δεν χάνει…

 3:35 Ελλάδα-χώρα τουρισμού χωρίς προοπτικές. Η Ευρώπη δεν έχει ηγεσία. Βρίσκεται σε εκφυλισμό. Δύση-όρος της βρετανικής αποικιοκρατίας.

 6:35 Δεν γίνεται πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας αλλά ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Δεκάδες χιλιάδες κυρώσεις κατά Ρωσίας αλλά αντέχει

 9:45 Ρώσοι-Ουκρανοί-αδελφοί λαοί. Τσάρος Πασών Ρωσιών! Θρησκευτική συγγένεια έχουμε και εμείς. Φιλική Εταιρία στην Οδησσό της Ρωσίας!

 13:25 Τι θα έκανε η Αμερική αν ο Καναδάς ή το Μεξικό έκαναν συμμαχία με τη Ρωσία και γυμνάσια κοντά στα σύνορα της; Ποιοι έκαναν τη διαφυγή των Ναζί στις χώρες της Λατινικής Αμερικής

 16:00 Αν και ο Κίσσιγκερ είχε προειδοποιήσει, ωστόσο η αμερικανική ελίτ εργαζόταν για τεμαχισμό της Ρωσίας. Η υπόθεση με τα ντρόουν, αναστρέφει την πραγματική εικόνα.

Η τριπλή καταστροφή στη Βενεζουέλα...

 

Σχολιάζει ο

 Νίκος Κλειτσίκας

  

 

Καταστροφικός διπλός σεισμός στη Βενεζουέλα: απροσδιόριστος αριθμός νεκρών, χιλιάδες αγνοούμενοι, τραυματίες και άστεγοι.
 

 Στεκόμαστε στο πλευρό του λαού της Βενεζουέλας, που έχει πληγωθεί από αυτή τη φυσική καταστροφή, και συμμεριζόμαστε το συλλογικό πένθος που έχει επηρεάσει ιδιαίτερα τις εργατικές γειτονιές.
 

 Αυτή η καταστροφή διαδέχεται τις καταστροφές:
- Την κοινωνική σφαγή που προκάλεσε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μετά τους βομβαρδισμούς που άφησαν περισσότερους από 200 νεκρούς και την απαγωγή του εκλεγμένου Προέδρου Νικολάς Μαδούρο...
 

 - Μια κυβέρνηση προδοτών στην εξουσία, μια κλίκα αποστατών που υπηρετούν την Ουάσινγκτον και τις  πολιτικές της λεηλασίας, αποκηρύσσοντας μονομερώς την κυριαρχία τους 

 👉 Τραμπ: «Η Ντέλσι κάνει φανταστική δουλειά»!

Η τριπλή καταστροφή στη φτωχή, βασανισμένη Βενεζουέλα του Τσάβες!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

"Ιμπεριαλιστική σύγκρουση και ανταγωνισμός" κατά το ΚΚΕ

Του Δημήτρη Μπελαντή 

"Ριζοσπάστης" σημερινό άρθρο. Γράφει ότι η ανακωχή και επικείμενη  συμφωνία Ιράν -ΗΠΑ αναβάλλει για κάποιον καιρό την "ιμπεριαλιστική σύγκρουση".  Και ότι οι ΗΠΑ είναι σε σύγκρουση "με τους ανταγωνιστές τους", εννοείται το έτερο ιμπεριαλιστικό μπλοκ Ρωσία - Ιράν- Κίνα.

Σε απλά ελληνικά, κατά την ιδιάζουσα διάλεκτο του ΚΚΕ, δεν είχαμε μια ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ σε μια ανεξάρτητη χώρα, και βασική εστία της αντίστασης κατά των ΗΠΑ και του Σιωνισμού στην περιοχή όπως το Ιράν. Αλλά μια σύγκρουση ισοδύναμων  η συμμετρικών η εξίσου άθλιων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που τώρα πήρε μια  πρόσκαιρη αναστολή. Δεν είχαμε ήττα του  ενός και μόνου ιμπεριαλισμού αλλά  περίπου.... ενίσχυση του ιρανικού ιμπεριαλισμού.

Δηλαδή, να μην τολμήσουμε να χαρούμε για την ήττα των ΗΠΑ και Ισραήλ, αφού τους νίκησε το ιμπεριαλιστικό Ιράν. "Δεν επιλέγουμε μεταξύ ιμπεριαλιστών". Αυτή δεν είναι η γραμμή ;;;

Η σκοτεινή Ευρώπη, μια ιστορία εγκλημάτων! Ηλίας Παπαναστασίου

 

 

Militaire News

«Η Ευρώπη της Δημοκρατίας», «η Ευρώπη του πολιτισμού», «οι ευρωπαϊκές ηθικές αξίες», «η Ευρώπη των πολιτών»… Γι΄ αυτή την Ευρώπη μας είπαν πολλά , τα ακούσαμε και τα πιστέψαμε… Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την σκληρότητα των «πολιτισμένων Ευρωπαίων» για να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει μια άλλη Ευρώπη που τελικά είναι και η πραγματική: η σκοτεινή Ευρώπη!

Έθνη και κοινωνίες υπό διάλυση... (Με αφορμή τα γεγονότα στη Γαλλία μετά τη νίκη της Παρί Σεν Ζερμέν)

Της 

 

Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*

Γιορτή Φίλαθλης Νίκης; 

 

Ή ευκαιρία για εκδήλωση ρατσιστικού, αντιδυτικού μίσους;

 

Ή τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και εμείς στρουθοκαμηλίζοντας αποφεύγουμε να κάνουμε την «μετάφραση»;
                                                                                                                                                                      
Μετά τη νίκη της ομάδας «Παρί Σεν Ζερμέν» στις 30/5/2026 οι «Γάλλοι» φίλαθλοι για να «γιορτάσουν», προχώρησαν σε μεγάλες καταστροφές του κέντρου του Παρισιού ειδικά στις περιοχές των Ηλυσίων Πεδίων, του Τροκαντερό και του Πύργου του Άιφελ. Εκτός από το Παρίσι παρόμοιοι «πανηγυρισμοί» έλαβαν χώρα σε 71 γαλλικές πόλεις. Οι συζητήσεις που επακολούθησαν όχι μόνο σε ζητήματα δημόσιας ασφάλειας και δικαιοσύνης, αλλά και στο θέμα της κοινωνικής συνεκτικότητας της γαλλικής κοινωνίας, είναι ενδεικτικές της παρακμής και της αποσάθρωσης των συνεκτικών κοινωνιών του παρελθόντος. Ακόμα κι ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, μετά από 10 χρόνια στην εξουσία, φαίνεται να εκνευρίστηκε με την κατάσταση που έχει ανεχτεί και ενδεχομένως έχει δημιουργήσει το καθεστώς του. Βέβαια, από την πλευρά του ο Γάλλος Υπουργός Εσωτερικών δήλωσε πως όλα είναι υπό έλεγχο και πως «ήταν ένα υπέροχο κλίμα ευδαιμονίας με λίγα δυστυχώς έκτροπα από κάποιους χούλιγκαν». Φαίνεται πως δεν είχε προλάβει να συνεννοηθεί με τον Πρόεδρο Μακρόν και από σφάλμα προέβησαν σε αντίθετες δηλώσεις... 

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ στη μεγάλη οθόνη! Από τον Γκαίμπελς στο Χόλιγουντ- Ηλίας Παπαναστασίου

 

 

 Προπαγάνδα… Όχι δεν γίνεται μόνο από μέσα ενημέρωσης…Υπάρχουν κι άλλα μέσα που χρησιμοποιεί , που μάλλον είναι πολύ πιο αποτελεσματικά. Ίσως το μεγάλο της όπλο να είναι ο κινηματογράφος! Μέσα από την 7η τέχνη, η προπαγάνδα πολλές φορές «μεγαλουργεί». Καθεστώτα σκληρά και απάνθρωπα χρησιμοποίησαν τον κινηματογράφο για να περάσουν την προπαγάνδα τους. Οι Γερμανοί ναζί για παράδειγμα. Πως φθάσαμε από τον Γκαίμπελς …στο Χόλιγουντ, το οποίο προφανώς έχει χρησιμοποιηθεί αμέτρητες φορές για να προωθήσει την αμερικανική προπαγάνδα;

 

«Το Ιράν ΔΕΝ πολεμά μόνο του»-Ηλίας Παπαναστασίου

 

Πολεμάει μόνο του το Ιράν τους Αμερικανούς και το Ισραήλ; Ποια είναι η στάση Ρωσίας και Κίνας; Παρέχουν βοήθεια ή έχουν μείνει μόνο στις δηλώσεις υποστήριξης; Τα ερωτήματα αυτά απασχολούν από τις πρώτες ημέρες του πολέμου. Ο Ηλίας Παπαναστασίου, οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας, απαντά σ’ αυτά τα ερωτήματα, ανατρέχοντας και στις ιστορικές σχέσεις Ρωσίας-Κίνας με το Ιράν.

Το «θέλημα Θεού» στον πόλεμο ! Ηλίας Παπαναστασίου

 

 

 

Μπορεί να υπάρξει πόλεμος που να είναι θέλημα Θεού; Ποιος Θεός θέλει τον πόλεμο; Κανείς λέει η κοινή λογική, αλλά σ’ όλη την ιστορία της ανθρωπότητας ο κάθε Θεός χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθούν πόλεμοι… Έτσι και στο Ιράν…Τραμπ και Νετανιάχου χρησιμοποιούν τους δικούς τους Θεούς και δαιμονοποιούν τον Θεό των Ιρανών για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή , που απειλεί να βάλει φωτιά στον πλανήτη… 

Ιράν: Η θρησκευτική διάσταση του πολέμου- Ηλίας Παπαναστασίου

 

ΗΠΑ και Ισραήλ για να δικαιολογήσουν την επίθεση στο Ιράν επικαλέστηκαν το «θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης». Μόνο που εξετάζοντας τα δεδομένα του πολέμου και των αντιπάλων η θεοκρατία και η θρησκοληψία φαίνεται ότι αφορά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και όχι το Ιράν! 

 

Ο Ηλίας Παπαναστασίου, οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας αναλύει την θρησκευτική διάσταση του πολέμου, αλλά από την πλευρά των επιτιθέμενων ΗΠΑ και Ισραήλ. Μιλά για το οικονομικό κόστος του πολέμου που όπως λέει οι ΗΠΑ είναι δύσκολο έως αδύνατον να αντέξουν αν παραταθεί. 

 

Περιγράφει το φοβερό αδιέξοδο στο οποίο έχει εγκλωβιστεί ο Τραμπ ,διαπιστώνοντας ότι είναι αυτοκτονία να συνεχίσει τον πόλεμο και μεγάλη ήττα να υποχωρήσει. 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΚΟΜΙΣΑΡΙΟΣ ΓΙΟΓΚΙ

 Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*

Η ασύμμετρη απειλή της ψυχοπολιτικής αερολογίας Ο πρόσφατος πόλεμος ΗΠΑ – Ισραήλ κατά του Ιράν έχει δώσει την ευκαιρία σε πολλούς εξειδικευμένους γεωπολιτικούς αναλυτές να εκθέσουν τις απόψεις τους. Μαζί τους εμφανίστηκαν στο δημόσιο λόγο και πολλοί απόστρατοι αξιωματικοί που έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια για να πουν «τα δικά τους». Δίπλα σε όλους αυτούς οι πολίτες είχαν επίσης την ευκαιρία να ακούσουν και αρκετούς άλλους «εμπειρογνώμονες»: όχι μόνο ιστορικούς, πολιτικούς επιστήμονες ή δημοσιογράφους, αλλά και ψυχολόγους. Από τον αχταρμά των πληροφοριών και των ερμηνευτικών προσεγγίσεων του πολέμου δημιουργήθηκε μια Βαβέλ, ένα βουητό πολυγλωσσίας, ενδεχομένως μια «χάβρα» που μάλλον συσκοτίζει παρά διαφωτίζει το κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Σχολείο: Από το κακό στο χειρότερο…

 

Της

 

Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*





«Οι γονείς σήμερα δεν τολμάνε να πουν όχι στα παιδιά. Ό,τι πουν τα παιδιά, ό,τι ζητήσουν και μην τα στεναχωρήσουμε. Δεν πάει έτσι… Υπάρχουν κανόνες κι ας τα στεναχωρούμε. Στην παρέλαση δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν θέλουν.
Στις παραστάσεις τους δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν θέλουν. Στις εκδρομές δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν παιδιά που δεν θέλουν. Αύριο αυτό το παιδί δεν θα θέλει να πάει στη δουλειά, δεν θα θέλει να μεγαλώσει το παιδί του ή να κάνει παιδί, δεν θα θέλει να κουραστεί στη δουλειά του γιατί από μικρό έμαθε πως όταν κάτι δεν μ’ αρέσει δεν το κάνω. Δεν μαθαίνει πως κάποια πράγματα μ’ αρέσουν, δεν μ’ αρέσουν αποτελούν υποχρεώσεις.»

Μητέρα με δυο παιδιά· ένα αγόρι στην 1η δημοτικού και ένα κορίτσι στην 6η δημοτικού. Η κόρη της είναι η μόνη από όλη την έκτη που δεν έχει δικό της κινητό, προφίλ σε social media, tik tok κλπ.

 

 

 Από τις γραφίδες και τα στόματα των κάθε λογής ειδικών γράφονται και ακούγονται κατά καιρούς κάθε λογής ερμηνείες των φαινομένων της βίας, της παραβατικότητας και της προκλητικής συμπεριφοράς των εφήβων και των νέων. Τίθεται συχνά το ερώτημα: Ποιος φταίει για την αυξανόμενη τάση παραβατικότητας των νέων; «Μα βέβαια», η οικογένεια («που δεν έχει τον καιρό να ασχοληθεί και να βάλει κάποια όρια στα παραμελημένα παιδιά της»). «Μα βέβαια» τα ΜΜΕ και η τεχνολογία (τα κινητά, οι οθόνες, τα βιντεοπαιχνίδια που «εθίζουν τα παιδιά στο θέαμα της βίας»). «Μα βέβαια», το σχολείο «οι ανήμποροι να αντιδράσουν ή οι αδιάφοροι εκπαιδευτικοί, που αδυνατούν να συνδέσουν την εκπαίδευση με μια ευρύτερη παιδεία». «Μα βέβαια», η ευρύτερη κοινωνία των ενηλίκων ή των συνομηλίκων (που ανέχεται τα πάντα και έχει χάσει την όρεξη και τη δυνατότητα να επιβάλλει κάποιον έλεγχο στις ατομικές παρεκτροπές). «Μα βέβαια» το κράτος, πιο ευγενικά «η πολιτεία», που δεν ξέρει τίποτα άλλο παρά την εκ των υστέρων καταστολή, (η οποία, όταν δήθεν λαμβάνει χώρα εκ των προτέρων, κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται και πρόληψη)... Τέτοιες μισές αλήθειες που είναι χειρότερες από τα χειρότερα ψεύδη, συντελούν στην αποσπασματική, αλλά αληθοφανή αποδόμηση της πραγματικότητας με κούφιες δηλώσεις και επιστημονοφανείς αερολογίες.

ΚΙΝΑ: Πως σε 35 χρόνια έγινε «παγκόσμιος παίκτης» και οικονομική υπερδύναμη- Ηλίας Παπαναστασίου

 

Πως η Κίνα έχει φθάσει σήμερα να έχει κερδίσει την οικονομική πρωτοκαθεδρία ,κατά πολλούς να προηγείται σε κάποιους τουλάχιστον τομείς τεχνολογικά και να καλύπτει τάχιστα το κενό που την χωρίζει από τις ΗΠΑ στον στρατιωτικό τομέα; 

 

 Πολλά αν όχι τα πάντα άλλαξαν στην Κίνα τα τελευταία 35 χρόνια. Αλλά η ιστορία της Κίνας είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερη και για να καταλάβουμε τι συμβαίνει στη χώρα , καλό είναι να τη μάθουμε.

Η πρώτη χώρα που κατέρριψε ένα F-35 κι έβαλε τέλος στον μύθο...

 

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας  

 

 

Το Ιράν έβαλε τέλος στον μύθο του F-35...

Mohammad Safi al-Din, διευθυντής του Ρωσικού Δικτύου Ειδήσεων:
«Το Ιράν έβαλε τέλος στον μύθο του αμερικανικού μαχητικού αεροσκάφους stealth πέμπτης γενιάς F-35, το οποίο μας το σερβίριζαν εδώ και χρόνια» 

Η θρησκευτική διάσταση του πολέμου κατά του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ. ΗλίαςΠαπαναστασίου

 

«Στον απάνθρωπο πόλεμο εναντίον του Ιράν, ο Τραμπ δεν έχει στρατηγική βάθους. Έχει το Ισραήλ, το οποίο επιδιώκει τον διαμελισμό του Ιράν. Αυτός ο πόλεμος έχει και τη θρησκευτική του διάσταση και αυτό δεν αφορά το Ιράν! Αφορά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ»! Ο πολιτικός επιστήμονας και οικονομολόγους Ηλίας Παπαναστασίου αναδεικνύει μία από τις πολλές πτυχές του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Μπορεί η Δύση να μιλά για το «θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης», αλλά μήπως η θεοκρατία πρέπει να αναζητηθεί κι αλλού;

«Η Ευρώπη έχει πλέον ανάγκη την Τουρκία»! Ηλίας Παπαναστασίου

 

Ποιες είναι τελικά οι ευρωπαϊκές επιδιώξεις της Τουρκίας; Ποια είναι η σχέση της Τουρκίας με την Ευρώπη ,όχι μόνο σήμερα, αλλά ιστορικά, διαχρονικά; Έχει η Τουρκία ανάγκη της Ευρώπη ή μήπως σήμερα συμβαίνει το αντίθετο; Η Ελλάδα με τη στάση της , δίνει ευρωπαϊκό διαβατήριο στην Τουρκία;

Über Alles: Οι Λίστες Epstein και το θλιβερό καρναβάλι της παγκόσμιας ελίτ

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*


Τα αμέτρητα δεδομένα της λίστας Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν προειδοποιήσει: η δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού, αυτός ο απόλυτος εγωισμός που καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει τον άλλο και όλο τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή, είναι το μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός «γυμνού» καπιταλισμού. Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η δυναμική της βύθισης των Φώτων (και του διαφωτισμού) στα σκοτάδια και την «άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου», όπως λέμε, δηλαδή η αναζήτηση της ηδονής και της ικανοποίησης στην καταστροφή, υπήρξε ένα θέμα φιλοσοφικού αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού. Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα εκείνος που απορρέει ρομαντικά και «αναγενησιακά» από την αρχαιοελληνική πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, ήταν εκείνος που λειτούργησε πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδικού πάθους των ανθρώπινων «υπέρ φύσιν ζώων» και επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες κοινότητες. Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό μια ιεροποίηση των πλαισίων της κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και σεβαστή από όλους. Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους, για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (ή, με σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά, παράλογη, ανίερη και απαράδεκτη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε συγκροτημένη κοινωνία ήταν εξίσου πιθανό ότι οι ιερόσυλοι,( με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς εν δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε να πει περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)

Βαλκάνια, Μέση Ανατολή: Η «ευρωπαία» Ελλάδα αποσύρεται δίνοντας χώρο στην Τουρκία- Η.Παπαναστασίου

  

 

Φωτιές καίνε δυνατά γύρω από τη χώρα… Από τα Βαλκάνια, μέχρι τη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία αναδεικνύεται σε σκληρό παίκτη που διαπραγματεύεται σκληρά και «πουλά» ακριβά τη θέση της. Από την άλλη η Ελλάδα εκπέμπει την εικόνα κανονικής αμερικανικής αποικίας. «Αλώθηκε ο εγκέφαλος μας και η ψυχή μας», λέει στο militaire channel ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου.

Χίος

Της
Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

 

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο [1] και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά. Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και «φιλάνθρωπα» και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται «ξαφνικά» τη διάκριση αριστεράς – δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)… Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του «σκιάχτρου του διχασμού αριστεράς – δεξιάς», για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού «προοδευτικού και εγγράμματου» πολίτη. «Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω.», που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση.

Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:

Ο «αντιπερισπασμός» του Τραμπ στο Ιράν

 

 

Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος συνομιλεί με τον καλεσμένο του οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα, Ηλία Παπαναστασίου, για την έντονη φημολογία που υποκινείται από την Ουάσιγκτον και τα Δυτικά ΜΜΕ ότι οι ΗΠΑ θα (ξανα)χτυπήσουν το Ιράν.

 

 Ολα αυτά, εν μέσω της δημοσιοποίησης του «φακέλου Επστάιν», που περιλαμβάνει τουλάχιστον 3 εκατομμύρια έγγραφα και καταγγελίες για απίστευτες αθλιότητες (ακόμα και κανιβαλισμούς) από πρόσωπα της αμερικανικής και διεθνούς ελίτ των πλουσίων. Μεταξύ των άλλων, φιγουράρουν τα ονόματα του νυν προέδρου των ΗΠΑ, Τραμπ, και του πρώην, Μπιλ Κλίντον.

 0:00 Έναρξη εκπομπής. Ο Τραμπ θα ξανά-βομβαρδίσει το Ιράν; Παγκόσμιο σόου σε μια προσπάθεια να κρυφτεί η κατηφορική πορεία. Έλληνες και Ελλάδα, τι; 

4:15 Δεν πάει καθόλου καλά έξω ο Τραμπ. Κινήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Επίθεση κατά του Ιράν μπορεί να αποβεί καταστροφική για ΗΠΑ-Ισραήλ. 

7:15 Δυτικά ΜΜΕ, μαζί και ελληνικά, διαστρεβλώνουν την εικόνα για την ζωή μέσα στο Ιράν… Ελλάδα, αντίγραφο της αμερικανικής πολιτικής. Σε αντίθεση με την Τουρκία που ελίσσεται

 10:35 Ο Τραμπ αποσύρθηκε από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Τώρα το… κατηγορεί. Οι γυναίκες στο Ιράν σε 60-70% σπουδάζουν! 

12:55 Ελλάδα «κατάφερε» να χαλάσει τις σχέσεις με παραδοσιακούς συμμάχους πριν λίγες δεκαετίες. Άριστη σχέση με Ιράν πριν 30 χρόνια 

15:35 Το Ιράν μας έδινε πετρέλαιο επί πιστώσει όταν κανένας «σύμμαχος» δεν έδινε. Ο σουλτάνος, πριν δυο αιώνες ήθελε φόρο υποτελείς τους Έλληνες. Ο ρόλος των Εγγλέζων 

19:35 Τραμπ σήμερα λεηλατεί, όπως οι πρώτοι διδάξαντες οι Βρετανοί. 

23:00 Γιατί τα κάνει όλα αυτά ο Τραμπ αν στις ΗΠΑ ήταν όλα καλά και ωραία μέσα; Ξεφτίζει το πολυδιαφημισμένο «αμερικανικό όνειρο»;

 25:15 Στις ΗΠΑ ο συνοριακός στρατός οργιάζει κατά των μεταναστών. Μειώνεται η ροή του δολαρίου στον κόσμο. Παγκόσμιος Νότος ανέρχεται 

28:40 Η Αμερική βρίσκεται σε κατάσταση εκφυλισμού. Ποιος ανέδειξε την Κίνα; Μα, οι αμερικανοί καπιταλιστές πριν από 45 χρόνια! 

30:50 Η ανερχόμενη Ρωσία έγινε στόχος των αγγλοσαξώνων με εφαλτήριο την Ουκρανία από το 2004 με τη λεγόμενη «πορτοκαλί επανάσταση». 

33:10 Δίνονται εικόνες-τροφή για μελέτη και δυνατότητα γνώσης του παγκόσμιου σκηνικού. Τέλος εκπομπής Μεταξύ των άλλων, επισημάνθηκαν τα εξής:

Τηλεοπτική συνωμοσία της σιωπής ή το σύνδρομο της «ψυχωτικής προπαγάνδας»

 

Του 

Ηλία Παπαναστασίου

Παρακολουθώντας τα Μέσα Ενημέρωσης στη χώρα μας και ειδικότερα την τηλεόραση όταν αναφέρονται στα τρέχοντα γεγονότα – ενημερωτικές εκπομπές, ειδησεογραφικά δελτία, εκπομπές πολιτικής και εκλογικής ανάλυσης – παρατηρούμε πως εκτός από τα δελτία ειδήσεων, όλα τα υπόλοιπα «πολιτικά» προγράμματα αναφέρονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο και με μια συγκεκριμένη «προπαγάνδας» άποψη ή κοσμοαντίληψη σε όλα τα θέματα και μάλιστα με «απαγορευτικό απόπλου» εάν διαφωνεί ο συγκεκριμένος προσκεκλημένος. Ταυτόχρονα, «κάτι» ανάλογο συμβαίνει και με τα δελτία ειδήσεων. Τι ακριβώς; Και τα μεν και τα δε –πολιτικά/ενημερωτικά προγράμματα, δελτία ειδήσεων– διακατέχονται από τον ίδιο τρόπο σκέψης, ανάλυσης και παρουσίασης, είναι του «ιδίου φυράματος» πολιτικής και ιδεολογικής σήμανσης. Αφορούν τις ίδιες επαναλαμβανόμενες απόψεις και αντιλήψεις συν όλα τα ιδεολογήματα της φιλελεύθερης/νεοφιλελεύθερης αντίληψης περί ανταγωνιστικότητας και ελληνικής οικονομίας αλλά και εξωτερικής πολιτικής, στηριγμένης στον έξαλλο και νοσηρό αντιρωσισμό, στον ψυχοπαθολογικού τύπου «αμερικανισμό» και στον ιδεολογικό μεταπρατισμό. Αυτονόητο πως συμμετέχουν «εν αγαστή σύμπνοια» σε μια συνωμοσία της σιωπής σχετικά με τα ουσιαστικά και φλέγοντα ζητήματα.

 

 

Όταν λέμε «ιδεολογικό μεταπρατισμό» απλά αναφερόμαστε σε μια χώρα που ουσιαστικά δεν παράγει αλλά μόνο εισάγει λειτουργώντας σαν μεταπράτης, μεταπωλητής και μεσάζων άλλων προϊόντων, παραγόμενων στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, μια παρόμοια χώρα όπως η Ελλάδα λειτουργεί σαν εισαγωγέας και έμπορος προϊόντων άλλων χωρών και όχι σαν παρασκευαστής δικών του προϊόντων και φυσικά το ίδιο αφορά και τις ιδέες, τρόπο ζωής και πολιτισμό. Ένας μεταπρατισμός που αντανακλάται σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας και ειδικότερα της τηλεοπτικής. Κατεξοχήν στις πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές –«πρωινάδικα» και μεσημεριανάδικα»– κυριαρχεί ατόφια η νεοελληνική κακογουστιά με όλες τις εισαγόμενες «αμερικανιές» της γλώσσας, της προπαγάνδας και της αμερικάνικης ηλιθιότητας «επί το ελληνικότερον».

Εάν λοιπόν στην καθημερινή πλύση εγκέφαλου με τεράστιες δόσεις Μητσοτακικής προπαγάνδας περί «πολύ καλής κατάστασης της ελληνικής οικονομίας», «βελτίωσης οικονομικών δεικτών» αλλά και «σωστής πλευράς της Ιστορίας» όπως και άλλες αμέτρητες ψευδολογίες και ηλιθιότητες, επιπέδου Βραβείου Νόμπελ, προσθέσουμε και το άκρως αποβλακωτικό και αποπροσανατολιστικό «ψυχαγωγικό πρόγραμμα» που κινείται μεταξύ Αμερικανόπνευστου και Προτεσταντικού #Μetoo δηλαδή εισαγομένης, μεταπρατικής Πολιτικής Ορθότητας και διασκέδασης τύπου καμπαρέ με ημίγυμνες «καλλιτέχνιδες» και άφθονους Gay συμμετέχοντες, τότε καταλαβαίνουμε την «σπορά αποβλάκωσης και συστηματικής κρετινοποίησης» που ρίχνεται στον εγκέφαλο εκατομμύριων Νεοελλήνων καθημερινά.

Την Ελλάδα δεν θα έχουμε και θα τρώγομεν και πέτρες…

Της

 

Ευγενίας   Σαρηγιαννίδη* 

 

 Ο τίτλος του άρθρου αποτελεί παράφραση του γνωστού συνθήματος «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγομεν πέτρες», που φωτογραφήθηκε σε Κυπριακό τοίχο το 1954 από το Γιώργο Σεφέρη 

 

Στις 17 Ιανουαρίου υπογράφτηκε η συμφωνία Mercosur, η οποία μένει να εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, σύμφωνα με τις εθνικές τους διαδικασίες. Είναι προφανές πως υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της συγκέντρωσης της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής και των τροφίμων στα χέρια της αντίστοιχης βιομηχανίας, της επιδίωξης της αντικατάστασης των διατροφικών πρακτικών του δυτικού κόσμου με την συστηματική εισαγωγή της εντομοφαγίας, της σφαγής των παραγωγικών ζώων και της συρρίκνωσης έως εξαφάνισης των μικρών, τοπικών, μονάδων του πρωτογενούς τομέα στα πάλαι ποτέ έθνη κράτη της Ευρώπης.

Ωστόσο, η τρέλα της φιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας έχει κάνει τα πρώτα της βήματα προς αυτή την κατεύθυνση πολλές δεκαετίες πριν. Για να παραμείνουμε στην ελληνική εμπειρία ας υπενθυμίσουμε τη βαρβαρότητα της επιδότησης του πετάγματος στις χωματερές πολλών τόνων φρούτων και λαχανικών για να μην πέσουν λόγω υπερπροσφοράς οι τιμές τους. Ανεξάρτητα, βέβαια, από τις πραγματικές ανάγκες των πληθυσμών γι’ αυτά ακριβώς τα προϊόντα – ιδίως, για τα ροδάκινα και τα πορτοκάλια που σύμφωνα με τις ντιρεκτίβες της ΕΕ έπρεπε να παράγονται σε άλλες χώρες. Φτάσαμε έτσι στην απίθανη κατάσταση, για την κάλυψη των αναγκών της ελληνικής αγοράς, να εισάγουμε εκ των υστέρων τα προϊόντα που προηγουμένως είχαμε αφήσει να σαπίζουν στα δέντρα ή είχαμε θάψει στις χωματερές. Μαζί με την συστηματική, βουβή και ύπουλη καταστροφή του πρωτογενούς τομέα, διαμορφώθηκαν οι νοοτροπίες της αρπαχτής των χρημάτων που διαχειριζόντουσαν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί και της επιδότησης της τεμπελιάς. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο πρωτογενής τομέας δέχεται ακόμα ένα πλήγμα γύρω στο ’90: ο διεθνής καταμερισμός εργασίας περιθωριοποίησε την Ελλάδα ως βαμβακοπαραγωγό χώρα. Ο θεσσαλικός κάμπος υπέκυψε στη ντιρεκτίβα της εθνικά εγγυημένης ποσότητας βαμβακιού. Οι νεοφιλελεύθερες επιταγές υλοποιήθηκαν κατά γράμμα από Σημίτηδες, Μητσοτάκηδες και συν αυτώ. Κατόπιν μειώθηκε μέχρι εξαφάνισης η παραγωγή ζάχαρης. Οι αντίστοιχες καλλιέργειες τεύτλων εγκαταλείφθηκαν και η κατεργασμένη ζάχαρη άρχισε πλέον να εισάγεται από το εξωτερικό. Παράλληλα, η φορολογία αρχίζει να αντιμετωπίζει όλους τους αγρότες σαν επιχειρηματίες. Κάτω από αυτές τις πιέσεις, μαζί με τη νεοαναδυόμενη κουλτούρα της άκοπης ευημερίας, τον εξαστισμό και το lifestyle, τις σπουδές ως εργαλείο κοινωνικής αναρρίχησης που μετέτρεψε σε υπερτροφικό τον τριτογενή τομέα διοχετεύοντας την μεγαλύτερη μερίδα πτυχιοποιημένων στην παροχή υπηρεσιών, όλο και περισσότεροι μικρομεσαίοι αγρότες εγκατέλειψαν προοδευτικά τα χωριά και τα χωράφια τους.

Η καμπάνα της Βενεζουέλας και ο Ρωμιός – Εθελόδουλος και αμνήμων ή πολίτης και «δρών ιστορικό υποκείμενο»; Ας επιλέξουμε

 

Του 

Ηλία Παπαναστασίου

Τα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά «φυσιολογική» απόληξη του μεταπολεμικού Αμερικανισμού. Ενός Ιμπεριαλιστικού Αμερικανισμού που αριθμεί 181 (!) επεμβάσεις και πραξικοπήματα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με αμερικανικό και εγκληματικά ωμό τρόπο. Η νομοτελειακή του κατάληξη θα ήταν μόνο ο Γκαγκστερισμός της Μαφίας όπως και έγινε με την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο. Σε ξεχωριστό μας άρθρο θα αναφερθούμε στα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας. Τώρα θα ασχοληθούμε με την προπαγάνδα και τις προοπτικές «ανατροπής» και «αλλαγής» που ευαγγελίζονται πολλοί και κυρίως με τις ευθύνες του ελληνικού λαού.

 

Σε προηγούμενή μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, το ίδιο και την δεύτερη Κυριακή. Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά μετά τις επόμενες εκλογές (πρώτες, δεύτερες);

Η φιγούρα του ηγέτη

 

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*

 

  

«Στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλικάρια…»

 

Πολλοί απλοϊκά σκεπτόμενοι άνθρωποι πιστεύουν πως η ηγετική ιδιότητα εμπεριέχεται στο πρόσωπο, στη φυσιογνωμία, στο ψυχοπολιτικό προφίλ, στην ίδια τελικά την προσωπικότητα του ηγέτη – είτε αυτός εμφανίζεται σαν βασιλιάς με «γαλάζιο αίμα» και βασιλικούς τρόπους, είτε ως ελέω λαού και εκλογών αρχηγός, που οφείλει βέβαια να δημιουργήσει ο ίδιος τις συνθήκες που θα του ανοίξουν το δρόμο για την ηγεσία. Όμως στην πραγματικότητα, η ηγετική ιδιότητα και η όποια ισχύς ή αδυναμία του ηγέτη, προκύπτουν πάντα από τη σχέση του με τους άλλους (την αγάπη ή τον φόβο που εμπνέει, τα συμφέροντα, τις επιδιώξεις κλπ. του κόσμου, δηλαδή της ομάδας, της φυλής, του λαού κλπ.). Προκύπτουν συνεπώς, από μια σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους που αναζητούν μια ηγετική φυσιογνωμία για να εκφραστούν πολιτικά και ενδεχομένως να επικρατήσουν των αντιπάλων τους.

Ο ηγέτης καθίσταται ηγέτης μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι τα συμφέροντα, τα οράματα, οι αγωνίες και οι προλήψεις εκατομμυρίων ανθρώπων αντανακλώνται στο πρόσωπό του – και αυτός έχει την αντικειμενική, πραγματική δυνατότητα να λειτουργήσει απέναντί τους σαν ο διαμορφωτικός, συνθετικός καθρέπτης που χρειάζονται. Όταν οι σχέσεις αυτές μεταβληθούν από τις εξελίξεις ή αποκτήσουν ρωγμές, τότε ο ηγέτης αποδομείται «εκ των πραγμάτων». Άλλοτε μετατρέπεται ταχύτατα σε μια ταλαίπωρη και αμφισβητήσιμου κύρους μετριότητα, συνεπώς, παραμερίζεται ως «ανεπαρκής». Άλλοτε εξορίζεται, αμφισβητείται ή και δολοφονείται ως επικίνδυνος για τα συμφέροντα κάποιων άλλων ισχυρών.