Ο φίλος «Κλασσικοπερίπτωση» «ξετρύπωσε» ένα εξαιρετικό άρθρο του Ηλία Σιαμέλα, από το τεύχος-4 του περιοδικού.
Και το δικό μας … χάος φαίνεται από το γεγονός ότι «ξεχάσαμε» το κείμενο του Ηλία εδώ:
Είναι τέτοιος ο σίφουνας των γεγονότων που μας παρασύρει και μας διαφεύγουν κείμενα σαν και αυτό του Ηλία και αφήνουμε πολλές εργασίες στη μέση.
Άπειρες εργασίες έχουν μείνει στη μέση…
Τα χνώτα της Νέας Τάξης
του Ηλία Σιαμέλα
Σε ραϊσμένο καθρέφτη βλέπω μια πατρίδα ανάποδα και σιωπώ και γελώ ως να κλαίω
Κούφια μάτια, λόγια θολά, μυριάδες χαμένες αιώνων ιδέες, σα σκόνη κει δα
Να φεύγει ο νους μου σε χώρα λεπρή, να πλέει η καρδιά μου σε ομίχλη πηχτή
Πορεία να χαράζει φίλαρχος υπερατλαντικός, εκεί ο κουρσάρος, εδώ ο σκορπιός
Εκεί να φτύνουν της ιστορίας το φως, εδώ να στοιβάζουν χαφιέδων το βιός.
Όμως ας αφήσουμε το σύγχρονο «κλέφτικο τραγούδι». Τέρμα για την ώρα τα μοιρολόγια, τα μισόλογα και όλα αυτά. Aς βαδίσουμε και λίγο πεζοί. Ας ανέβουμε στον Όλυμπο μήπως και μυρίσουμε λίγη αλήθεια.. Αρκετή φρίκη, μυρωδιές, έμπυο και ντροπές μας πότισαν οι τοξοκύρτωτοι «Ανανεωτές», οι «αριστεριστές», οι «ήσυχοι» διανοητές, οι «πανεπιστημιακοί», αλλά κι αυτό το τρωικό άλογο του «σοσιαλισμού», με την καθοδήγηση εκείνου του δίμορφου Σημίτη.