Του
Ηλία Παπαναστασίου
Τα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά «φυσιολογική» απόληξη του μεταπολεμικού Αμερικανισμού. Ενός Ιμπεριαλιστικού Αμερικανισμού που αριθμεί 181 (!) επεμβάσεις και πραξικοπήματα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με αμερικανικό και εγκληματικά ωμό τρόπο. Η νομοτελειακή του κατάληξη θα ήταν μόνο ο Γκαγκστερισμός της Μαφίας όπως και έγινε με την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο. Σε ξεχωριστό μας άρθρο θα αναφερθούμε στα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας. Τώρα θα ασχοληθούμε με την προπαγάνδα και τις προοπτικές «ανατροπής» και «αλλαγής» που ευαγγελίζονται πολλοί και κυρίως με τις ευθύνες του ελληνικού λαού.
Σε προηγούμενή μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, το ίδιο και την δεύτερη Κυριακή. Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά μετά τις επόμενες εκλογές (πρώτες, δεύτερες);
Όπως φαίνεται, μάλλον διαισθάνεται, «ασαφώς και αορίστως» τι τον περιμένει, όμως επειδή είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει να ζει με μύθους και θαύματα, έχουμε δε την εντύπωση πως εκτιμά ιδιαίτερα τους θαυματοποιούς, τους μυθομανείς και τους μυθολάγνους. Η συναρπαστική περιπέτεια του Ρωμιού τους τελευταίους αιώνες με αποκορύφωμα τα τελευταία 100–110 χρόνια, δείχνουν την «ιδιόμορφη σχέση» του Νεοέλληνα με την Ιστορία, σχέση συναρπαστική άλλα και απογοητευτική έως αποκρουστική ακόμη και αηδιαστική. Περίοδοι στρατιωτικών θριάμβων (1912–13) αλλά και εθνικής συντριβής και αμετάκλητης καταστροφής (1919–22), θριαμβευτική «Έφοδος στον Ουρανό» (1941–44, ΕΑΜική Επανάσταση) και ανείπωτη συντριβή, αποκορύφωση της Αμερικανοδουλείας και της αποικιοποίησης (1949 και εντεύθεν με ελπιδοφόρες «Τάσεις διαλείμματος» την περίοδο 1981–85).
Μετά την διαμαρτυρία ενός έντονου «Μικροαστικού Κινηματισμού» του 2010–15, ήρθε ο «τέλειος, τεχνικά αψεγάδιαστος συμβιβασμός» που υποδουλώνει ολόκληρο έθνος και λαό έως το 2060 δημοσιονομικά και έως το 2115 ενυπόθηκα όσον αφορά την ακίνητη περιουσία (επίσημα, ανεπίσημα ακόμη περισσότερο), καθιστώντας τον ελληνικό λαό ένα «Φάντασμα του εαυτού του» χωρίς προοπτική και χωρίς την παραμικρή διαχειριστική ικανότητα της οικονομίας, κοινωνίας και περιουσίας του.
Αυτό το «οριστικό και αυτόματο διαζύγιο» μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας», μεταξύ ενός ιδεατού/ανυπάρκτου κόσμου και μιας άθλια αφόρητης πραγματικότητας είναι φαινόμενο κυρίως των «τελευταίων»150–200 ετών του νεοελληνικού κράτους, όταν ιδρύθηκε στον ελλαδικό χώρο ένα κράτος με ιδεολογικές προδιαγραφές αρχαιότητας, κοινωνία Βαλκανίων, οικονομία Ανατολής και νομοθεσία Ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Όταν μάλιστα οι Γερμανοί «ρυθμιστές της πραγματικότητας» σκέφτηκαν να φτιάξουν κράτος, το προ–καπιταλιστικό, προ–αστικό και καθυστερημένο «είναι» του Ρωμιού έπρεπε να προσαρμοστεί. Όταν δεν τα κατάφερνε τι έκανε; Πολύ απλά, κατέφευγε στην φαντασία. Όταν δεν μας βολεύει η πραγματικότητα, καταφεύγουμε στην φαντασία και την υποκαθιστούμε (την πραγματικότητα). Εάν δεν τα πάμε καλά στην πραγματικότητα, καταφεύγουμε στην φαντασία και όλα «μέλι γάλα»! Και νάσου οι «καλύτεροι Ολυμπιακοί αγώνες», νάσου «τα καλυτέρα τραίνα που θα τρέχουν 200 χιλιόμετρα», νάσου «οι καλύτεροι δρόμοι» (Γίναμε Ευρώπη!), νάσου «Η ψηφιοποίηση του Κράτους μέσω του Μάγου του ΟΖ, κυρίου Πιερρακάκη του Νεότερου, νάσου οι «μεγάλες επενδύσεις που φέρνουν δουλειές», νάσου οι «καλοπληρωμένες δουλειές που θα επιτρέψουν στους νέους μας να γυρίσουν στην Ελλάδα» κλπ. Δεν χρειάζεται να ψάξετε, απλά έχει κανείς την ιδέα πως στην σημερινή εποχή της πανίσχυρης εικόνας η φαντασία έχει τα ηνία ενώ η πραγματικότητα έχει γίνει περιθωριακή, το «θέλω να γίνω αυτός, έστω και φαντασιακά!» υπερισχύει και μάλιστα σε χώρες που δεν έχουν ιστορικό βάθος, όσο και αν φαίνεται παράξενο να ισχυριζόμαστε κάτι παρόμοιο για την Ελλάδα! Κι όμως ισχύει!
Η σημερινή Ελλάδα, αρχίζει να υπάρχει από τα μέσα του 19ου αιώνα με ανύπαρκτο και εισαγόμενο αστικό πολιτισμό, η αστική και βιομηχανική της Επανάσταση από ισχνή έως ανύπαρκτη, ο Διαφωτισμός εισαγόμενος από μεμονωμένους αστούς Διαφωτιστές, η κοινωνική και οικονομική της βάση παρόλο το καταναλωτικό λούστρο, είναι εισαγόμενη και όχι εγχώρια και αυτορρυθμιζόμενη! Άλλωστε το μόνιμο πρόβλημα της Ελληνικής Οικονομίας που είναι το Έλλειμμα και το Χρέος –πέρα από οικονομίστικους όρους– τι υποδηλώνει; Πως απλούστατα, η εγχώρια παραγωγή, τουλάχιστον από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και πέρα, πήγε «περίπατο» και λειτούργησε με το «υποκατάστατο των εισαγωγών». Η διεύρυνση της ιδιοκτησίας μέσω της Καραμανλικής ιδέας της αντιπαροχής και η αύξηση της κατανάλωσης λαϊκών, μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων μέσω της εγχώριας παραγωγής και μετά μέσω των εισαγωγών από την αλλοδαπή, λειτούργησαν σαν βασικοί «Αφομοιωτικοί Μηχανισμοί», ο πρώτος μέσω της Ιδιοκτησίας (Αντιπαροχή) και ο δεύτερος μέσω της άμεσης κατανάλωσης που λειτουργεί όχι μόνο οικονομικά αλλά και «φαντασιακά». Ο μισθωτός που θα αγοράσει με το εφάπαξ του μια ακριβή Μερσεντές δεν αγοράζει ένα «καλό αυτοκίνητο» αλλά κυρίως συμμετέχει στο «συλλογικό όνειρο» του Έλληνα μεσοαστού που παλιότερα μόνο αυτός κυκλοφορούσε με Μερσεντές. Ανεβαίνει κοινωνικά μέσω της κατανάλωσης ακριβού αυτοκίνητου, από μισθωτός γίνεται μεσοαστός «επιπέδου»!
Με αυτές τις προδιαγραφές να μην έχουμε και μεγάλες προσδοκίες για την προοπτική της χώρας. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο η εξάρτησή της –οικονομική, πολιτική, στρατιωτική– από το κατεξοχήν κέντρο του Αγγλοσαξονικού Κόσμου που είναι οι ΗΠΑ. Ούτε βέβαια η χρόνια καθυστέρησή της στην οικονομία και βιομηχανία λόγω της αργοπορημένης διαμόρφωσης του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Αντίθετα, το κυριότερο πρόβλημα της χώρας όπως τουλάχιστον φάνηκε κυρίως στην διάρκεια του 20ου αιώνα είναι η διαμόρφωση, η ψυχοσύνθεση και η υπαρκτή –ή ανύπαρκτη– κοινωνική και πολιτική συνείδηση του λαού της. Ο Νεοέλληνας με ελλειμματική διαμόρφωση κοινωνικών τάξεων, με «νόθα αστικοποίηση» (Β. Φίλιας) και με υποκατάσταση της κοινωνικής/πολιτικής/ταξικής συνείδησης από την «μοναδική συνειδησιακή συνιστώσα» που διαθέτει, αυτήν της «Οικογενειακής συνείδησης» δεν έχει πολλές προοπτικές. Και μάλλον –για να μιλάμε με ειλικρίνεια– δεν έχει καμμιά προοπτική εάν δεν «διαβεί τον Ρουβικώνα» και δεν μετάσχει των κοινών όπως έκαναν οι πρόγονοί του!
Εάν δεν προχωρήσει σε συλλογική αυτοανάλυση και συμμετοχή, δράση και κοινωνική πράξη με άλλα λόγια, εάν δεν «βουτήξει στην κοινωνία» και δεν καταλάβει πως το καμπανάκι που χτύπησε στην Βενεζουέλα με τον γκαγκστερισμό των Yankees πιθανόν να μετατραπεί πολύ εύκολα σε «Καμπάνα του Αγίου Βαρθολομαίου» στα Βαλκάνια, τότε είναι άξιος της μοίρας του.
Γιατί η Βενεζουέλα είναι «κοντά», ο ΝΑΤΟικός πόλεμος στην Ουκρανία δίπλα και η Τουρκία, ο παραδοσιακά «επιτήδειος ουδέτερος», απέναντι. Οι Αμερικανοί ως γνήσιοι Αγγλοσάξονες γκάγκστερ συνεχίζουν την πειρατική παράδοση των Βρετανών του Sir Francis Drake «ανεβάζοντας» το επίπεδο. Υποκαθιστούν την διπλωματία των Βρετανών αποικιοκρατών με την απαγωγή νόμιμα εκλεγμένων Προέδρων όπως ο Μαδούρο, αντικαθιστούν την διπλωματική φρασεολογία με την καθαρή απειλή, πυροβολούν πρώτοι και μετά ρωτούν τον νεκρό τι ήθελε μπροστά από το σπίτι τους. Είναι ειλικρινέστατοι, ξεκάθαροι και προτιμούν την τακτική της Μαφίας από τις διπλωματικές φιοριτούρες των Ευρωπαίων Commissioners. Ερχόμενοι στο σπίτι σου με καραμπίνα και όχι λουλούδια και αφού ξεκληρίσουν ή απαγάγουν όλη την οικογένεια, δηλώνουν ιδιοκτήτες του σπιτιού που είδαν για πρώτη φορά γιατί ο Προτεστάντης Αγγλοσαξονικός Θεός τους τους έχει δωρίσει την κυριότητα και ιδιοκτησία όλου του πλανήτη. Δεν είναι απλά «ιδιοκτήτες» αλλά ΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ του πλανήτη οι δε υπόλοιποι είμαστε ενοικιαστές ή τουρίστες που ψάχνουν για Rooms to let. Άλλωστε οι Αγγλοσάξονες με «πρωτοπορία» τους Γιάνκηδες και «εκπρόσωπο Δημοσίων Σχέσεων» τον Τραμπ δεν έχουν καταργήσει απλώς –εδώ και αιώνες– το λεγόμενο «Διεθνές Δίκαιο» αλλά και την Ιδιοκτησία όλων των υπολοίπων λαών απανταχού γης.
Οι απόγονοι των Γερμανών Αγγλοσαξόνων –Γερμανικής καταγωγής είναι οι Αγγλοσάξονες, για να μην ξεχνιόμαστε...– υπενθυμίζουν σε όλους μας τις ρίζες τους και την απίστευτη βαρβαρότητα της φυλής τους. Εκπληρώνουν την αποστολή τους ολοκληρώνοντας τον κύκλο τους. Και ποιος είναι αυτός ο κύκλος; Να καταργήσουν κάθε Πολιτισμό και να επιστρέψει η ανθρωπότητα στις «ρίζες» τους, αυτές των βαρβαρικών Αγγλοσαξονικών ορδών, κάνοντας έναν «ιστορικό κύκλο», αυτόν της Βρετανικής/Αγγλοσαξονικής Αποικιοκρατίας –που ρήμαξε για πάνω από 400 χρόνια τον Πλανήτη και ρούφηξε όλους τους πόρους του– έως σήμερα. Θυμίζοντας τα λογία του μεγάλου Oscar Wilde πως «Οι Αμερικανοί είναι ο μοναδικός λαός στην παγκόσμια Ιστορία που πήγε κατευθείαν από την βαρβαρότητα στην παρακμή χωρίς να παράξει ποτέ πολιτισμό» θα θέλαμε εν κατακλείδι να τονίσουμε τα εξής:
Η συνέχιση ύπαρξης του Ανθρώπινου Γένους –και όχι απλά του «Πολιτισμού»– με επικεφαλής τους Αγγλοσάξονες δεν είναι δυνατή. Δεν αποτελούν δύναμη απολίτιστη απλώς αλλά «Μη ανθρώπινη», καταργώντας τον πολιτισμό και την δυνατότητα επιβίωσης του ανθρώπου σαν ελεύθερο ον και όχι σαν δούλο ή Res.
Μετά τις 181 επεμβάσεις και πραξικοπήματα των Αμερικάνων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πειρατεία του Αμερικανού γκάγκστερ απέδειξε πόσο απαραίτητος είναι ο «απέναντι πόλος» των Brics και ειδικότερα της Ρωσίας και της Κίνας. Έχουμε εξηγήσει επανειλημμένα στην αρθρογραφία μας –προφανώς το γνωρίζουν οι αναγνώστες μας– πως η Ρωσία και η Κίνα δεν αποτελούν Καπιταλιστικές χώρες Ιμπεριαλιστικής Μορφής αλλά έχουν και οι δυο ελεγχόμενο καπιταλισμό η δε Κίνα 3 μορφές ιδιοκτησίας δηλαδή μικτής οικονομίας. Την Δημόσια, την Ιδιωτική και την Συνεταιριστική Σοσιαλιστική Αγροτικού τύπου. Και φυσικά δεν υπήρξαν ποτέ Αποικιοκρατικές–Ιμπεριαλιστικές χώρες! Ποτέ!
Στην απίθανη περίπτωση που «φύγουν από την μέση» η Ρωσία και η Κίνα –ειδικότερα η πρώτη– ο Πλανήτης θα κυβερνάται για τα επόμενα 2–4.000 χρόνια από βάρβαρες φυλές ανθρωποειδών τύπου Mad Max o δε πλανήτης θα ερημωθεί και εκατομμύρια ανθρώπων ή ανθρωποειδών θα βρίσκονται στην κατάσταση όχι του δούλου αλλά του κτήνους. Ας το έχουν υπόψη τους οι αφ’ υψηλού «κριτές» των Ρώσων και οι ακατανόμαστοι και αποεγκεφαλοποιημένοι «αριστεροί» όλων των αποχρώσεων –οι πλέον αμόρφωτοι εξ αυτών χρησιμοποιούν μάλιστα «υπεραριστερή» και ψευδο/μαρξιστική φρασεολογία– που κουνάνε το δάκτυλο της «κριτικής» στον μεγάλο Ρωσικό Λαό που έδωσε με την Συνθήκη του Κιουτσούκ Καιναρτζή (1774) εμπορικό και πολεμικό στόλο στους Έλληνες και μετέπειτα με τον Ρωσο–Τουρκικό Πόλεμο του 1829 και την συνθήκη της Αδριανούπολης της 14/9/1829, την πλήρη Ανεξαρτησία στον Ελληνικό λαό και την Ενσωμάτωση στο Ελληνικό κράτος της Στερεάς μαζί με την Πελοπόννησο ενώ οι Άγγλοι δεν ήθελαν Ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος ΑΛΛΑ ΦΟΡΟΥ ΥΠΟΤΕΛΕΣ χωρίς την Πελοπόννησο!
Και ας θυμούνται και οι Αμερικανοτσολιάδες της Μητσοτακικής πλευράς αλλά και οι καθόλα ύποπτοι Πόντιοι Πιλάτοι που μιλάνε για «Δυο Ιμπεριαλισμούς», πως ουσιαστικά και αντικειμενικά είναι ταυτιζόμενοι 100% με την Αμερικανική Πολιτική.
Αγαπητοί Πόντιοι Πιλάτοι των «Δυο Ιμπεριαλισμών», η Ρωσία που ήταν και η ψυχή της παλαιάς Σοβιετική Ένωσης, ξόδεψε δισεκατομμύρια για τις Ασιατικές και Αφρικάνικες ή Κεντροαμερικανικές χώρες! Για να τις εκβιομηχανίσει, να τις μορφώσει, να τις θρέψει, να τις νοσηλεύσει! Θυμηθείτε –εάν σας έχει μείνει ίχνος αξιοπρέπειας– τα 26 εκατομμύρια νεκρών Ρώσων εναντίον Των Ναζί και την φράση του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα «Όσοι αγαπούν την ελευθέρια, χρωστάνε πολλά στον Σοβιετικό Στρατό και είναι αμφίβολο εάν πρόκειται να ξεχρεώσουν σε όλη τους τη ζωή».
Όσοι λοιπόν έχουν μείνει όρθιοι, διαθέτοντας την μέση νοημοσύνη και ηθική αξιοπρέπεια να θυμούνται πως σήμερα δεν «Πολεμάνε δυο Ιμπεριαλισμοί» αλλά μόνο ο Αμερικάνικος/Αγγλοσαξονικός Ιμπεριαλισμός με ανερχόμενες μη ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που τον αμφισβητούν. Χωρίς αυτές τις Μη ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις –Ρωσία και Κίνα– η προοπτική του Πλανήτη δεν είναι βιώσιμη. Εάν δεν το κατανοήσουν, ταυτίζονται με την Αμερικανική Πολιτική των Γκάγκστερ. Τους αρέσει ή δεν τους αρέσει, το πιστεύουν ή όχι, το καταλαβαίνουν ή όχι, ταυτίζονται μαζί τους! Ας προσέξουν!
