Σαρηγιαννίδη Ευγενία
Στις
δικές μας σημερινές μεταβατικές, χαοτικές, πιεστικές, "καταθλιπτικές"
συνθήκες ζωής, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που διακρίνει τους
ανθρώπους είναι η υπερκινητικότητα, τουλάχιστον στο πεδίο του λόγου.
Η ακατάσχετη πολυλογία εφαρμόζεται παντού: Όλοι μιλούν πολύ, δημόσια, ιδιωτικά, στον εαυτό τους, στους γύρω τους.
Ο Pietro Daniel Omodeo
και μόνο από το ανωτέρω απόσπασμα από το βιβλίο του αναδεικνύει έναν
από τους στρατηγικούς στόχους του ΥΠΕΡ-εθνικού κεφαλαίου και των διεθνών
πολιτικών ελίτ της παγκοσμιοποίησης (Νέα Τάξη): Την κηδεία και της
Επιστήμης…
Στο στόχαστρο, συνεπώς, της Νέας Τάξης (όπως έχουμε αναλύσει διεξοδικά)
δεν είναι μόνο η Ιστορία, ο Πολιτισμός, η Γλώσσα, τα Συνθετικά Σύνολα
των κοινωνιών, η Πολιτική, γενικά κάθε ιστορική κατάκτηση στο επίπεδο
των Ιδεών και της Επαναστατικής Πρακτικής, αλλά και η Επιστήμη: Οι
κατακτήσεις της επιστημονικής Γνώσης…
Ακολουθεί
απόσπασμα από το έξοχο βιβλίο τού P.D Omodeo «Political Epistemology –
The Problem of Ideology in Science Studies, εκδόσεις Springer, 2019».
Οι αριθμοί στις αγκύλες παραπέμπουν στο γλωσσάριο και στα επεξηγηματικά σχόλια στο τέλος τού κειμένου.
«…
παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς διαφόρων διασήμων, η διάλυση
τού Σιδηρού Παραπετάσματος δεν σήμανε το τέλος των ιδεολογιών, αλλά την
αντικατάσταση κάθε παλαιάς ατζέντας με μια καινούρια.
του Σπύρου Θύμη
Με
πρόσφατο παράδειγμα το «κίνημα κατά της μάσκας στα σχολεία», αυξάνεται,
όλο και περισσότερο, η μερίδα του κόσμου που λειτουργεί βάσει
υποκειμενισμού και αντιεπιστημονικότητας.
Παρόλο που όλοι οι φιλελεύθεροι, και τα έντυπά
τους, εξαπολύουν επιθέσεις προς τους «ψεκασμένους αρνητές» φαίνεται να
ξεχνάνε, ή να μην γνωρίζουν, ότι και τα δυο αυτά, και ο υποκειμενισμός
και η αντιεπιστημονικότητα, είναι γνήσια τέκνα της πολιτικής θεωρίας του
Φιλελευθερισμού.
Η
Πανδημία έδωσε τροφή για ποικίλα σενάρια αστυνομικών ιστοριών, έβγαλε
στον αφρό την επαρμένη ηλιθιότητα της «ατομικής άποψης», και της
ημιμάθειας, καθώς και τους πολύχρωμους παραλογισμούς της τυφλής και
ενστικτώδους κοινωνικής απελπισίας…
Το εφιαλτικό με την πανδημία είναι ότι ωθεί
τα αντιστασιακά αντανακλαστικά της κοινωνίας ΟΧΙ προς την κατεύθυνση της
Γνώσης και της Ελπίδας, αλλά προς την κατεύθυνση της Οργισμένης
Απελπισίας…
Ο Νίκολας Α. Χρηστάκης είναι Eλληνοαμερικανός καθηγητής, τον οποίο το περιοδικό Time κατέταξε το 2009 στον κατάλογο των 100 πλέον σημαντικών ανθρώπων στον κόσμο. Το 2010, το περιοδικό Foreign Policy τον συμπεριέλαβε στον κατάλογο των κορυφαίων στοχαστών σε παγκόσμια κλίμακα (η βιογραφία και το έργο του στο τέλος του άρθρου).
Στις 10 Αυγούστου, το περιοδικό Economist δημοσίευσε ένα βαρυσήμαντο άρθρο του για την πανδημία και την αντιμετώπιση της. Ο επιστημονικός συνεργάτης μας Θανάσης Παπαγεωργίου τού ζήτησε την αναδημοσίευση του άρθρου του στο Tvxs και ο κ. Χρηστάκης απάντησε θετικά. Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε στη συνέχεια, οι απόψεις του είναι πρωτοποριακές και συμβαδίζουν με την συστηματική αρθρογραφία μας για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού.
Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του:
Του Ηλία Παπαναστασίου
Βρισκόμαστε
ήδη στην αρχή του δεύτερου κύματος της πανδημίας του Κορονοϊού με
απότομη άνοδο κρουσμάτων και διασωληνωμένων στα νοσοκομεία.
Ταυτόχρονα, ο συνδυασμός «Τουριστικού ανοίγματος και συγκράτησης της
πανδημίας» δεν φαίνεται να λειτουργεί όπως στην πρώτη φάση και η
κατάσταση στο υγειονομικό επίπεδο σε συνδυασμό με την οικονομική
καταστροφή που ξεπροβάλλει δεν προμηνύουν τίποτε καλό.
Η
κυβέρνηση Μητσοτάκη κατασκεύασε αυτό το «νόθο πλάσμα» που λέγεται
«ατομική ευθύνη» ΟΧΙ μόνο για να συγκαλύψει τις δικές της τεράστιες
ευθύνες και τη δουλική της υποταγή στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα,
αλλά και για να κουνήσει το δάκτυλο στο ελληνικό λαό και ιδιαίτερα στη
νεολαία…
Διπλός ο στόχος: Συγκάλυψη των κυβερνητικών
ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ και τρομοκράτηση της κοινωνίας με το φασιστικό κούνημα του
δακτύλου των μικρών Φύρερ της κυβέρνησης…
Οι μυθολογίες δεν δημιουργούν τις τραγωδίες. Το αντίθετο: Οι τραγωδίες εκτρέφουν τις μυθολογίες…
Η σημερινή τραγωδία που βιώνει σπαρακτικά η
ανθρωπότητα έχει εκθρέψει πληθώρα μυθολογιών, με ευρεία γκάμα ποικιλιών
και με μεγάλο κοινωνικό εύρος.
Εάν το «κακό» περιοριζόταν στους «συνήθεις
υπόπτους» οι οποίοι για ΟΛΕΣ τις συμφορές (τραγωδίες) του κόσμου βλέπουν
«συνωμότες» και «δακτύλους», θα ήταν μικρό το κακό…
Του Γ. Σιώζου
Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε
όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε
στήνουμε θέατρα και σκηνικά,
όμως η μοίρα μας πάντα νικά
και τα σαρώνει και μας σαρώνει
και τους θεατρίνους και το θεατρώνη
υποβολέα και μουσικούς
στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς.
Μέρος από το ποίημα του Γ. Σεφέρη «Θεατρίνοι, Μ.Α.», Αύγουστος 1943
Το
ποίημα γράφτηκε στη Μέση Ανατολή (Μ.Α.) τον Αύγουστο του 1943.
Του Παναγιώτη Χούπα, γιατρού παθολόγου
Δημοσιευμένο σε 2 μέρη στο facebook
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΚΛΗΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ! ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ!
Απευθύνομαι σε σας καραγκιόζηδες αρνητές τής πανδημίας και στους συνωμοσιολόγους γενικότερα.
Θα σας τσιτώσω τα νεύρα μέχρι εκεί που δεν παίρνει, με σκοπό να σας τα
σπάσω, γι’ αυτό καλό είναι να ‘χετε και κανέναν γιατρό δίπλα σας, κατά
προτίμηση κανέναν ομοϊδεάτη σας με πτυχίο Ιατρικής (από κείνους που
«περάσανε αλλά δεν κολλήσανε» από την Ιατρική). Σε κάθε περίπτωση, εάν
αισθανθείτε αδιαθεσία, μη διστάσετε να εγκαταλείψετε αμέσως την
ανάγνωση. Δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι οι ηλιθιότητες που γράφετε στο
διαδίκτυο.
Οι
μεγάλες ιστορικές ήττες των λαϊκών κινημάτων ρίχνουν τη σκέψη πολύ πίσω
σε στάδια προ πολλού ξεπερασμένα: στον πρωτογονισμό, στην αστυνομική
θεώρηση των πραγμάτων και στη δεισιδαιμονία…
Η ενσωμάτωση της παραδοσιακής αριστεράς στους
μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης, αποτελεί γιγάντια ιστορική ήττα,
τραγωδία οπισθοδρόμησης και αποσάθρωσης της σκέψης.
Το μεγάλο δράμα της εποχής μας είναι ακριβώς αυτή η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΗΤΤΑ της ΣΚΕΨΗΣ και των ΙΔΕΩΝ:
Από Παναγιώτη Χούπα
Το ερώτημα απευθύνεται πρωτίστως προς τους ηγέτες τού πατριωτικού χώρου. Νυν και εν δυνάμει.
Φυσικά απευθύνεται και προς οποιονδήποτε συνετό πατριώτη.
Το ερώτημα είναι:
Χρειάζεται η πατρίδα τούς συνωμοσιολόγους, κοινώς «ψεκασμένους»;
Σημειώστε
Η γεωπολιτική είναι μια επιστήμη ή ένας τρόπος σκέψης όπου
συναντούνται και συνυπάρχουν η γεωοικονομία και η γεωστρατηγική. Με άλλα λόγια, όταν οι χαράκτες της εξωτερικής πολιτικής ενός κράτους μελετούν την αλληλεξάρτηση φυσικού περιβάλλοντος και πολιτισμικού οικοδομήματος με σκοπό την παγίωση ή την αύξηση της οικονομικής ισχύος της χώρας τους, τότε εφαρμόζουν γεωοικονομική προσέγγιση των διεθνών σχέσεων.
Από Παναγιώτη Χούπα
Το εμπεδώσαμε ότι είστε κατά της Παγκοσμιοποίησης.
Σταματήστε όμως να μας πρήζετε τα ούμπαλα.
Σταματήστε να ψαρεύετε από το διαδίκτυο όποια π@π@ριά σάς συμφέρει.
Σταματήστε να ερμηνεύετε κάθε πληροφορία όπως σας συμφέρει.
© Blogger templates Newspaper by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
