Επιδημία «ρωσοφοβίας» έχει πλήξει όλη την Ευρώπη! Η Ελλάδα έχει πληγεί στα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας αλλά αντιστέκεται σε επίπεδο κοινής γνώμης, όπως έχουν δείξει και σχετικές δημοσκοπήσεις.
Πως προέκυψε αυτή η ρωσοφοβία; Όχι δεν ξεκίνησε με τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Η Ευρώπη έχει ένα πολύ σκοτεινό παρελθόν… Το είχε παρουσιάσει ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου σε συνέντευξη του στο militaire news. Ο κ. Παπαναστασίου, επανέρχεται επικεντρώνοντας σ’ ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ευρωπαϊκής ιστορίας. Που πήγαν οι ναζί μετά από το τέλος του πολέμου; Πως και ποιοι τους διευκόλυναν να φύγουν από την Ευρώπη, βρίσκοντας καταφύγιο στη Λατινική Αμερική κι αλλού;
Το δημογραφικό πρόβλημα είναι ένα από τα ζητήματα που προσεγγίζεται συχνά (εκτός από κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις), με μισές αλήθειες, με στενά οικονομίστικους όρους, με γενικολογίες και μονομέρειες.
Το δημογραφικό πρόβλημα όλων των δυτικών κοινωνιών, συνεπώς και της Ελλάδας, δεν εντοπίζεται μόνο στην πληθυσμιακή αντικατάσταση των αυτοχθόνων από εισαγόμενους λαθρομετανάστες που στο όνομα του δήθεν αντιρατσισμού και του δήθεν ανθρωπισμού, βαφτίζονται συλλήβδην «κατατρεγμένοι πρόσφυγες». Εντοπίζεται πολύ περισσότερο στην υπογεννητικότητα των γυναικών του δυτικού κόσμου και ιδιαίτερα της Ευρώπης. Βεβαίως, αυτά τα δύο (η πληθυσμιακή συρρίκνωση και η πληθυσμιακή αντικατάσταση) συνδέονται άμεσα.
«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!», είναι το μότο με το οποίο έκλεινε το τραγούδι διασκευή, σε στίχους Παντελή Αμπαζή, με τίτλο «Madame».
Στεκόμαστε
στο πλευρό του λαού της Βενεζουέλας, που έχει πληγωθεί από αυτή τη
φυσική καταστροφή, και συμμεριζόμαστε το συλλογικό πένθος που έχει
επηρεάσει ιδιαίτερα τις εργατικές γειτονιές.
Αυτή η καταστροφή διαδέχεται τις καταστροφές:
-
Την κοινωνική σφαγή που προκάλεσε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μετά
τους βομβαρδισμούς που άφησαν περισσότερους από 200 νεκρούς και την
απαγωγή του εκλεγμένου Προέδρου Νικολάς Μαδούρο...
- Μια κυβέρνηση προδοτών στην εξουσία, μια κλίκα αποστατών που υπηρετούν την Ουάσινγκτον και τις πολιτικές της λεηλασίας, αποκηρύσσοντας μονομερώς την κυριαρχία τους
👉 Τραμπ: «Η Ντέλσι κάνει φανταστική δουλειά»!
Η τριπλή καταστροφή στη φτωχή, βασανισμένη Βενεζουέλα του Τσάβες!
«Η Ευρώπη της Δημοκρατίας», «η Ευρώπη του πολιτισμού», «οι ευρωπαϊκές ηθικές αξίες», «η Ευρώπη των πολιτών»… Γι΄ αυτή την Ευρώπη μας είπαν πολλά , τα ακούσαμε και τα πιστέψαμε… Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την σκληρότητα των «πολιτισμένων Ευρωπαίων» για να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει μια άλλη Ευρώπη που τελικά είναι και η πραγματική: η σκοτεινή Ευρώπη!
Της
Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*
Γιορτή Φίλαθλης Νίκης;
Ή ευκαιρία για εκδήλωση ρατσιστικού, αντιδυτικού μίσους;
Ή τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και εμείς στρουθοκαμηλίζοντας αποφεύγουμε να κάνουμε την «μετάφραση»;
Μετά τη νίκη της ομάδας «Παρί Σεν Ζερμέν» στις 30/5/2026 οι «Γάλλοι» φίλαθλοι για να «γιορτάσουν», προχώρησαν σε μεγάλες καταστροφές του κέντρου του Παρισιού ειδικά στις περιοχές των Ηλυσίων Πεδίων, του Τροκαντερό και του Πύργου του Άιφελ. Εκτός από το Παρίσι παρόμοιοι «πανηγυρισμοί» έλαβαν χώρα σε 71 γαλλικές πόλεις. Οι συζητήσεις που επακολούθησαν όχι μόνο σε ζητήματα δημόσιας ασφάλειας και δικαιοσύνης, αλλά και στο θέμα της κοινωνικής συνεκτικότητας της γαλλικής κοινωνίας, είναι ενδεικτικές της παρακμής και της αποσάθρωσης των συνεκτικών κοινωνιών του παρελθόντος. Ακόμα κι ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, μετά από 10 χρόνια στην εξουσία, φαίνεται να εκνευρίστηκε με την κατάσταση που έχει ανεχτεί και ενδεχομένως έχει δημιουργήσει το καθεστώς του. Βέβαια, από την πλευρά του ο Γάλλος Υπουργός Εσωτερικών δήλωσε πως όλα είναι υπό έλεγχο και πως «ήταν ένα υπέροχο κλίμα ευδαιμονίας με λίγα δυστυχώς έκτροπα από κάποιους χούλιγκαν». Φαίνεται πως δεν είχε προλάβει να συνεννοηθεί με τον Πρόεδρο Μακρόν και από σφάλμα προέβησαν σε αντίθετες δηλώσεις...
Προπαγάνδα… Όχι δεν γίνεται μόνο από μέσα ενημέρωσης…Υπάρχουν κι άλλα μέσα που χρησιμοποιεί , που μάλλον είναι πολύ πιο αποτελεσματικά. Ίσως το μεγάλο της όπλο να είναι ο κινηματογράφος! Μέσα από την 7η τέχνη, η προπαγάνδα πολλές φορές «μεγαλουργεί». Καθεστώτα σκληρά και απάνθρωπα χρησιμοποίησαν τον κινηματογράφο για να περάσουν την προπαγάνδα τους. Οι Γερμανοί ναζί για παράδειγμα. Πως φθάσαμε από τον Γκαίμπελς …στο Χόλιγουντ, το οποίο προφανώς έχει χρησιμοποιηθεί αμέτρητες φορές για να προωθήσει την αμερικανική προπαγάνδα;
Μπορεί να υπάρξει πόλεμος που να είναι θέλημα Θεού; Ποιος Θεός θέλει τον πόλεμο; Κανείς λέει η κοινή λογική, αλλά σ’ όλη την ιστορία της ανθρωπότητας ο κάθε Θεός χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθούν πόλεμοι… Έτσι και στο Ιράν…Τραμπ και Νετανιάχου χρησιμοποιούν τους δικούς τους Θεούς και δαιμονοποιούν τον Θεό των Ιρανών για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή , που απειλεί να βάλει φωτιά στον πλανήτη…
ΗΠΑ και Ισραήλ για να δικαιολογήσουν την επίθεση στο Ιράν επικαλέστηκαν το «θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης». Μόνο που εξετάζοντας τα δεδομένα του πολέμου και των αντιπάλων η θεοκρατία και η θρησκοληψία φαίνεται ότι αφορά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και όχι το Ιράν!
Ο Ηλίας Παπαναστασίου, οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας αναλύει την θρησκευτική διάσταση του πολέμου, αλλά από την πλευρά των επιτιθέμενων ΗΠΑ και Ισραήλ. Μιλά για το οικονομικό κόστος του πολέμου που όπως λέει οι ΗΠΑ είναι δύσκολο έως αδύνατον να αντέξουν αν παραταθεί.
Περιγράφει το φοβερό αδιέξοδο στο οποίο έχει εγκλωβιστεί ο Τραμπ ,διαπιστώνοντας ότι είναι αυτοκτονία να συνεχίσει τον πόλεμο και μεγάλη ήττα να υποχωρήσει.
Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*
|
Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*
«Οι γονείς σήμερα δεν τολμάνε να πουν
όχι στα παιδιά. Ό,τι πουν τα παιδιά, ό,τι ζητήσουν και μην τα
στεναχωρήσουμε. Δεν πάει έτσι… Υπάρχουν κανόνες κι ας τα στεναχωρούμε.
Στην παρέλαση δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν θέλουν.
Στις παραστάσεις τους δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν
θέλουν. Στις εκδρομές δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν παιδιά που δεν θέλουν.
Αύριο αυτό το παιδί δεν θα θέλει να πάει στη δουλειά, δεν θα θέλει να
μεγαλώσει το παιδί του ή να κάνει παιδί, δεν θα θέλει να κουραστεί στη
δουλειά του γιατί από μικρό έμαθε πως όταν κάτι δεν μ’ αρέσει δεν το
κάνω. Δεν μαθαίνει πως κάποια πράγματα μ’ αρέσουν, δεν μ’ αρέσουν
αποτελούν υποχρεώσεις.»
Μητέρα με δυο παιδιά· ένα αγόρι στην 1η δημοτικού και ένα κορίτσι στην
6η δημοτικού. Η κόρη της είναι η μόνη από όλη την έκτη που δεν έχει δικό
της κινητό, προφίλ σε social media, tik tok κλπ.
Από τις γραφίδες και τα στόματα των κάθε λογής ειδικών γράφονται και ακούγονται κατά καιρούς κάθε λογής ερμηνείες των φαινομένων της βίας, της παραβατικότητας και της προκλητικής συμπεριφοράς των εφήβων και των νέων. Τίθεται συχνά το ερώτημα: Ποιος φταίει για την αυξανόμενη τάση παραβατικότητας των νέων; «Μα βέβαια», η οικογένεια («που δεν έχει τον καιρό να ασχοληθεί και να βάλει κάποια όρια στα παραμελημένα παιδιά της»). «Μα βέβαια» τα ΜΜΕ και η τεχνολογία (τα κινητά, οι οθόνες, τα βιντεοπαιχνίδια που «εθίζουν τα παιδιά στο θέαμα της βίας»). «Μα βέβαια», το σχολείο «οι ανήμποροι να αντιδράσουν ή οι αδιάφοροι εκπαιδευτικοί, που αδυνατούν να συνδέσουν την εκπαίδευση με μια ευρύτερη παιδεία». «Μα βέβαια», η ευρύτερη κοινωνία των ενηλίκων ή των συνομηλίκων (που ανέχεται τα πάντα και έχει χάσει την όρεξη και τη δυνατότητα να επιβάλλει κάποιον έλεγχο στις ατομικές παρεκτροπές). «Μα βέβαια» το κράτος, πιο ευγενικά «η πολιτεία», που δεν ξέρει τίποτα άλλο παρά την εκ των υστέρων καταστολή, (η οποία, όταν δήθεν λαμβάνει χώρα εκ των προτέρων, κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται και πρόληψη)... Τέτοιες μισές αλήθειες που είναι χειρότερες από τα χειρότερα ψεύδη, συντελούν στην αποσπασματική, αλλά αληθοφανή αποδόμηση της πραγματικότητας με κούφιες δηλώσεις και επιστημονοφανείς αερολογίες.
Το Ιράν έβαλε τέλος στον μύθο του F-35...
Ποιες είναι τελικά οι ευρωπαϊκές επιδιώξεις της Τουρκίας; Ποια είναι η σχέση της Τουρκίας με την Ευρώπη ,όχι μόνο σήμερα, αλλά ιστορικά, διαχρονικά; Έχει η Τουρκία ανάγκη της Ευρώπη ή μήπως σήμερα συμβαίνει το αντίθετο; Η Ελλάδα με τη στάση της , δίνει ευρωπαϊκό διαβατήριο στην Τουρκία;
Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*
Τα αμέτρητα δεδομένα της λίστας Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να
παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες
αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν
προειδοποιήσει: η δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για
τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού, αυτός ο απόλυτος εγωισμός που
καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει
τον άλλο και όλο τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή, είναι το
μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός
«γυμνού» καπιταλισμού. Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η
δυναμική της βύθισης των Φώτων (και του διαφωτισμού) στα σκοτάδια και
την «άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου», όπως λέμε, δηλαδή η αναζήτηση της
ηδονής και της ικανοποίησης στην καταστροφή, υπήρξε ένα θέμα φιλοσοφικού
αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού. Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα
εκείνος που απορρέει ρομαντικά και «αναγενησιακά» από την αρχαιοελληνική
πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, ήταν εκείνος που λειτούργησε
πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδικού πάθους
των ανθρώπινων «υπέρ φύσιν ζώων» και επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά
τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες
κοινότητες. Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό μια ιεροποίηση των πλαισίων της
κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και
σεβαστή από όλους. Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε
να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους,
για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (ή, με
σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας
στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης
κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά,
παράλογη, ανίερη και απαράδεκτη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις
ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε συγκροτημένη κοινωνία ήταν εξίσου
πιθανό ότι οι ιερόσυλοι,( με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς εν
δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε
να πει περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)
© Blogger templates Newspaper by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
